قهرمانان خاموش؛ سهم پنهان کادر پزشکی در موفقیت تیم ملی
پشت شب بزرگ بیرانوند، یک تیم ایستاده بود
به گزارش ورزش سه، در تمام این سالهای اخیر هربار که برای پوشش تمرینات تیم ملی فوتبال ایران به محل اردو بروید، معمولاً میبینید پیش از آنکه سوت آغاز تمرین به صدا دربیاید و رسانهها دور زمین را پر کنند، در گوشهای از خارج زمین تمرین، داستانی متفاوت از آنچه در داخل زمین میگذرد در جریان است؛ جایی دور از هیاهو، دور از دوربینها و دور از هیجان تمرینات گروهی.
آن سوی زمین تمرین
در آنجا معمولاً یک یا چند بازیکن، با نظارت مستقیم کادر پزشکی، برنامههای اختصاصی خود را دنبال میکنند؛ بازیکنانی که هنوز به تمرینات کامل گروهی نرسیدهاند اما امید بازگشت در آنها زنده است.
در مرکز این صحنههای کمتر دیدهشده، نام دکتر علیرضا شهاب بیش از بقیه به گوش میرسد؛ پزشک و فیزیوتراپیست باتجربه تیم ملی با سابقه بیش از پنج حضور در جام جهانی و بیش از ۲۵۰ بازی ملی، که بیوقفه در کنار بازیکنان حضور دارد.
او از بدو حضورش در تیم ملی، از سال ۱۳۸۰ تا امروز، با انواع مصدومیتهای بازیکنان سر و کار داشته و بارها مسیر بازگشت ستارههای تیم ملی را از اتاق عمل تا زمین مسابقه همراهی کرده است.
سرمایهای به نام اعتماد
در کنار او، چهره شاخصی مثل دکتر پرهان خانلریپور نیز با سابقهای طولانی در تیم ملی حضور دارد که اشراف ویژهای به نقاط ضعف و قوت بدنی بازیکنان تیم ملی دارد.
در واقع باید گفت این مجموعه متشکل از این دو نفر بهعلاوه همکارانشان، طی دو دهه در فدراسیون فوتبال، باعث شده تا روند درمانی بازیکنان با سرعت بیشتری طی شود.
مجموعهای که شاید کمتر در قاب تلویزیون دیده شود، اما اثرش در نتیجه نهایی تیم کاملاً محسوس و غیرقابل انکار است.
محرمانگی؛ اصلی که هرگز شکسته نشد
یکی از خصوصیات این مجموعه امانتداری در اخبار مصدومان تیم ملی است. آنها بدون هرگونه تلاش برای جلب توجه رسانهها، کاملاً منطبق بر دستورات کادر فنی، تلاش کردهاند اخبار مربوط به وضعیت بازیکنان تنها از مسیر رسمی فدراسیون فوتبال منتشر شود.
این در حالی است که طی آخرین اردوی تیم ملی در ترکیه مشاهده شد که برای جلوگیری از هرگونه حساسیت و گمانهزنی، دکتر شهاب نفرات آسیبدیده را در زمینی جدا از زمین اصلی تمرین میبرد.
آخرین نمونه نیز به نخستین تمرینات دنیس اکرت در اردوی آنتالیا بازمیگردد که بنا به دلایلی دور از فضای رسانهای برگزار شد.
شبی که نقش کادر پزشکی دیده شد
درخشش علیرضا بیرانوند مقابل بلژیک، یکی از همان لحظاتی بود که نقش این پشتصحنه را پررنگتر کرد. در شبی که فشار بازی سنگین بود و برخوردهای فیزیکی از همان دقایق ابتدایی شکل گرفت، حضور او در زمین چیزی فراتر از آمادگی لحظهای بود.
حتی همان برخورد ابتدایی با روملو لوکاکو میتوانست سرنوشت بازی را تغییر دهد، اما تصمیمات پزشکی و مدیریت شرایط بدنی بازیکن باعث شد او در زمین بماند و در نهایت به عنوان یکی از بهترین بازیکنان مسابقه شناخته شود. در این لحظات هر اشتباه و هر تصمیم احساسی میتواند هزینهای سنگین برای تیم و بازیکن به همراه داشته باشد.
تصمیمهایی فراتر از پزشکی
این نوع تصمیمها در فوتبال مدرن صرفاً پزشکی نیست؛ ترکیبی از شناخت، تجربه و اعتماد است. پزشک تیم ملی تنها با یک معاینه کوتاه تصمیم نمیگیرد، بلکه حاصل سالها شناخت از بدن بازیکنان، الگوی مصدومیتها و واکنشهای بدنی آنان را در نظر میگیرد.
همین شناخت عمیق است که تصمیم درباره بازی کردن یا نکردن یک بازیکن را به یکی از حساسترین لحظات هر اردو تبدیل میکند.
الگویی که فوتبال جهان میشناسد
در فوتبال حرفهای جهان نیز چنین نقشهایی کاملاً شناخته شدهاند و برایشان ارزش زیادی قائل میشوند. چهرههایی مانند دکتر رامون کوگات، جراح مشهور اسپانیایی که سابقه همکاری با ستارههایی چون پپ گواردیولا، لیونل مسی، سرخیو آگوئرو، ژاوی هرناندز، آندرس اینیستا و وینسنت کمپانی را در کارنامه دارد.
او نمونهای روشن از جایگاه پزشکان در موفقیت تیمهاست؛ افرادی که بدون حضورشان بسیاری از ستارهها هرگز به سطح اول فوتبال بازنمیگشتند.
سهمی که کمتر دیده میشود
اما در فوتبال ایران، این نقش اغلب در سایه باقی میماند. دکتر شهاب و همکارانش با وجود محدودیتهای سختافزاری و تجهیزاتی، هیچگاه مسیر اعتراض یا حاشیهسازی را انتخاب نکردهاند.
در شرایطی که امکانات پزشکی فوتبال ایران با استانداردهای روز دنیا فاصله دارد، آنها تلاش کردهاند با اتکا به تجربه، دانش و تعهد، بازیکنان را در بهترین شرایط ممکن به زمین مسابقه برسانند.
از سوی دیگر، نگاه عمومی به کادر پزشکی معمولاً با نوعی سادهسازی همراه است؛ گویی این گروه نیازی به دیده شدن در ساختار پاداشها ندارند. در حالی که سهم آنها در آمادهسازی بازیکنان، کاملاً مستقیم و غیرقابل انکار است.
مردانی که فقط به روز مسابقه فکر میکنند
با این حال، چیزی که دکتر شهاب و تیمش را متمایز میکند، نه دیده نشدن و نه دوری از رسانههاست؛ بلکه تمرکز کامل بر هدف اصلی است: رساندن بازیکن به روز مسابقه.
آن هم در شرایطی که گاهی یک تصمیم، یک تشخیص و حتی چند دقیقه تأخیر یا تعجیل میتواند سرنوشت یک مسابقه، یک تورنمنت و حتی یک نسل از فوتبال را تغییر دهد.
