پایان تلخ رونالدو
سقوط آزاد امپراتور پرتغال: در حسرت مسی!
به گزارش "ورزش سه"، به نظر می‌رسد دیگر هرگز شاهد چیزی شبیه به آن نباشیم. سال‌ها، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی در پس‌زمینه رقابت رئال مادرید و بارسلونا، برای عنوان بهترین بازیکن جهان با یکدیگر رقابت کردند. یکی نماد سختکوشی و فداکاری در بالاترین حد ممکن بود؛ تقریباً وسواس‌گونه. هیچ‌کس رابطه‌ای چنین پرشور با گلزنی نداشت. دیگری تجسم استعداد بود؛ فوتبالیستی که یک حرکت، یک دریبل، یک شوت را بارها و بارها تکرار می‌کرد و با این حال مهارناشدنی باقی می‌ماند.
فصل‌های پایانی، به ویژه پس از جدایی هر دوی آنها از رئال و بارسلونا، در نهایت کفه ترازو را به سود این بازیکن آرژانتینی سنگین کرد. قهرمانی در جام جهانی قطر و رقابت توپ طلا (هشت به پنج) استدلال‌های او بودند. هر دو، به ترتیب در 41 و 39 سالگی، آخرین بازی‌های خود را در فوتبال و تیم‌های ملی‌شان انجام می‌دهند که در آنها به اسطوره‌هایی جاودانه تبدیل شده‌اند. اما در حالی که لیونل مسی با تشویق و جشن خداحافظی خواهد کرد، CR7 با رقم زدن یک جنجال نهایی که قلب فوتبال پرتغال را به لرزه انداخته، این کشور را به هم ریخته است.
تنها چند ساعت پس از جدایی ناگهانی رونالدو، رسانه‌های پرتغالی شروع به بررسی ابعاد این اتفاق کردند. فدراسیون فوتبال پرتغال سال‌هاست برای مدیریت شرایط بزرگ‌ترین ستاره تاریخ خود، با تمام احترامی که برای بازیکنانی مانند فیگو و اوزه‌بیو قائل هستیم، با مشکل مواجه است. بازیکنی که از فوتبال سطح اول فاصله گرفته است.
از زمانی که CR7 چهار سال پیش سوار هواپیما شد و راهی عربستان شد، سطح عملکردش افت کرده است. با توجه به مرحله فعلی دوران حرفه‌ای او، این موضوع قابل درک است. اما میل سیری‌ناپذیری که همیشه ویژگی بارز این بازیکن اهل مادیرا بوده و او را به نیروی رقابتی‌ای که می‌شناسیم تبدیل کرده است، با بازیکنی که حاضر باشد نقشی حاشیه‌ای در تیم ملی بپذیرد، همخوانی ندارد. کریستیانو یک ستاره است؛ بزرگ‌ترین ستاره از نگاه خودش به فوتبال و این خود او بود که باید تصمیم می‌گرفت یک قدم به عقب بردارد.
دقیقاً همین اتفاق بود که پس از ناکامی در جام جهانی آمریکا، مکزیک و کانادا از فدراسیون پرتغال انتظار می‌رفت، جایی که پرتغال در مرحله یک هشتم نهایی با یک گل مغلوب اسپانیا شد. عملکرد CR7 در این تورنمنت در حد و اندازه‌ای که از بزرگ‌ترین ستاره‌ها انتظار می‌رفت، نبود. شایعات روزبه‌روز آشکارتر می‌شدند و همان‌طور که روزنامه آ.اس تأیید کرده بود، انتظار می‌رفت خود کریستیانو بازنشستگی‌اش از تیم ملی را اعلام کند. جایگاه عظیم او و نقشی که طی دو دهه گذشته در فوتبال پرتغال داشته، آن‌قدر بزرگ است که سرمربی جدید نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد.
برای پیدا کردن جانشین روبرتو مارتینز اسپانیایی که همواره حامی کریستیانو رونالدو بود و هیچ‌گاه به کنار گذاشتن این اسطوره پرتغالی فکر نکرد، جستجوی زیادی انجام نشد. در نهایت ژرژ ژسوس انتخاب شد، دقیقاً همان مربی‌ای که این بازیکن اهل مادیرا آخرین جام خود در عربستان را با او به دست آورده بود. این مربی 72 ساله بخشی از نسل قدیمی فوتبال پرتغال است.
برخورد قاطع او به اندازه شخصیت انعطاف‌ناپذیرش سختگیرانه است. او هشدار داده بود که به تیم ملی آمده تا آن را به هر قیمتی به موفقیت برساند، اینکه تیم در اولویت قرار دارد، اما طبیعتاً کریستیانو بازیکنی کلیدی برای تیم ملی است. همان پیامی که مربیان قبلی نیز در پیش گرفته بودند. این بار قرار بود شرایط متفاوت باشد.
