گاوی: عروسک دکوری و قلبی با دو پا، هر دو خوبند!

به گزارش ورزش سه، گاوی، هافبک ۲۱ ساله لاروخا، در اردوی تیم ملی اسپانیا در چاتانوگا با رسانه آاس به گفتگو نشست؛ بازیکنی که چه در زمین و چه بیرون از آن، نقاب به صورت نمی‌زند و کاملا خودش است. او که این روزها دوباره در مرکز بحث و جدل رسانه‌ها قرار گرفته، به جای فرار از منتقدان، با آغوش باز به استقبال آن‌ها رفت و با آ اس درباره این حواشی صحبت کرد. گاوی با پختگی خاصی از دوران تلخ مصدومیتش گفت؛ زمانی که ساعت‌ها فیلم بازی‌های خودش را تماشا می‌کرده تا اشتباهاتش را اصلاح کند و حالا ادعا می‌کند که منطقی‌تر از قبل فوتبال بازی می‌کند. او در این مصاحبه گفت برای قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر است دست به هر کاری بزند.

ویدیویی که لامین یامال از لحظه اعلام لیست ۲۶ نفره و خوشحالی عجیب و غریب تو گرفت خیلی وایرال شد؛ آن همه هیجان از کجا می‌آمد؟

در آن لحظه فقط به این فکر می‌کردم که چقدر در این دو سال به خاطر مصدومیت‌های پیاپی روزهای سختی را پشت سر گذاشتم و به اصطلاح خودمان از شدت تنش «سگ‌لرزه» زدم. خیلی عذاب کشیدم و وقتی پاداش آن همه تلاش و فداکاری، دعوت به جام جهانی می‌شود، آدم از ته دلش از احساس منفجر می‌شود. آن لحظه من خوشحال‌ترین پسر دنیا بودم.

خیلی‌ها تعجب می‌کنند که چرا پیراهن شماره ۹ را می‌پوشی؛ معمولا هافبک‌ها این شماره را برنمی‌دارند.

(با خنده) چون از روز اولی که در تیم ملی بازی کردم این شماره به من رسید و همیشه عاشقش بودم. می‌دانم برای مردم عجیب است اما خودم خیلی با آن حالم خوب است. این شماره را نگه می‌دارم مگر اینکه یک روز بازیکنی با سابقه‌تر از من بیاید و آن را بخواهد.

رابطه تو با لوئیس دلافوئنته خیلی خاص است؛ او همیشه و در هر شرایطی به تو بازی می‌دهد.

بله و این اعتماد متقابل در زمین مسابقه کاملا مشخص است. از روزی که دلافوئنته کارش را در تیم ملی بزرگسالان شروع کرد، ما کنار هم بودیم؛ لیگ ملت‌ها و یورو را بردیم و حالا در جام جهانی هستیم. فقط می‌توانم از او تشکر کنم چون همیشه تا پای جان پشت من ایستاده و من هم دقیقا همین کار را برای او می‌کنم. امیدوارم سال‌های سال در تیم ملی بماند.

ژاوی یک بار گفت تو «یک قلب متحرک با دو پا» هستی و دلافوئنته تو را «عروسک دکوری» توصیف کرد؛ کدام را ترجیح می‌دهی؟

(با خنده) فرقی نمی‌کند، هر کس هر طور دوست دارد می‌تواند من را صدا کند. من آدم خیلی رک و رو راستی هستم، با همه شفافم و همیشه برای آدم‌های زندگی‌ام جان می‌دهم. از ژاوی و دلافوئنته هم ممنونم چون همیشه خیلی به من لطف داشته‌اند.

کومان، لوئیس انریکه، فلیک و دلافوئنته؛ همه مربیان بزرگ عاشق تو هستند. راز این محبوبیت چیست؟

جدا از بحث فنی، من در رختکن همیشه پشت رفقایم می‌ایستم و تا پای جان از آن‌ها دفاع می‌کنم. وقتی اوضاع تیم خراب می‌شود، اتحاد داخلی است که تیم را نجات می‌دهد. بچه‌های تیم هم به خاطر همین ویژگی شخصیتی‌ام در رختکن خیلی دوستم دارند؛ من همیشه کنار رفقایم هستم، هر اتفاقی که می‌خواهد بیفتد.

فصل خیلی سختی را به خاطر دومین مصدومیت شدیدت پشت سر گذاشتی؛ این بار از نظر روحی بیشتر فشار آمد یا جسمی؟

راستش را بخواهید در این مصاحبه اعتراف می‌کنم که این بار خیلی بیشتر از دفعه قبل عذاب کشیدم. وقتی برای بار دوم یا سوم مصدوم می‌شوی، برگشتن خیلی سخت‌تر است و پروسه درمان لاک‌پشتی جلو می‌رود. اما حالا بهتر و آماده‌تر از همیشه برگشته‌ام و حتی فوتبالم هم پیشرفت کرده است. قبلا خیلی خطاهای احمقانه انجام می‌دادم و زود کم می‌آوردم و عصبی می‌شدم، اما الان خیلی بیشتر روی بازی فکر می‌کنم و در هر پستی که مربی بخواهد با تمام وجود بازی می‌کنم.

این پروسه پیشرفت و آرام‌تر شدن را با کمک چه کسی طی کردی؟

با خودم. وقتی مصدومی، کاملا تنهایی و وقت زیادی برای فکر کردن داری. من در این مدت بازی‌های خودم را بارها تماشا کردم و خیلی از نکات ریز را با توپ و بدون توپ یاد گرفتم و اصلاح کردم.

