چه افتضاحی آقای توخل، چه افتضاحی!
به گزارش "ورزش سه"، نمایش آرژانتین در این مسابقه حتی ذرهای شایسته کماهمیت جلوه دادن نیست. تابآوری تیمی که مدافع عنوان قهرمانی جهان است و میتوانست پس از این همه موفقیت انگیزهاش را از دست داده باشد، واقعاً بینظیر بود. بردن، بردن و دوباره بردن؛ همان جمله معروفی که سالها پیش لوئیس آراگونس، ملقب به «حکیم اورتالسا»، بر زبان آورد.
اما در مقابل، عملکرد توماس توخل یکی از آن اشتباهاتی بود که سالها در یادها خواهد ماند. او همه چیز را در اختیار داشت، اما در نهایت دستش کاملاً خالی ماند.
توخل در انتخاب ترکیب اولیه و قرار دادن جد اسپنس و مورگان راجرز در ترکیب اصلی تصمیم درستی گرفت و هر دو بازیکن عملکرد خوبی داشتند. اما از لحظهای که آنتونی گوردون گل اول انگلیس را به ثمر رساند، سهشیرها به تدریج از هم پاشیدند، مسی وارد جریان بازی شد، آرژانتین جان گرفت و توخل عملاً تسلیم شد.
تعویضهای سرمربی آلمانی، تا جایی پیش رفت که همزمان شش مدافع را در زمین قرار داد که باعث شد انگلیس کاملاً در لاک دفاعی فرو برود و تا سوت پایان فقط رنج بکشد. در نهایت نیز برابر فشار بیامان آرژانتین و حمایت پرشور هواداران آلبیسلسته، شکست اجتنابناپذیر شد.
انزو فرناندز که پیشتر نیز با گل دیرهنگام خود مقابل مصر در مرحله یکچهارم نهایی نقش مهمی در صعود تیمش داشت، این بار هم با گل تساوی مقابل انگلیس ورق را برگرداند. گلی که در دقیقه ۸۶ به ثمر رسید، عملاً نتیجه بازی را تغییر داد؛ زیرا پس از آن، همه احساس میکردند روند مسابقه کاملاً به سود آرژانتین است و بازگشت این تیم بدون نیاز به وقت اضافه کامل خواهد شد.
همین اتفاق هم رخ داد و دقایقی بعد، لائوتارو مارتینز روی ارسال لیونل مسی که گذر زمان و دقایق مسابقه هیچ تأثیری بر کیفیت بازیاش ندارد، گل پیروزی را به ثمر رساند. انزو فرناندز پس از گل، با قرار دادن دستانش کنار گوشهایش، پیامی روشن برای تمام کسانی فرستاد که پیش از مسابقه خواهان نیمکتنشینی او بودند.
این مسابقه دقیقاً همان چیزی بود که همه انتظارش را داشتند؛ نه بیشتر و نه کمتر. نبردی تمامعیار؛ هرچند همانطور که لیونل اسکالونی گفته بود، استفاده از واژه «جنگ» برای توصیف آن اغراقآمیز است.
در ورزشگاه مرسدسبنز که انگار به میدان سنگربندی تبدیل شده بود، هر چند متر پیشروی به سمت دروازه حریف، گرفتن یک کارت زرد از بازیکنان مقابل یا حتی مجبور کردن دروازهبان حریف به دریافت توپ پس از یک پرس موفق، به اندازه یک اتفاق بزرگ ارزشمند بود.
پس از هو شدن سرودهای ملی دو کشور در آغاز مسابقه، هواداران انگلیس و آرژانتین برای کوچکترین جزئیات بازی نیز جشن میگرفتند. این دیدار از همان ابتدا مشخص بود سرنوشتش با یک اشتباه، یک لحظه نبوغ یا یک حماسه فوتبالی رقم خواهد خورد.
