چه مسابقه‌ای! دو روش متفاوت لذت بردن از فوتبال

به گزارش "ورزش سه"، جذابیت ورزشی که اجازه می‌دهد به متنوع‌ترین شکل ممکن مورد استفاده و ارزیابی قرار گیرد، دقیقاً در توانایی ایجاد تقابلی مانند بازی فردا میان فرانسه و اسپانیا نهفته است. 

اولین نیمه‌نهایی جام جهانی، دو تیمی را روبروی هم قرار می‌دهد که از سلاح‌های بسیار متفاوتی برای ایجاد ترس در دل رقبا استفاده می‌کنند. عجیب است که فرانسوی‌ها در ذهن افراد بیشتری، حس چیزی باشکوه‌تر را بیدار می‌کنند. اما غیرممکن است بتوان گفت اسپانیا در بازی‌های خود کمتر تسلط داشته است، تا جایی که در طول جام جهانی شوت‌های کمتری دریافت کرده و فرصت‌های گلزنی کمتری به رقبای خود داده است. 

نکته شگفت‌انگیز این است که نکات زیادی برای تحسین در هر دو طرف وجود دارد. بنابراین، دوست داشتن یکی یا دیگری، اساساً به نوع احساساتی بستگی دارد که هر تماشاگر در یک بازی فوتبال به دنبال آن است.

فرانسه‌ قادر است بر اساس ترسی که مهره‌های خلاقش ایجاد می‌کنند، در دل رقبای خود وحشت بیندازد. این به آن معنا نیست که نظم تاکتیکی یا یک کمربند دفاعی ساختاریافته وجود ندارد تا چهار بازیکن هجومی برجسته بدون از دست رفتن استحکام تیم در کنار هم حضور داشته باشند. با این حال، جادو با پاهای مانند دمبله رخ می‌دهد که می‌تواند از کناره زمین خارج شود و در فضاهای مختلف حرکت کند؛ همچنین با توانایی بی‌پایان بازیسازی اولیسه که سیستم به او آزادی عمل تقریباً کاملی داده است؛ به همراه ترکیبی از مهارت، قدرت، سرعت و گلزنی امباپه که شاید تا اینجای کار بزرگترین نام جام باشد؛ و یک وینگر که می‌تواند بارکولا یا دوئه باشد، اولی بیشتر مایل به شتاب دادن به بازی و دیگری قادر به یافتن راه‌حل در فضاهای کوتاه‌تر است.

از سوی دیگر، اسپانیا از طریق کنترل و پاس‌ها، اما به ویژه از طریق ساختار اشغال فضا و حرکاتی که با دقت بالا طراحی شده‌اند، بر حریفان خود فشار می‌آورد. به خصوص در جام جهانی که دو دریبل‌زن اصلی آن‌ها هنوز نتوانسته‌اند پتانسیل کامل خود را نشان دهند، سیستم با وضوح بیشتری پایه و اساس کارکرد تیم را به عهده گرفته است. در واقع، لامین یامال در حال بهبودی از مصدومیت از راه رسید و نیکو ویلیامز نیز تنها توانست برای چند دقیقه به تیم کمک کند. این تسلط، تاکتیکی و استراتژیک است و با این حال به دلیل همگام بودن کارکرد امور، بسیار زیبا به نظر می‌رسد. اویارزابال، مهاجم کاذب تیم، از موقعیت مهاجم نوک خارج می‌شود تا در میانه زمین برتری عددی ایجاد کند یا فضایی را باز کند که یک هم‌تیمی آن را اشغال خواهد کرد. گاهی اوقات، او، دنی اولمو یا حتی بائنا یک مدافع را تنها برای باز شدن خط پاس جذب می‌کنند تا توپ به هم‌تیمی دیگر برسد. این سبک اسپانیایی است.

کلید بازی دقیقاً در همین دوئل سبک‌ها خواهد بود. اسپانیا شاید به همان اندازه که برای تنفس به اکسیژن نیاز دارد، به توپ محتاج است. با این حال، نحوه استفاده از آن کلیدی خواهد بود: داشتن بیشترین دقت برای جلوگیری از دست دادن توپ و ضدحملات، زیرا یک استارت از اولیسه، دمبله یا امباپه می‌تواند مرگبار باشد. 

فرانسه می‌داند که برای ایجاد فرصت به چیز زیادی نیاز ندارد و تنها یک جرقه و چند متر فضا برای یکی از ستاره‌های هجومی‌اش کافی است تا بازی را تعیین تکلیف کند. اما دادن زمان بیش از حد به اسپانیا در مالکیت توپ، به معنای اجازه دادن به رقیب برای انجام بازی مورد علاقه‌اش است.

از نظر عملکرد، دو تیم ملی که تا اینجای کار قوی‌ترین تیم‌های جام به نظر می‌رسیدند در زمین حضور خواهند داشت. اما کافی است به سمت دیگر جدول نگاه کنید تا کین، بلینگام و مسی را ببینید. تقابل فرانسه و اسپانیا پرهیاهوترین نیمه‌نهایی است، اما صحبت از فینال زودهنگام صرفاً شتاب‌زدگی است.