دلافوئنته در بازی اول مقابل کیپ‌ورد تو را در پست هافبک چپ گذاشت، در حالی که در بارسای فلیک بیشتر به عنوان هافبک ۶ یا ۸ بازی می‌کنی. همین باعث شد دوباره خیلی‌ها از تو انتقاد کنند و بگوید ضعیف هستی. این بحث‌ها روی اعصابت نیست؟

اگر بگویم برآشفته می‌شوم دروغ است. من از ۱۷ سالگی که اولین بازی‌ام را انجام دادم به انتقادها عادت دارم. راستش را بخواهید، خیلی هم دوست دارم که تمام فوکوس رسانه‌ها روی من باشد؛ این به من انگیزه و انرژی بیشتری می‌دهد. برایم مهم نیست بیرون از زمین چه می‌گویند چون کسی که توی زمین می‌دود من هستم. این حرف‌ها من را زمین نمی‌زند، بلکه بیشتر انگیزه می‌دهد تا خودم را به آنها ثابت کنم.  

بازی با کیپ‌ورد چطور بود؟ چرا تیم اینقدر استاتیک و کند کار کرد؟

بازی خیلی سختی بود. اینطور نیست که چون اسمش کیپ‌ورد است، یک تیم از پیش‌باخته باشند. از نظر بدنی همه تیم‌ها در جام جهانی غول هستند و اگر شل بگیری، هر تیمی می‌تواند به صورتت سیلی بزند. ما در پاس‌کاری خیلی کند و سنگین بودیم، اما ترجیح می‌دهم در بازی‌های اول بد باشیم تا اینکه در مرحله یک‌هشتم نهایی غافلگیر شویم. مطمئنم خیلی بهتر از این‌ها خواهیم شد.

لامین یامال وقتی مقابل کیپ‌ورد به زمین آمد، ورق را برگرداند. نظرت درباره او چیست؟

همیشه گفته‌ام لامین بهترین است، او شماره یک دنیاست. وقتی به زمین می‌آید تیم جان می‌گیرد چون در نبردهای یک به یک بی‌نظیر است. بازی قبلی چون حریف با ۵ مدافع اتوبوسی دفاع می‌کرد، کار سخت بود اما مشخص است که با حضور لامین در زمین، شرایط خط حمله ما خیلی تفاوت می‌کند.

همیشه می‌گفتی بارسا بهترین باشگاه دنیاست؛ اسپانیا هم بهترین تیم ملی دنیاست؟

شاید از نظر مهره‌های اسمی و انفرادی بهترین نباشیم، اما اگر کل تیم با هم متحد و همدل باشند، بدون شک بهترین تیم دنیا هستیم. البته این‌ها را باید در زمین ثابت کنیم و بازی به بازی جلو برویم؛ چون اگر در زمین خوب نباشی، مورد توجه بودن به هیچ دردی نمی‌خورد.

قبلا در یک مصاحبه گفته بودی دوست نداری بازیکنان جدید قیافه ستاره بگیرند و با ادعا به بارسا بیایند؛ در تیم ملی اسپانیا چطور؟ بازیکن ادعادار دارید؟

نه، اگر واقعیتش را بخواهید اینجا هیچ‌کس ادای ستاره درنمی‌آورد. ما فقط زمانی قدرتمندیم که همه با هم یک هدف را دنبال کنیم، وگرنه هر تیمی می‌تواند به ما سیلی سختی بزند. باید صد در صد توانمان را بگذاریم و تیمی دفاع و حمله کنیم.

پدری قول داده اگر قهرمان شوید موهایش را پلاتینه کند؛ تو چه قولی می‌دهی؟

چند روز پیش در یک مصاحبه به شوخی گفتم موهایم را صورتی می‌کنم، اما واقعا برایم فرقی نمی‌کند. برای قهرمانی در جام جهانی حاضر است هر کاری در این دنیا که فکرش را می‌کنید بکنم؛ اگر قهرمان شویم، هر بلایی بگویید سر خودم می‌آورم.

از ۱۷ سالگی به شهرت عجیبی رسیدی؛ این شهرت زودرس چه تاوانی در زندگی‌ات داشت؟

این چند سال مثل برق و باد گذشت و خودم هم نفهمیدم چطور شد. اما راستش را بخواهید من از شلوغی و تجمع مردم خیلی کلافه می‌شوم. در ۱۷ یا ۱۸ سالگی وقتی به مکان‌های عمومی می‌رفتم پارانویا می‌گرفتم. الان هم همین‌طورم؛ یک پارانوییک واقعی‌ام طوری که هیچ‌کدام از رفقایم دوست ندارند با من بیرون بیایند. چون اگر برویم مهمانی یا باشگاه، به محض اینکه یک گوشی موبایل می‌بینم، فکر می‌کنم دارند از من فیلم می‌گیرند و شاکی می‌شوم (با خنده). البته الان کمی بی‌خیال‌تر شده‌ام و با گذشت زمان بهتر با آن کنار می‌آیم.

و سوال آخر؛ هنوز هم معتقدی کسانی که از سبک بازی تو انتقاد می‌کنند، هیچ درکی از فوتبال ندارند؟

(با لبخند سرش را تکان می‌دهد) بله، قطعا هنوز هم همین فکر را می‌کنم. مردم آزادند هر طور می‌خواهند فکر کنند و اگر بد بازی کنم حق دارند انتقاد کنند، فوتبال همین است. اما فوتبال فقط گل زدن و پاس گل دادن نیست. کسی که در زمین بازی می‌کند من هستم و مربیانی که من را فیکس می‌گذارند می‌دانند چه کیفیتی دارم؛ همین برای آرامش من کافی است.