فوتبال مثل بسکتبال شد: بزرگترین جنجال جام جهانی

به گزارش ورزش سه، آذرماه سال گذشته بود که فیفا اعلام کرد کولینگ‌بریک یا وقت استراحت برای نوشیدن آب، در تمام مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ اجباری خواهد بود. با توجه به شرایط آب و هوایی آمریکا، مکزیک و کانادا در ماه‌های ژوئن و ژوئیه، همه نگران بودند که این تورنمنت به داغ‌ترین جام جهانی تاریخ تبدیل شود. داغ‌ترین نه به معنای مجازی، بلکه به معنای حقیقی کلمه داغ. حتی اتحادیه بازیکنان جهان (فیف‌پرو) هشدار داده بود که در جام باشگاه‌های جهان قبلی، سه مسابقه باید به خاطر گرمای طاقت‌فرسا لغو می‌شد. اما حالا با شروع بازی‌های جام جهانی، این قانون سه دقیقه‌ای به یک چالش و بحث بزرگ در کمپ‌های تمرینی تبدیل شده است.

علت این جنجال کاملا مشخص است؛ فیفا هیچ تفاوتی بین شرایط آب و هوایی متفاوت استادیوم‌ها قائل نشده است. بازی در یک استادیوم روباز زیر آفتاب سوزان به همان اندازه متوقف می‌شود که یک مسابقه در هوای خنک ۱۹ درجه شب‌های تورنتو (مثل بازی غنا و پاناما) یا استادیوم‌های مسقف و مجهز به سیستم تهویه هوای هیوستون و دالاس متوقف می‌شود؛ استادیوم‌هایی که حتی تماشاگران باید با خودشان کاپشن ببرند.

مانولو زوبیریا، مدیر برگزاری مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا، با قاطعیت اعلام کرده که این قانون بدون هیچ استثنایی برای تمام بازی‌هاست؛ تصمیمی که صدای خیلی از ستاره‌ها و مربیان بزرگ را درآورده است.

بسیاری از کارشناسان معتقدند این قانون، فوتبال را به یک ورزش چهارزمانه تبدیل کرده (مثل بسکتبال و چهار کوارترش) و ریتم بازی را می‌کشد. مائوریسیو پوچتینو، سرمربی تیم ملی آمریکا، در این باره می‌گوید «من اصلا از این قانون خوشم نمی‌آید؛ این کار فقط زمانی منطقی است که هوا به شدت و در حد غیر قابل تحملی گرم باشد، در غیر این صورت کاملا بی‌مورد است.» میکل مرینو، هافبک اسپانیا، هم با او هم‌عقیده است و معتقد است این توقف‌ها تماشاگران را کلافه می‌کند چون سرعت بازی را می‌گیرد و آن را قابل پیش‌بینی می‌کند؛ چرا که مربیان خیلی سریع دست به تغییرات تاکتیکی می‌زنند.

اما ماجرا فراتر از بحث فنی است. در آمریکا، ورزش‌ها بر اساس استانداردهای تلویزیونی و آیتم‌های تبلیغاتی طراحی می‌شوند و حالا فوتبال هم دارد به همان سمت می‌رود. ویرجیل فن‌دایک، کاپیتان هلند، به این موضوع اشاره کرده و می‌گوید «این وقت‌های استراحت خیلی عجیب هستند. من تقریبا همه بازی‌ها را دیده‌ام و هر بار که بازی برای تبلیغات قطع می‌شود، حس بدی پیدا می‌کنم. فکر نمی‌کنم این اتفاق برای بیننده‌های تلویزیونی جذاب باشد.»

روبرتو مارتینز، سرمربی پرتغال، معتقد است این قانون یک انقلاب در کار مربیگری است چون بازی به چهار بخش تقسیم می‌شود و مربی به جای دو بار، حالا چهار بار فرصت دارد تا تفکراتش را دیکته کند. با این حال او می‌گوید برای اجرای عدالت، باید این قانون برای همه بازی‌ها یکسان باشد. البته مربیانی مثل لوئیس دلافوئنته از این طرح دفاع می‌کنند و آن را باعث تجدید قوای بازیکنان می‌دانند، اما کسانی مثل نستور لورنزو، سرمربی کلمبیا، معتقدند وقتی این توقف‌ها به جای فرصتی برای جبران مایعات از دست رفته بدن بازیکنان به ۴ یا ۵ دقیقه تبلیغات تلویزیونی تبدیل می‌شوند و بوی بیزینس می‌دهند تا نگرانی بابت سلامت بازیکنان.

در این جام جهانی تیمی موفق خواهد شد که از این توقف‌ها بهترین استفاده را ببرد. مثل یولیان ناگلزمان که در بازی آلمان مقابل کوراسائو، بلافاصله بعد از خوردن گل مساوی، از همین فرصت ۳ دقیقه‌ای استفاده کرد تا با تخته وایت‌برد تاکتیک تیمش را عوض کند و بازی را ببرد. دیدیه دشان هم می‌گوید این دو فرصت اضافه برای مربیان یک غنیمت است. فوتبال در این جام جهانی تغییر کرده و چه موافق باشیم و چه مخالف، فیفا این قانون را تغییر نخواهد داد؛ از این پس همه چیز به هوش و زرنگی مربیان روی نیمکت بستگی دارد.