ابراسطوره، ابدی، جاودانه و یک عالمه صفت تفضیلی برای لئو
مسی و دیگر هیچ: ریمونتادایی برای همیشه!
به گزارش ورزش سه، فوتبال امشب یک بار دیگر جلوی چشمهای از حدقه درآمده همه ما کاری را کرد که فقط خودش بلد است؛ کشتن از هیجان، بردن به آخرین حد تحمل آدرنالین. دقیقا در دقایقی که همه تصور میکردند انگلیس با برتری یک بر صفر به فینال جام جهانی رفته، لیونل مسی قلم را به دست گرفت و جدیدترین فصل از اثر شاهکارش را نوشت. نه با یک گل، بلکه با دو پاس گل که هر کدام به اندازه یک اثر هنری ارزش داشتند؛ دو لحظه از نبوغ که آرژانتین را از لبه پرتگاه بیرون کشید، انگلیس را مبهوت کرد و آلبیسلسته را بار دیگر به فینال رساند.
کلمات بازگشت و کامبک جلوی عظمت این نمایش کم میآورد. این نمایشی بود از شخصیت تیمی که قهرمان جهان است، اما بیش از هر چیز، نمایش مردی بود که انگار قوانین طبیعت و گذشت زمان را به سخره گرفته است. وقتی بازی به دقیقه ۸۵ رسید، عقربههای ساعت علیه آرژانتین حرکت میکردند، اما علیه مسی نه. او ایده دیگری داشت، یک پاس دیگر، یک معجزه دیگر.
* امید داشت خاموش میشد...
انگلیس تا آن لحظه تقریباً همه چیز را کنترل کرده بود. گل آنتونی گوردون، واکنش خارقالعاده جردن پیکفورد روی ضربه سر نیکو گونزالس و سپس برخورد ضربه الکسیس مکآلیستر به تیر دروازه، همه نشانههایی بودند که انگار سرنوشت، بلیت فینال را برای سهشیرها کنار گذاشته است.
آرژانتین حمله میکرد، موقعیت میساخت، اما یا پیکفورد سد راهش میشد یا بخت با شاگردان توخل یار بود. هر دقیقه که میگذشت، امید آلبیسلسته کمرنگتر میشد.
اما در فوتبال، تا وقتی شماره ۱۰ آرژانتین در زمین حضور دارد، هیچ چیز تمام نشده است. مسی بارها گفته و این باره هم گفت: تا زمانی که من نگفتهام حق ندارید بگویید تمام شده.
* دقیقه ۸۵: جرقهای که آتش را شعلهور کرد
حملهای دیگر از سمت آرژانتین شروع شد. توپ به لیونل مسی رسید؛ مردی که تمام ورزشگاه منتظر بود شاید آخرین برگ برندهاش را رو کند.
او با خونسردی صاحب توپ شد و با تیزهوشی باورنکردنی، توپ را برای انزو فرناندز آماده کرد. هافبک آرژانتین که لحظاتی قبل پیکفورد ضربهاش را مهار کرده بود، این بار هیچ رحمی به دروازه انگلیس نکرد. انزو بدون اینکه مدافعی مزاحمش باشد، از حدود ۲۵ متری شلیک کرد؛ ضربهای شناور، کاتدار و فوقالعاده که با سرعت به سمت گوشه پایین دروازه حرکت کرد. پیکفورد این بار فقط نظارهگر بود.
توپ به تور چسبید.
ورزشگاه منفجر شد. نیمکت آرژانتین از جا کنده شد. و بازی دوباره از نو آغاز شد.
این گل، روح تازهای بود که در کالبد آرژانتین دمیده شد. تیمی که تا چند دقیقه قبل ناامید به نظر میرسید، ناگهان دوباره همان تیم قهرمان جهان شد. تیمی که با سر و جان میدوید و حمله میکرد.
کسی حواسش نبود که یک آمار عجیب ثبت شده، آماری با پاس گل دوباره از لیونل مسی.
با این پاس، کاپیتان آرژانتین رکوردی تاریخی را توسعه داد. او در یازده بازی متوالی خود در جامهای جهانی، یا گل زده یا پاس گل داده است؛ طولانیترین زنجیره تأثیرگذاری یک بازیکن در تاریخ ثبتشده جام جهانی از سال ۱۹۶۶ تاکنون.
این اعداد بیشتر شبیه داستانهای تخیلی هستند تا واقعیت.
* انگلیس هنوز شوکه بود و نمیدانست چه در انتظار است ...
گل مساوی ذهن بازیکنان انگلیس را به هم ریخت. تا قبل از آن، سهشیرها با اعتمادبهنفس بازی میکردند، اما حالا هر حمله آرژانتین بوی خطر میداد.
