چرا هیچ‌کس پشت مایکل کریک درنمی‌آید؟
سکوت کرکننده منچستر: کریک، تنهای تنها!
به گزارش ورزش سه، سکوت سنگین مدیران منچستریونایتد برای هواداران کرکننده شده است؛ وضعیتی مبهم که یک پرسش اساسی را پیش روی هواداران قرار داده: چرا هیچ‌کس به شکل علنی از مایکل کریک حمایت نمی‌کند؟
شاید گفتن این جمله عجیب به نظر برسد، اما این هفته برای یونایتد بهترین مقطع در کل فصل جاری بود. برای نخستین بار در چند سال اخیر، تیمی که زیر آوار سنگین انتقادها و فشار دادگاه له می‌شد منچسترسیتی بود، نه یونایتد.
شیاطین سرخ از فوریه ۲۰۲۰، یعنی همان دوره‌ای که یوفا به دنبال محرومیت دوساله سیتی از لیگ قهرمانان اروپا بود، چنین وقفه تنفسی را تجربه نکرده بودند. طی این چند روز نه از مسابقه خبری بود، نه اخراج مربی و نه حتی بحران تازه‌ای در زمین. خلأ خبری رسانه‌ها با پرونده تخلفات مالی بیش از صد ماده‌ای سیتی و دستکاری حساب‌ها پر شد؛ روزهایی استثنایی که یونایتد توانست خارج از کانون توجهات نفس راحتی بکشد.
هواداران و پیشکسوتان یونایتد می‌توانند مدتی از زیر سوال رفتن افتخارات رقیب همشهری لذت ببرند، اما نشست خبری پیش از بازی مایکل کریک هم قرار است به شدت زیر سایه اخبار سیتی قرار بگیرد. کریک روبه‌روی پرسش‌های آماده خبرنگاران خواهد نشست؛ فرصتی که می‌تواند جایگاه او را بهبود ببخشد.
با این حال، پشت این آرامش موقت، تقویمی فوق‌العاده طاقت‌فرسا و جهنمی دهان باز کرده و منتظر منچستریونایتد است: تاتنهام در اولدترافورد، اتلتیکومادرید در مادرید، لیدزیونایتد در خانه حریف، کومو در ایتالیا، بورنموث در منچستر و در نهایت چلسی در استمفوردبریج؛ شش مسابقه نفس‌گیر در ماه اکتبر که خیلی زود یونایتد را به صدر اخبار رسانه‌ها و موتورهای جستجو برمی‌گرداند.
فلش‌بک به روزهای سولسشر؛ تفاوت فاحش استراتژی وودوارد با برادا
ماه اول حضور کریک به عنوان مربی تیم اول، چه در دوران ژوزه مورینیو در سال ۲۰۱۸ و چه زمان اوله گونار سولسشر در سال ۲۰۱۹، به هیچ وجه روزگار آرامی نبوده. هفت سال پیش، یونایتد از هشت مسابقه شروع فصل تنها دو برد به دست آورد، سه شکست تجربه کرد و پیش از تعطیلات فیفادی در رتبه دوازدهم جدول ایستاد؛ همان جایگاهی که امروز با کریک در آن دست‌وپا می‌زند.
با این حال یک تفاوت بنیادین وجود داشت: باشگاه در آن برهه تهاجمی‌ترین مانور رسانه‌ای خود را شروع کرد. اد وودوارد، نایب‌رئیس وقت باشگاه، یک مصاحبه تفصیلی با نشریات هواداری ترتیب داد و همزمان خبرنگاران نزدیک به اولدترافورد را به جلسه‌ای محرمانه دعوت کرد؛ نشستی که همه منابعش را به خوبی می‌شناختند.
وودوارد این سناریوی دفاعی را در شرایطی هدایت می‌کرد که به دلایل پزشکی نتوانسته بود در تور پیش‌فصل استرالیا، سنگاپور و چین کنار تیم باشد. او با تمام قوا پشت سولسشر درآمد و اصرار داشت رتبه دوازدهمی جدول فریبنده است و نباید مبنای قضاوت قرار گیرد. در همان روزها بود که پروژه دگرگونی نقل‌وانتقالات باشگاه با کلیدواژه «ریست فرهنگی» روی زبان‌ها افتاد؛ با جزئیاتی اغراق‌آمیز مثل زیر نظر گرفتن ۸۰۴ مدافع راست که در نهایت به خرید آرون ون‌بیساکا ختم شد.
سولسشر در آن مقطع از ۲۳ بازی قبلی‌اش فقط پنج برد داشت و حتی در خلوت نگران بود که شکستی سنگین مقابل لیورپول به اخراجش بینجامد. یونایتد با سه‌دفاعه کردن سیستمش به تساوی آبرومندانه یک بر یک برابر لیورپول رسید، هرچند دو سال بعد باخت پنج بر صفر در خانه پرونده مربی نروژی را بست.
