بغض رامین شکست: حاضر بودیم بمیریم و ببریم!

به گزارش "ورزش سه"، رامین رضاییان بهترین بازیکن تیم ملی ایران در جریان مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ بود. این ستاره باتجربه در اولین مسابقه برابر تیم ملی نیوزلند در نیمه اول موفق به گلزنی شده و در نیمه دوم نیز پاس گل محمد محبی را ارسال کرد. اما درخشش رامین رضاییان معطوف به تنها اولین مسابقه نبود و او در بازی امروز مقابل مصر نیز نمایش درخشانی داشت. ستاره خط دفاعی تیم ملی ایران در دقایق ابتدایی و بعد از خراب شدن پنالتی مهدی طارمی، با هوشمندی در محوطه جریمه حاضر شده و با یک ضربه محکم و دقیق، گل تساوی تیم ملی ایران را به ثمر رساند. رامین رضاییان در پایان این مسابقه به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شده و روزهای درخشان خود در مرحله گروهی جام جهانی را تکمیل کرد. 

اما تیم ملی ایران به خصوص در دقایق پایانی واقعاً بدشانس بود؛ گل شجاع خلیل‌زاده به شکل میلیمتری آفساید اعلام شد و ما در طی چند دقیقه دو بار توپ را تیرک دروازه حریف زدیم. اما در نهایت و در اوج بدشانسی به یک امتیاز رضایت دادیم و حالا باید منتظر نتایج مسابقات دیگر باشیم تا اولین صعود به دور حذفی جام جهانی را تجربه کنیم. رامین رضاییان، ستاره احساساتی تیم ملی ایران، در پایان این مسابقه در مقابل دوربین حاضر شده و در شرایطی که نمی‌توانست اشک‌های خود را کنترل کند، یک مصاحبه احساسی و به یادماندنی انجام داد.

رامین رضاییان صحبت‌های خود را با چهره‌ای غمگین، مستاصل و گریان، اینگونه آغاز کرد: هیچی، نمی‌دانم چه باید بگویم. نمی‌دانم چرا اینقدر بدشانسیم. یک بار، دو بار، سه بار، چهار بار، پنج بار .... نمی‌دانم مردم ما چه گناهی کردند. نمی‌دانم، فقط امیدوارم صعود کنیم که حال مردم خوب شود. 

رامین رضاییان در حالی که اشک‌های خود را پاک می‌کرد، ادامه داد: حق مردم ما خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. حاضر بودیم امروز بمیریم یا هر اتفاقی رخ دهد، فقط دلمان می‌خواست مردم ایران خوشحال بشوند. داریم می‌جنگیم، نزدیک سه ماه است که بدون هیچ توقعی داریم می‌جنگیم. ما بازیکنان از هیچکسی درخواست هیچ چیزی نداشتیم. 

تک تک این بازیکنان خیلی باشرف هستند، فقط به عشق مردم اینگونه تلاش کردند و دویدند که دلشان را شاد کنیم. اما نمی‌دانم چرا نمی شود. فقط امیدوارم صعود کنیم و این حق ماست. به این خوبی بازی کردیم، بابا فوتبال به این خوبی بازی کردیم. نمیدانم چرا؟ 

مردم ایران، ما خیلی دوس دوستتان تتون داریم، نمی‌دانم چرا؟ مردم ایران ما خیلی شما دوستتان داریم. ببخشید، فقط می‌توانم بگویم ببخشید، همه ما بچه‌ها شرمنده هستیم. ما خیلی خوب فوتبال بازی کردیم، اما نمی‌دانم چه شد؟ شما لایق بهترین‌ها در این دنیا هستید و امیدوارم به حق‌تان برسید. امیدوارم ما صعود کنیم و بتوانیم ذره‌ای دل شما را شاد کنیم، خیلی مخلصیم.