آرژانتین ۳-۲ مصر: یک کامبک حماسی و جنجالی!

به گزارش "ورزش سه"، هدیه‌ای از فوتبال به مسی و از مسی به فوتبال... یک بازگشت عظیم، نتیجه‌ای که بخشی از تاریخ جام جهانی است، آرژانتین را در یک مسابقه فراموش‌نشدنی به مرحله یک‌ چهارم نهایی رساند، دستاوردی که بار دیگر رهبرش را در جرگه اسطوره‌ها قرار می‌دهد و انزو فرناندز، زننده گل آخر در دقیقه ۹۲، را به قله این ورزش شگفت‌انگیز می‌رساند.

در یازده دقیقه، آلبی‌سلسته مراسم خاکسپاری خودش و همین‌طور مراسم وداع مسی را، برگرداند. مسی که در روز هفتم، همچون عیسی مسیح، همان‌گونه که بسیاری او را در سطح فوتبال چنین می‌دانند، برخاست و کشوری کامل را نیز دوباره زنده کرد. آرژانتین بار دیگر بر لبه پرتگاه حرکت کرد. مثل یک بندباز، هر آنچه می‌توانست خطرساز باشد، یکی پس از دیگری رخ داد. گل زودهنگام، پنالتی از دست‌ رفته مسی، مهارهای شوبیر مقابل خولیان آلوارز و میزان استیصالی که آنها به‌تدریج در آن فرو رفتند.

از زمان قهرمانی در قطر، چیزی تغییر کرده است، چیزی خطرناک. تیمی که زمانی واحدی منسجم و استوار در باورهایش بود، حتی وقتی اوضاع خوب پیش نمی‌رفت، حالا در این جام جهانی به دریایی از تردید تبدیل شده است، از نیمکت شروع می‌شود، به برخی بازیکنان کلیدی ادامه پیدا می‌کند، و بیش از حد معمول بر مسی نیز اثر می‌گذارد.

واقعیت این است که بازیکنانی که از اروپا آمده‌اند، نمی‌توانند در تیمی که سودای بهترین بودن در جهان را دارد، تأثیرگذار باشند. تغییر سیستم و بازیکنان هم آرژانتین را متحول نکرد. تغییر دادن نقشه‌ها هم تفاوتی ایجاد نکرد، چون تنها نقشه واقعی آرژانتین این است که مسی آماده باشد. حتی او هم می‌تواند لحظات بحرانی داشته باشد، همان‌طور که وقتی پنالتی‌ای را از دست داد که می‌توانست کمی پیش از گل مصر بازی را مساوی کند، این اتفاق افتاد. در آن صحنه باید به ضربه سر عالی ستاره مصر اشاره کرد اما همین‌طور به غفلت لیساندرو در یارگیری. او در تمام جام جهانی بسیار منضبط بوده، اما آن گل بیش از هر زمان دیگری در این تورنمنت چهره واقعی‌اش را آشکار کرد.

آرژانتین بار دیگر به حرکتی ناامیدانه اما شجاعانه متوسل شد و این روزها بیش از اندازه چنین می‌کند، تا از وضعیتی حتی وخیم‌تر از آنچه برابر کیپ‌ورد با آن روبه‌رو شده بود عبور کند. در حالی که اضطراب حذف از مسابقات سخت بر آنها سنگینی می‌کرد، حتی مسی هم انسانی به نظر می‌رسید. پس از آن‌که برای خطا روی تالیافیکو یک پنالتی واضح اعلام شد، لئو توپ را برداشت و شوتی محکم به سمت منطقه امن دروازه‌بان‌های راست‌ پا زد اما شوبیر آن را مهار کرد. این دومین پنالتی از دست‌ رفته او در پنج مسابقه بود.

