نگرانی بزرگ جام جهانی: این چمن خجالت‌آور است!

به گزارش ورزش سه، در حالی که جام جهانی ۲۰۲۶ به روزهای حساس خود نزدیک می‌شود، ورزشگاهی که قرار است میزبان فینال این رقابت‌ها باشد، با انتقادهای پرتعدادی مواجه شده که همه را نگران کرده است. کیفیت پایین چمن ورزشگاه مت‌لایف در نیوجرسی، اعتراض بازیکنان، سرمربیان و حالا رسانه‌های بین‌المللی را به دنبال داشته؛ تا جایی که برخی رسانه‌ها از فیفا خواسته‌اند فینال جام جهانی را به ورزشگاهی دیگر منتقل کند.

آخرین موج انتقادها پس از دیدار آلمان و اکوادور مطرح شد؛ مسابقه‌ای که در ورزشگاه مت‌لایف برگزار شد و شرایط زمین بار دیگر زیر ذره‌بین رفت. روزنامه آلمانی بیلد در واکنشی تند نوشت: "وضعیت اسفبار زمین در جریان شکست برابر اکوادور، در شأن جام جهانی نبود و فیفا باید به طور جدی انتقال فینال به ورزشگاهی دیگر را بررسی کند."

این اولین بار نیست که کیفیت چمن مت‌لایف خبرساز می‌شود. از ابتدای جام جهانی و پس از برگزاری دیدار برزیل و مراکش، که نخستین مسابقه این ورزشگاه در این تورنمنت بود، انتقادهای بسیاری به شرایط زمین وارد شد؛ زمینی که قرار است مهم‌ترین مسابقه فوتبال جهان را میزبانی کند اما به عقیده اکثر کسانی که در این ورزشگاه بازی کرده یا بازی‌های برگزار شده در آن را تماشا کرده‌اند، نتوانسته استانداردهای مورد انتظار را برآورده کند.

بازیکنان خیلی زود نارضایتی خود را آشکار کردند. وینیسیوس جونیور پس از دیدار با مراکش درباره شرایط زمین گفت: "گرمای هوا هست، اما چمن هم خیلی سریع خشک می‌شود و بازی کردن در چنین شرایطی واقعاً سخت است. نمی‌توانیم ریتم همیشگی‌مان را پیدا کنیم و این به ضرر ماست، چون دوست داریم توپ را سریع در زمین به گردش دربیاوریم اما کیفیت چمن این کار را دشوار کرده است. باید خودمان را با شرایط وفق دهیم، چون فکر می‌کنم تا پایان جام جهانی اوضاع همین خواهد بود."

برونو گیمارش با هم‌تیمی‌اش هم‌نظر بود و گفت: "چمن واقعاً کیفیت بدی داشت. هوا خیلی گرم بود، زمین هم بیش از حد خشک شده بود و این روی سبک بازی ما تأثیر گذاشت."

اردوی تیم ملی فرانسه هم به این انتقادها پیوست. پس از دیدار فرانسه و سنگال، آدرین رابیو درباره شرایط زمین گفت: "حتی نمی‌دانم بشود اسمش را چمن گذاشت یا نه. بیشتر شبیه یک زمین مصنوعی سفت و خشک بود. البته شرایط برای همه تیم‌ها یکسان است و باید با آن کنار آمد."

دیدیه دشان، سرمربی فرانسه، توضیح فنی‌تری درباره علت این وضعیت ارائه کرد. او گفت: "وجود یک لایه بتنی در زیرِ زمین باعث شده ریشه‌های چمن کوتاه باشند. به همین دلیل نوع جهش توپ متفاوت است و وضعیت زمین با میزان آبیاری آن تغییر می‌کند. وقتی ضخامت خاک کافی نباشد، شرایط کاملاً متفاوت خواهد بود.

بازیکنان هم نمی‌توانستند از کفش‌های با میخ بلند استفاده کنند، چون عمق زمین خیلی کم است. از آنجا که روی این زمین تمرین نمی‌کنیم، سازگار شدن با آن دشوار است. قبل از مسابقه بازیکنان را در جریان این شرایط قرار داده بودم، اما این وضعیت با چیزی که معمولاً تجربه می‌کنند تفاوت زیادی دارد."

کارشناسان دلایل متعددی برای این مشکل مطرح کرده‌اند. چمن ورزشگاه بیش از حد کوتاه شده و همین مسئله باعث شده زمین زیر پای بازیکنان بیش از حد سفت باشد. علاوه بر این، در بخش‌های مختلف زمین، تکه‌های جداگانه‌ای از چمن نصب شده که کیفیت و حتی رنگ آنها با هم تفاوت دارد.

این تفاوت‌ها حتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است و نشان می‌دهد سطح زمین از بخش‌های ناهمگون تشکیل شده است. در نتیجه، توپ در قسمت‌های مختلف زمین رفتار متفاوتی دارد و بازیکنان می‌گویند کیفیت این زمین در برخی نقاط حتی از زمین‌های چمن مصنوعی هم پایین‌تر است. کیست که شک داشته باشد چنین زمین چمنی فاصله زیادی با استانداردهای یک جام جهانی دارد.

با نزدیک شدن مسابقات به مرحله حذفی، دامنه این انتقادها گسترده‌تر شده است. چندین رسانه معتبر بین‌المللی مستقیماً فیفا را مخاطب قرار داده‌اند و معتقدند اگر کیفیت زمین در روزهای آینده بهبود پیدا نکند، انتقال فینال به ورزشگاهی دیگر تصمیمی منطقی خواهد بود.

البته مشکلات مت‌لایف تنها به کیفیت چمن محدود نمی‌شود. برخلاف بسیاری از ورزشگاه‌های مدرن آمریکا، این ورزشگاه نه سقف متحرک دارد و نه سیستم تهویه مطبوع. این باعث می‌شود بازیکنان در گرمای شدید یا شرایط نامساعد جوی کاملاً بی حفاظ در معرض عوامل محیطی قرار بگیرند.

این معضل در کنار وضعیت نامناسب زمین، باعث شده خیلی‌ها این سؤال را مطرح کنند که چرا فینال بزرگ‌ترین رویداد فوتبال جهان باید در ورزشگاهی برگزار شود که از نظر زیرساختی نسبت به برخی استادیوم‌های جدید آمریکا امکانات کمتری دارد.