رازهای ناگفته مایکل اولیسه: شطرنج‌باز، بچه ناف لندن

‫به گزارش ورزش سه، مایکل اولیسه وینگر 24 ساله بایرن مونیخ این روزها یکی از مهره‌های کلیدی باواریایی‌ها و البته تیم ملی فرانسه به شمار می‌رود. ستاره‌ای که با خونسردی ذاتی و سبک بازی چشم‌نوازش نگاه‌های زیادی را به خود جلب کرده است. اولیسه در آستانه به میدان رفتن در جام جهانی در گفتگویی جذاب با مجله های‌اسنوبایتی به ابعاد جالبی از زندگی شخصی و ورزشی خود پرداخت. از عشق به لندن و شطرنج گرفته تا دلیل انتخاب تیم ملی فرانسه. در ادامه این گفتگوی خواندنی را می‌خوانید.

‫بیا به روزهای اول برگردیم. فوتبال برای تو از چه زمانی شروع شد؟

‫من از شش سالگی در تیم محلی‌مان در غرب لندن شروع کردم. بعد از آن اگر اشتباه نکنم مدت کوتاهی در ایسلینگتون بودم. از هفت تا چهارده سالگی در چلسی بازی کردم. مدت کوتاهی هم در منچسترسیتی حضور داشتم. سه سال در ردینگ بودم و همانجا چهره شدم. سه سال دیگر در کریستال پالاس بازی کردم و حالا در بایرن هستم. فوتبال تمام زندگی من بوده است.

‫برادر کوچکترت ریچارد مدافع 21 ساله چلسی الان در این تیم بازی می‌کند. برای پیمودن این مسیر چه توصیه‌ای به او می‌کنی؟

‫صادقانه بگویم ما هرگز درباره فوتبال صحبت نمی‌کنیم. هر دوی ما آنقدر درگیر این ورزش هستیم که ترجیح می‌دهیم درباره زندگی حرف بزنیم. به او می‌گویم وقتی با شکستی روبرو می‌شوی آن را به عنوان یک درس بپذیر و از آن  برای رشد کردن استفاده کن. همیشه کسی هست که شرایطی بدتر از تو داشته باشد. هیچ وقتی برای شکایت کردن نداری و وقتت را بی‌خود هدر نده و نق نزن. اتفاقی که افتاده را هضم کن و بعد به مسیرت ادامه بده.

‫تو یک خالکوبی به زبان ژاپنی داری که می‌گوید کایزن یعنی هر روز کمی بیشتر. می‌دانی که این فلسفه مدیریت خاص ژاپنی‌ها است. الهام‌بخش این طرح چه بود؟

‫این ایده از یک مکالمه در زمین تمرین کریستال پالاس شکل گرفت. یکی از مربیان داشت درباره کایزن صحبت می‌کرد. بعد از آن رفتم و درباره‌اش تحقیق کردم. ایده بهبود یافتن و پیشرفت کردن در هر روز، کم کم و مرحله به مرحله تا زمانی که به یک سطح خاص برسی. من با این فلسفه ارتباط عمیقی برقرار می‌کنم.

‫به نظرت چه چیزی بازیکنان را در آن سطح خاص متمایز می‌کند؟

‫جزئیات کوچک. آن یک یا دو درصد تلاش بیشتر که می‌تواند در یک موقعیت خاص در زمین مسابقه به شما کمک کند. تلاش برای پیشرفت مداوم هدف اصلی است.

‫ونسان کمپانی تو را یک بازیکن متفکر خوانده و گفته که به نظر می‌رسد وقتی در زمین هستی همه چیز برایت کندتر می‌شود. خودت هم چنین حسی داری؟

‫شاید سبک بازی من این حس را به دیگران می‌دهد که هر چه اتفاق می‌افتد کندتر پیش می‌روند. اما وقتی خودم در زمین هستم متوجه این کند شدن زمان نمی‌شوم. این در واقع حافظه عضلانی است و من بیشتر بر اساس غریزه‌ام بازی می‌کنم.

‫تو خیلی اهل خوشحالی بعد از گل نیستی. حتی بعد از گل‌های تماشایی در حالی که همه اطرافیانت فریاد می‌زنند تو کاملا بی‌تفاوت به نظر می‌رسی. در آن لحظات درونت چه می‌گذرد؟

‫من آدم خیلی احساساتی و هیجانی نیستم. به همین خاطر است که مثل بقیه واکنش نشان نمی‌دهم.

