دشان دیگر ترسو نیست، به خاک و خون می‌کشد!

‫به گزارش ورزش سه، این آخرین چالش او در راس کادر فنی تیم ملی فرانسه است. دیدیه دشان پس از چهارده سال خدمت صادقانه، در پایان جام جهانی بیست و شش که مصادف است با پایان قراردادش ، صندلی داغ سرمربیگری را ترک خواهد کرد. این مرد پنجاه و هفت ساله، چه در دوران بازی و چه به عنوان مربی، تقریبا همه جام‌های ممکن را با خروس‌ها درو کرده است و چه چیزی زیباتر از اینکه این کتاب قطور و جذاب با فتح یک جام جهانی دیگر بسته شود. دشان در شروع اردوی تیمش در کلرفونتن در این باره گفت: «این یک رویداد بزرگ است. در دنیای فوتبال حرفه‌ای هیچ چیز بالاتر از این وجود ندارد. ما همه کار خواهیم کرد تا در بهترین شرایط ممکن ظاهر شویم.»

‫برای این مرد رقابت‌جو، چالش این جام جهانی بسیار ساده است؛ یک خداحافظی موفقیت‌آمیز. دشان که فرانسه را دوباره به جمع قدرت‌های برتر فوتبال بازگردانده، به خوبی می‌داند که قهرمانی با این بیست و شش ستاره در شب نوزدهم ژوئیه، جایگاه او را برای همیشه در تالار مشاهیر مربیان ملی کشورش تثبیت خواهد کرد. اما در نقطه مقابل، یک لغزش بدموقع می‌تواند پایان کار او را تلخ کند و طعم گس یک پروژه ناتمام را به جا بگذارد. این دقیقا همان سناریوی تاریکی است که نزدیکان او از آن وحشت دارند.

‫یکی از افراد نزدیک به تیم ملی فرانسه در این باره به لوموند گفت: «اگر فرانسه مثلا در مرحله یک هشتم یا یک چهارم نهایی حذف شود، تیغ تیز انتقادات رسانه‌ها امان ما را خواهد برید و تیترهایی مثل او باید زودتر می‌رفت روی کیوسک‌ها خواهد رفت. دیدیه در هر صورت یکی از چهره‌های مهم فوتبال فرانسه باقی می‌ماند اما در آن لحظه فضا می‌تواند به شدت زهرآگین شود.»

‫ سایه سنگین یواخیم لو سرمربی سابق آلمان هم روی سر دشان حس می‌شود. لو که پس از قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۴ پادشاهی می‌کرد، در یورو ۲۰۲۱ با حذف زودهنگام موفق به آبروداری نشد و ثابت کرد که یک تورنمنت اضافی چطور می‌تواند کارنامه یک عمر زحمت را خط‌خطی کند. دشان قطعا دوست ندارد به نسخه فرانسوی یواخیم لو تبدیل شود.

‫دشان از این حساسیت‌ها آگاه است و باید انتظارات نجومی هواداران را برآورده کند. در یک نظرسنجی، شصت و پنج درصد از هواداران فرانسوی معتقدند که خروس‌ها جام را به خانه می‌برند. این خوش‌بینی ریشه در نتایج اخیر آن‌ها دارد؛ قهرمانی در سال ۲۰۱۸ و نایب‌قهرمانی در قطر. با این حال اوضاع همیشه هم بر وفق مراد نبوده است. شاگردان دشان پس از پیروزی‌های شیرین مقابل برزیل و کلمبیا در تور آمریکا، در دیدارهای اخیر کمی سینوسی کار کردند.

شکست غیرمنتظره دو بر یک مقابل ساحل عاج مثل یک سطل آب یخ بود اما آن‌ها خیلی زود با هت‌تریک مایکل اولیسه و پیروزی سه بر یک مقابل ایرلند شمالی به تنظیمات کارخانه برگشتند. با تمام این تفاسیر، خروس‌ها صدر جدول رنکینگ فیفا را از دست دادند و حالا پشت سر آرژانتین و اسپانیا در رده سوم جا خوش کرده‌اند.

‫آیا این فشارها را روی دشان بیشتر کرده؟ خودش که با خونسردی تمام این مسئله را رد کرد و مدعی شد که فقط آدرنالین این تورنمنت بزرگ را حس می‌کند. دشان که به دنبال سومین ستاره تاریخ فرانسه است، از هیجان بیش از حد هواداران دل خوشی ندارد و گفت: «بعضی‌ها از الان ما را در فینال می‌بینند و من اصلا از این خوشم نمی‌آید.» او با دعوت بازیکنانش به تواضع نشان داد که از توهم قهرمانی زودهنگام فراری است. اولویت فعلی دشان عبور بی‌دردسر از سه بازی اول مقابل سنگال، عراق و نروژ است تا بعد از آن به مراحل حذفی فکر کند.

‫دشان برای موفقیت در این ماموریت آخر، یک انقلاب تاکتیکی به راه انداخته و در میدان تاکتیک به سیم آخر زده است. او قصد دارد از چهار عنصر تهاجمی همزمان استفاده کند تا از زرادخانه وحشتناک خود در خط حمله نهایت بهره را ببرد. کیلیان امباپه، عثمان دمبله برنده توپ طلا، مایکل اولیسه در کنار پدیده‌های جوانی مثل دزیره دوئه و رایان شرکی قرار است خط دفاع حریفان را به خاک و خون بکشند. این یک تغییر فاز بزرگ برای مربی باتجربه‌ای است که همیشه به ارائه بازی‌های محتاطانه و حتی حوصله‌سربر متهم می‌شد. ظاهرا دشان می‌خواهد با یک آتش‌بازی حسابی از روی نیمکت فرانسه بلند شود و برود.

‫جالب اینجاست که او اصلا قصد بازنشستگی ندارد و گفتخ: «هدایت یک تیم ملی دیگر یا یک باشگاه، جزو گزینه‌های من است.» هرچند دشان تاکید کرد که فعلا تمام تمرکزش روی جام جهانی است. دشان با یک جمله کلیشه‌ای اما جذاب گفت: «من به خودم و یک خروج باشکوه فکر نمی‌کنم. مهم حفظ تیم ملی در بالاترین سطح است.»

‫با وجود اینکه دشان اعتراف کرد در زمان خداحافظی احساساتی خواهد شد اما مردی نیست که در گذشته زندگی کند. او حتی علاقه‌ای به صحبت درباره جانشینش ندارد، آن هم در شرایطی که سایه سنگین زین‌الدین زیدان برای نشستن روی این نیمکت از همیشه پررنگ‌تر است. دشان که با عبور از میشل ایدالگو رکورددار طولانی‌ترین حضور روی نیمکت فرانسه است، حالا با کارنامه‌ای دست‌نیافتنی آماده آخرین نبرد می‌شود تا ثابت کند که بی‌دلیل به او لقب بزرگترین سرمربی تاریخ فرانسه را نداده‌اند.