وودوارد با تمام توان سپر بلای سرمربی می‌شد، اما عمر برادا، مدیرعامل فعلی، نه تمایلی به این کار دارد و نه شرایط مشابهی را تجربه می‌کند.
سکوت معنادار مدیر سابق سیتی و پنجره‌های نیمه‌کاره نقل‌وانتقالاتی
هفته‌های گذشته برای عمر برادا آرام پیش نرفت؛ سابقه سیزده سال حضور او در باشگاه منچسترسیتی نامش را در حاشیه این پرونده قرار می‌داد، هرچند او در جمع‌های خصوصی اطمینان داده نامش در گزارش کمیسیون مستقل تخلفات سیتی مطرح نخواهد شد و مدرکی از دست داشتن او در تخلفات وجود ندارد.
برادا از زمان تکیه زدن بر صندلی مدیریت یونایتد تنها دو بار رودرروی خبرنگاران قرار گرفته است: سپتامبر ۲۰۲۴ پس از پایان پنجره تابستانی و مارس ۲۰۲۵ در زمان پرده‌برداری از ماکت ورزشگاه جدید. به جز حضور در پادکست اختصاصی باشگاه، سکوت ممتد او پیام نگران‌کننده‌ای برای سکوها داشته است.
پنجره تابستانی ضعیف، کسب تنها پنج امتیاز از پانزده امتیاز ممکن در لیگ برتر و جرقه اعتراضات تماشاگران، اولدترافورد را ملتهب کرده است. هفت سال قبل، سولسشر به دنبال هافبک و مهاجم بود و پس از جذب ون‌بیساکا، هری مگوایر و دنیل جیمز کارش نیمه‌کاره ماند. امروز کریک حتی همان را هم ندارد؛ او همچنان بدون مدافع چپ جدید و مهاجم نوک تخصصی تیم را هدایت می‌کند.
سر جیم رتکلیف اوایل ماه ادعا کرده بود یونایتد «از مزایای سیاست کاهش هزینه‌ها سود می‌برد، چون ما سودآورترین باشگاه دنیاییم و در آینده می‌توانیم عاقلانه سرمایه‌گذاری کنیم»، اما واقعیت این است که سه تیم تازه‌صعودکرده به لیگ برتر در تابستان اخیر خالص هزینه نقل‌وانتقالاتی بالاتری نسبت به شیاطین سرخ داشته‌اند.
نبود شفافیت، ترس از سرنوشت تن‌هاخ و کشتی بدون ناخدا
هوادارانی که تا آخرین سنت هزینه بلیت‌ها را می‌پردازند حق دارند دلیل این سیاست‌ها را بشنوند، اما یونایتد روزه سکوت گرفته است. جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال باشگاه، در تمام دوران حضورش فقط یک بار با تلویزیون اختصاصی باشگاه حرف زده که آن هم به اکتبر سال قبل و مقطع سه پیروزی پیاپی تیم برمی‌گردد. از طرفی هیئت مشورتی هواداران هم اعضایش را مجبور به امضای تعهدنامه محرمانگی کرده تا درز اطلاعاتی رخ ندهد؛ رویکردی که نشان از بحران شدید شفافیت در منچستر دارد.
شاید مدیران کنونی نمی‌خواهند اشتباه دو سال پیش را تکرار کنند؛ روزی که برادا در همین اتاق‌های مدیریتی اطمینان داد اریک تن‌هاخ «مورد حمایت صددرصدی باشگاه است» و تنها ۵۷ روز بعد حکم اخراج مرد هلندی صادر شد.
هیچ‌کس از مدیریت باشگاه انتظار یک بیانیه حمایت عمومی برای سرمربی‌ای که تنها چهار ماه از قرارداد دائمی‌اش می‌گذرد ندارد و خود کریک هم چنین ادعایی نکرده است. با این حال ابهامات درباره شروع اسف‌‌بار فصل و افت فاحش تیم پاسخی نمیگیرد؛ مسائلی که شفاف‌سازی درباره آن‌ها به نفع اعتبار خود باشگاه خواهد بود.
پیوند هواداران و باشگاه که در فصل اول تن‌هاخ تا حدی جان گرفته بود، بار دیگر با تداوم حضور خانواده گلیزر، دو مرحله تعدیل نیروی گسترده در باشگاه و به دست آوردن بدترین نتایج یک نسل اخیر کاملاً پاره شده است. مدیریت ترجیح داد ثبات ابتدایی دوران کریک را به پای کارآمدی ساختار بنویسد، اما حالا که دریای اولدترافورد طوفانی شده، هیچ‌کس سکان این کشتی بحران‌زده را به دست نمیگیرد؛ هرچند این چند روز در پناه حواشی همسایه، برای آن‌ها به خیر گذشته است.