‫تو می‌توانستی برای نیجریه، الجزایر، انگلیس یا فرانسه بازی کنی. چرا فرانسه را انتخاب کردی؟

‫بازیکنانی که در کودکی دنبال می‌کردم و الگوی من بودند فرانسوی بودند. زین‌الدین زیدان، تیری آنری و فرانک ریبری. ضمن اینکه در کودکی همیشه به فرانسه سفر می‌کردم و این انتخاب برایم کاملا طبیعی‌تر بود.

‫مادرت فرانسوی الجزایری است. او همیشه با تو فرانسوی صحبت می‌کرد و تو انگلیسی جواب می‌دادی. الان به چه زبانی با هم بحث می‌کنید؟

‫الان تقریبا همیشه فرانسوی صحبت می‌کنیم و اصلا با هم بحث نمی‌کنیم.

‫اگر مجبور باشی فارغ از فوتبال برای همیشه در یک شهر زندگی کنی کجا را انتخاب می‌کنی؟

‫لندن. وقتی در لندن هستم احساس می‌کنم در خانه خودم هستم.

‫شما در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا به پی‌اس‌جی باختید. یک شکست مثل این از چه زمانی دست از سرت برمی‌دارد و دیگر در ذهنت تکرار نمی‌شود؟

‫این تکرار شدن دقیقا از لحظه‌ای که سوت پایان بازی زده می‌شود در ذهن من شروع می‌شود. برای هضم آن به زمان نیاز هست. آدم یاد می‌گیرد که چه کاری را باید بهتر انجام می‌داد. بعد از آن از این مرحله عبور می‌کنم و به مسیر ادامه می‌دهم. گاهی می‌بری و گاهی می‌بازی. نباید روی آن متوقف بشوی، بلکه باید از آن برای رشد کردن استفاده کنی. نه اینکه فقط بگویی خب ما باختیم، نه این غلط است، باید بپرسی چرا  باختیم و من چه کار کردم و چه نقشی داشتم.

‫خوش‌تیپ‌ترین بازیکن رختکن شما چه کسی است؟

‫در بایرن مونیخ جاناتان تاه. در تیم ملی فرانسه هم هوگو اکیتیکه.

‫استایل چه کسی را بیشتر تحسین می‌کنی؟

‫ایسپ راکی خواننده اولین کسی بود که به استایلش توجه کردم. بعد از آن واقعا نمی‌دانم. من خیلی پیگیر ترندهای مد نیستم.

‫تصویر زمینه گوشی‌ات الان چیست؟

‫باگز بانی با مقداری پول نقد. یک تفنگ هم در جیبش دارد.

‫در مسیر آمدن به اینجا چه آهنگی گوش می‌دادی؟

‫آلبوم روزهای قبل از رودیو از تراویس اسکات.

‫تو شطرنج را خیلی جدی بازی می‌کنی. ریتینگ فعلی‌ات چند است؟

‫حدود 1400. بین 1300 تا 1400 متغیر است. دارم تلاش می‌کنم به 1500 برسم. شطرنج واقعا سخت است.

‫آخرین کسی که تو را در شطرنج شکست داد چه کسی بود؟

‫جمال موسیالا. او به اندازه من در شطرنج خوب نیست اما توانست مرا ببرد چون تمرکز کافی نداشتم.

‫به جز فوتبال استعداد عجیب و غریب دیگری هم در ورزش داری؟

‫پینگ‌پنگ و کریکت. پدرم بازیکن تیم ملی کریکت نیجریه بود.

‫ وقتی می‌بازی خیلی عصبانی می‌شوی؟

‫بستگی دارد با چه کسی بازی کنم. من هرگز دلم نمی‌خواهد از برادر کوچکترم یا مادرم ببازم.

‫مادرت در چه چیزی از تو بهتر است؟

‫در بازی‌های رومیزی. در بچگی مادرم بود که مرا با شطرنج آشنا کرد و البته در تجربه زندگی. او همیشه نقل قول‌ها و چیزهایی از این دست برایم می‌فرستد. چیزهایی که شاید خودم هم به آن‌ها فکر کنم اما هیچکس واقعا درباره‌شان با من حرف نمی‌زند. او تعادل و واقع‌بینی من را تقویت می‌کند.