در میان آن گره کور عصبی، خولیان آلوارز هم نقشی برجسته داشت. او پس از یک حرکت خوب دیگر از سوی تالیافیکو، واضح‌ترین موقعیت را به دست آورد اما بار دیگر شوبیر ظاهر شد تا به سبک خاص خودش آن را خنثی کند. مقاومت مصر رنگ و بوی قهرمانانه به خود گرفته بود، آنها می‌کوشیدند تا جایی که می‌توانند در برابر هجوم بی‌امانی که از آن لحظه به بعد آنها را وادار به چنگ زدن به زندگی کرد، دوام بیاورند.

آرژانتین، با قلبی گشوده، با خونی جز سفید و آبی آسمانی پیراهنش و با سوختی جز آنچه هوادارانش از روی سکوها به او می‌دادند، خود را بی‌هیچ نگرانی به دل خطر انداخت، بر شانه‌های مسیِ تنها پیش رفت، همان مسی قهرمانِ بهترین شب‌ها.

آرژانتین از نظر فوتبالی مرده بود، وقتی زیکو پس از حرکتی فراموش‌نشدنی از حسن، گل دوم را زد. کمک داور ویدیویی آنها را نجات داد، به‌ خاطر خطا روی لیساندرو در آن سوی زمین، فوتبال مدرن و چون صحنه تا همان آغازش به عقب بازگردانده شود.

این یادآوری صریحی بود از این‌ که با حمله‌ای کاملاً بی‌محابا و تیمی از بازیکنان بی‌رمق که مدام عقب‌نشینی می‌کردند، فاجعه می‌توانست هر لحظه برای آرژانتین رخ دهد. این اتفاق از روی یک ضربه کرنر به سود خودشان شروع شد. عقب‌نشینی آرژانتین در برابر کیفیت بازیکنان مصری کافی نبود. صلاح با دریبل‌هایش جرقه را زد، حسن با لمس آخر و پاسش برتری را ساخت و زیکو با شوتی که بازی را از عمق خوانده بود کار را تمام کرد. ضربه‌ای به منطق و سیستم، به کشوری که پیشاپیش از افسانه در هم‌ شکسته بود.

اما مسی، مسی است. او قرار نبود بگذارد دیگران تاریخ را به‌ جای او بنویسند. آرژانتین این شجاعت را داشت که تسلیم نشود. اگر غرور از فوتبال مهم‌تر بود، این ملت باید خیلی بیشتر از سه جام جهانی می‌داشت. اگر غیرت، در کنار بازاریابی، به معنی عنوان قهرمانی بود، آرژانتینی‌ها شکست‌ناپذیر بودند.

در موقعیتی بحرانی، در اغمایی که جز معدودی کسی از آن بیرون نمی‌آید، در حالی که جهان با ناباوری چشمانش را می‌مالید و اسکالونی با تعویض‌هایش احتیاط را کنار گذاشته بود، مسی بار دیگر جریان را برگرداند، همان‌طور که بارها پیش از این کرده بود. او فقط به دو ضربه قلم‌ مو، دو جرقه نیاز داشت. در چهار دقیقه، سیاره با پای چپ او زیرورو شد.

ابتدا او توپی با وزن‌گذاری کاملاً دقیق به کوتی رومرو رساند، ضربه سر او امید بازگشت را زنده کرد. در میانه هیاهو، خودِ او با شوتی پای چپ که پس از برخورد به دروازه‌بان و تیر افقی، راهش را به درون دروازه پیدا کرد، بازی را مساوی کرد و به جهان ثابت کرد که به اسطوره‌ها همیشه فرصت دومی داده می‌شود.

اوج نهایی هنوز در راه بود. ضدحمله‌ای که خولیان با یک پاس بلند به لائوتارو آغاز کرد، با سانتری به محوطه جریمه به پایان رسید که انزو فرناندز، تمام‌کننده نهایی، آن را شکار کرد. مسی همه‌ چیز را با آسودگی کسی تماشا می‌کرد که گربه‌ای را نوازش می‌کند. فوتبال مال اوست و جام جهانی، فعلاً، مال او هم هست. او مرده بود اما دوباره برخاسته است. خدا برخاسته است.