لوئیس انریکه برنامهاش برای بازنشستگی را فاش کرد
به گزارش "ورزش سه"، لوئیس انریکه تا ۱۰ روز دیگر سومین فینال لیگ قهرمانان اروپا در دوران مربیگریاش را تجربه خواهد کرد؛ دومین فینال پیاپی او همراه با پاریسنژرمن. او در گفتوگو با روزنامه «لا نوئا اسپانیا» درباره این مسابقه صحبت کرد.
او گفت:«فکر میکنم سال گذشته فشار بیشتری وجود داشت. اینکه باشگاه و هوادارانش هرگز قهرمان لیگ قهرمانان نشده بودند، اهمیت زیادی داشت. فشار مثبتی بود؛ از جنس حمایت و انگیزه، اما در عین حال میتوانست خفهکننده باشد. منظورم را میفهمید؟ مثل بغل خرسی که از شدت فشار تو را میکشد.»
سرمربی پاریسنژرمن همچنین درباره آیندهاش گفت که نمیخواهد تا سنین بالا مربیگری کند:«من نمیخواهم آن پیرمرد قصهگو باشم که هنوز مربیگری میکند. واقعاً نمیخواهم، ولی هر روز پیرمردهای بیشتری را میبینم که هنوز روی نیمکت هستند. فکر میکنم بعد از شصت سالگی دیگر کافی است.
حتی با برادرم فلیپه شوخی میکنم و میگویم:«من باید قبل از تو بازنشسته شوم.» او یک سال از من کوچکتر است، ۵۵ سال دارد و در ۶۱ سالگی بازنشسته میشود. خب، خودت حساب کن!»
لوئیس انریکه درباره احتمال هدایت اسپورتینگ خیخون، تیم شهرش، هم صحبت کرد:«اسپورتینگ زمانی که اول راه بودم، بزرگترین فرصت را از دست داد که به من اعتماد نکرد. الان دیگر همه روی لوئیس انریکه شرط میبندند، حتی پدرم! طبیعی هم هست. فرصت واقعی زمانی بود که هنوز هیچکس نبودم؛ البته بهعنوان مربی.
بارسلونا این کار را کرد و تیم دومش را به من سپرد. من از شکست خوردن در شهر خودم وحشت دارم. دیدم با پیتو چه کردند؛ کسی که هم بهعنوان بازیکن و هم مربی موفق بود، اما باز هم از اسپورتینگ اخراج شد. من فقط ۲۰ سال اول زندگیام را در خیخون گذراندم. اگر روزی به خیخون بروم و اخراجم کنند، فکر کنم خودم را از تپه سِرو دِ سانتا کاتالینا پایین بیندازم! خیلی سخت است. ضمن اینکه حالا به بالاترین سطح فوتبال عادت کردهام و آنجا احساس راحتی کامل دارم. نمیتوانم کاملاً ردش کنم، ولی واقعاً هم آن را عملی نمیبینم.»
او در پایان درباره تیم ملی اسپانیا هم گفت:«بهترین خاطرهام؟ آخرین بازیای که مقابل مراکش داشتیم. ما مقابل یکی از بهترین و روبهرشدترین تیمهای آفریقایی، کاملاً برتر بودیم. آنها ۱۲۰ دقیقه فقط در زمین خودشان دفاع کردند و در نهایت در ضربات پنالتی باختیم. خیلیها آن را بزرگترین شکست من میدانند و هنوز هم بابتش از من انتقاد میکنند. اما برای من، همان بازی یکی از شیرینترین خاطرات جام جهانی است.
چرا؟ چون هرچه در توان داشتیم گذاشتیم تا برنده شویم، از حریف بهتر بودیم، فقط در ضربه آخر دقت لازم را نداشتیم. چیزی که برای دیگران فاجعه و ناکامی است، برای من خاطرهای خوش و فراموشنشدنی محسوب میشود. من همیشه از جامهای جهانی خاطرات خوبی دارم. مشتاقم تابستان امسال بنشینم و جام جهانی و تیم ملی اسپانیا را تماشا کنم و لذت ببرم.»