توخل کنار زمین مدام فریاد میزد. پیکفورد بازیکنانش را به جلو میخواند. اما موج حملات آلبیسلسته قطع نمیشد.
در وقتهای تلفشده، الکسیس مکآلیستر با شوتی تماشایی دوباره تیر دروازه را لرزاند؛ همان تیری که چند دقیقه قبل ناجی انگلیس شده بود.
این صحنه و این تیر، آخرین هشدار بود. هشداری که سهشیرها آن را جدی نگرفتند.
* دقیقه ۲+۹۰: مسی پایان داستان را نوشت. امضا، لیونل
توپ پس از برخورد به تیر دروازه دوباره در اختیار آرژانتین قرار گرفت.
چه کسی جمعش کرد؟
لیونل مسی.
سرنوشت دوست داشت پایان این نمایش هم با امضای او نوشته شود.
کاپیتان آرژانتین بدون کوچکترین عجله، سرش را بالا آورد. نه شوت زد، نه توپ را بیهدف ارسال کرد. با پای راست، سانتری فرستاد که شبیه یک دعوتنامه بود؛ دعوتنامهای برای لائوتارو مارتینز. بفرمایید جناب لائوتارو، شما هم گل بزنید!
توپ با قوسی فوقالعاده به تیر دوم رسید.
لائوتارو از مدافع مستقیمش جدا شد، به هوا برخاست و با ضربه سری محکم، توپ را دور از دستان پیکفورد به تور چسباند.
۲ بر ۱. تمام.
بازیکنان آرژانتین دیوانهوار به سمت لائوتارو دویدند. بازیکنان انگلیس روی چمن خشکشان زد.
توخل مات و مبهوت به زمین خیره مانده بود.
و مسی؟ او فقط لبخند میزد. لبخندی که صدا داشت. همه ما این جمله را در ذهنمان از زبان مسی شنیدیم: "باز هم شد."
این کاری است که قهرمانان انجام میدهند
در فوتبال جملهای قدیمی وجود دارد: قهرمانان همیشه راهی برای پیروزی پیدا میکنند.
آرژانتین دقیقاً همین کار را انجام داد. آرژانتین که چه عرض کنیم: قهرمانش، لیونل مسی.
تیمی که تا دقیقه ۸۵ بازنده بود، در کمتر از هفت دقیقه ورق را برگرداند و یکی از دراماتیکترین بازگشتهای جام جهانی ۲۰۲۶ را رقم زد. اما این بازگشت یک تفاوت بزرگ با بسیاری از کامبکهای تاریخ فوتبال داشت.
همه چیز از یک نفر آغاز شد و با یک نفر تمام شد. مردی که هنوز تمام نشده است
لیونل مسی ۳۹ ساله است. قرار بود این جام جهانی، آخرین پرده نمایش او باشد. لئو شاید دیگر مثل سالهای جوانی هر پنج دقیقه از سه مدافع عبور نکند، اما چیزی دارد که هیچکس به اندازه او ندارد: نبوغ و قدرت درک لحظه.
او دقیقاً میداند چه زمانی باید سرعت بازی را کم کند، چه زمانی توپ را نگه دارد، چه زمانی پاس بدهد و مهمتر از همه، چه زمانی سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد.
دو پاس گل در حساسترین مسابقه جام جهانی، آن هم در فاصله هفت دقیقه، خلاصهای کامل از نسخه امروز لیونل مسی است. او دیگر فقط یک گلزن نیست. او رهبر است. او کارگردان است. او نویسنده داستان است.
و حالا آمارش حتی شگفتانگیزتر هم شده است؛ مسی در سیزدهمین مسابقه متوالی خود برای باشگاه و تیم ملی، یا گل زده یا پاس گل داده است؛ آماری که شامل ۱۴ گل و ۱۱ پاس گل میشود.
* فینال، آخرین پرده یک افسانه
وقتی داور سوت پایان را به صدا درآورد، این پردهای بود که جلوی چشم ما قرار داشت. کارنامه لئو در این مسابقه تاریخی:
یک پاس برای انزو فرناندز.
یک پاس برای لائوتارو مارتینز.
دو ضربه مرگبار.
و یک بلیت دیگر برای فینال.
شاید سالها بعد، وقتی از این نیمهنهایی صحبت شود، کسی گل انگلیس و آن سیو پیکفورد و آن تیر مکآلیستر را یادش نیاید ولی همه یک چیز را به خاطر خواهند داشت: در این شب، در این شب تاریخی لیونل مسی، بدون اینکه گل بزند، دوباره به تنهایی و یک تنه آرژانتین را به فینال رساند، به یک قدمی فتح جام جهانی.
