
به گزارش ورزش سه، در این عکس، آلین دینکا بین دو دروازهبان تیم ملی ایران قدم میزند؛ محمد خلیفه از یک طرف و پیام نیازمند از طرف دیگر. دو گلری که در جام جهانی ۲۰۲۶ جزو مطمئنترین بازیکنان ایران بودهاند و حالا شاید بیش از هر زمان دیگری بتوان رد پای مربی رومانیایی را در عملکردشان دید.
دینکا چند سال پیش همراه ساکت الهامی وارد فوتبال ایران شد؛ حضوری که قرار نبود اینقدر طولانی شود. اما مربی رومانیایی خیلی زود با فضای فوتبال ایران خو گرفت، از تیمی به تیم دیگر رفت و حالا به یکی از چهرههای ثابت کادر فنی تیم ملی تبدیل شده است.
او برخلاف بسیاری از مربیان خارجی، اهل نمایش نیست. کمتر مصاحبه میکند، کمتر وارد حاشیه میشود و بیشتر وقتش را با دستکشها، توپها و تمرینهای تکرارشونده میگذراند. با این حال، بازیکنان از رابطه صمیمی و انرژی مثبتش حرف میزنند؛ مربیای که هم سختگیر است و هم خوشبرخورد، هم ایراد میگیرد و هم اعتمادبهنفس میدهد.
شاید مهمترین گواه کار او همین علیرضا بیرانوند باشد. دروازهبانی که پس از یک فصل پرفشار، در جام جهانی دوباره به همان نسخه مطمئن و تعیینکننده خودش تبدیل شده است. نمایشهای بیرانوند مقابل بلژیک، با چند مهار سرنوشتساز، بار دیگر او را در مرکز توجه قرار داد و کمتر کسی تردید دارد که بخشی از این آمادگی، حاصل کار روزانهای است که بیرون از قاب دوربینها انجام میشود.
در این تصویر پیام نیازمند هم ایستاده، دروازهبانی که اگرچه هنوز فرصت بازی در این جام را پیدا نکرده، اما حضورش در اردوها و رقابت نزدیکش با بیرانوند، سطح تمرینات دروازهبانی تیم ملی را بالاتر برده است؛ همان رقابتی که معمولاً بیش از همه به سود مربی گلرها تمام میشود. همچنین یک گلر جوان که آینده متعلق به او خواهد بود...

این عکس، در ظاهر فقط سه نفر را نشان میدهد؛ اما اگر قرار باشد دینکا روزی رزومهاش را روی میز بگذارد، احتمالاً نیازی به نوشتن چیزی ندارد.
نمونه کار، گاهی همینقدر واضح است.