گفتگوهای خصوصی میان ژسوس و رونالدو که خود سرمربی آنها را فاش کرد، یا دست‌کم بخشی از آنها را، زمان بازی این مهاجم را به توافقی میان آنها مشروط کرده بود. ژسوس روایت کرد: «درست است که با او (کریستیانو) صحبت کردم، ما یک برنامه ایجاد کردیم و به او گفتم که نه در بازی مقابل نروژ و نه در بازی مقابل دانمارک بازی نخواهد کرد... در جریان مسابقه فکر کردم شاید به او نیاز داشته باشم و به همین دلیل او را به گرم کردن فرستادم. هر بازیکنی وقتی 20 یا 30 دقیقه گرم می‌کند و سپس وارد زمین نمی‌شود، ناراحت می‌شود. چه رسد به کریستیانو، پله یا مارادونا.»
واکنش CR7 در زمین این بود که به محض سوت پایان بازی، ورزشگاه را ترک به نظر می‌رسد دیگر هرگز شاهد چیزی شبیه به آن نباشیم. سال‌ها، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی در پس‌زمینه رقابت رئال مادرید و بارسلونا، برای عنوان بهترین بازیکن جهان با یکدیگر رقابت کردند. یکی نماد سختکوشی و فداکاری در بالاترین حد ممکن بود؛ تقریباً وسواس‌گونه. هیچ‌کس رابطه‌ای چنین پرشور با گلزنی نداشت. دیگری تجسم استعداد بود؛ فوتبالیستی که یک حرکت، یک دریبل، یک شوت را بارها و بارها تکرار می‌کرد و با این حال مهارناشدنی باقی می‌ماند. فصل‌های پایانی، به‌ویژه پس از جدایی هر دوی آنها از مادرید و بارسلونا، در نهایت کفه ترازو را به سود بازیکن آرژانتینی سنگین کرد. قهرمانی در جام جهانی قطر و رقابت توپ طلا (هشت به پنج) استدلال‌های او بودند. هر دو، به ترتیب در 41 و 39 سالگی، آخرین بازی‌های خود را در فوتبال و تیم‌های ملی‌شان انجام می‌دهند؛ تیم‌هایی که در آنها به اسطوره‌هایی جاودانه تبدیل شده‌اند. اما در حالی که لیونل مسی با تشویق و جشن خداحافظی خواهد کرد، CR7 با رقم زدن یک جنجال نهایی که قلب فوتبال پرتغال را به لرزه انداخته، این کشور را به هم ریخته است.
تنها چند ساعت پس از جدایی ناگهانی کریستیانو رونالدو، رسانه‌های پرتغالی شروع به بررسی ابعاد این اتفاق کردند. فدراسیون فوتبال پرتغال سال‌هاست برای مدیریت شرایط بزرگ‌ترین ستاره تاریخ خود، با تمام احترامی که برای بازیکنانی مانند فیگو و اوزه‌بیو قائل هستیم، با مشکل مواجه است؛ بازیکنی که از فوتبال سطح اول فاصله گرفته است. از زمانی که CR7 چهار سال پیش سوار هواپیما شد و راهی عربستان شد، سطح عملکردش افت کرده است. با توجه به مرحله فعلی دوران حرفه‌ای او، این موضوع قابل درک است. اما میل سیری‌ناپذیری که همیشه ویژگی بارز این بازیکن اهل مادیرا بوده و او را به نیروی رقابتی‌ای که می‌شناسیم تبدیل کرده است، با بازیکنی که حاضر باشد نقشی حاشیه‌ای در تیم ملی بپذیرد، همخوانی ندارد. کریستیانو یک ستاره است؛ بزرگ‌ترین ستاره از نگاه خودش به فوتبال، و این خود او بود که باید تصمیم می‌گرفت یک قدم به عقب بردارد.
دقیقاً همین اتفاق بود که پس از ناکامی در جام جهانی آمریکا، مکزیک و کانادا از فدراسیون پرتغال انتظار می‌رفت؛ جایی که پرتغال در مرحله یک‌هشتم نهایی با یک گل مغلوب اسپانیا شد. عملکرد CR7 در این تورنمنت در حد و اندازه‌ای که از بزرگ‌ترین ستاره‌ها انتظار می‌رفت، نبود. شایعات روزبه‌روز آشکارتر می‌شدند و همان‌طور که روزنامه آس تأیید کرده بود، انتظار می‌رفت خود کریستیانو بازنشستگی‌اش از تیم ملی را اعلام کند. جایگاه عظیم او و نقشی که طی دو دهه گذشته در فوتبال پرتغال داشته، آن‌قدر بزرگ است که سرمربی جدید نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد.
برای پیدا کردن جانشین روبرتو مارتینز اسپانیایی، که همواره حامی کریستیانو رونالدو بود و هیچ‌گاه به کنار گذاشتن این اسطوره پرتغالی فکر نکرد، جست‌وجوی زیادی انجام نشد. در نهایت ژرژ ژسوس انتخاب شد؛ دقیقاً همان مربی‌ای که بازیکن اهل مادیرا آخرین جام خود در عربستان را با او به دست آورده بود. این مربی 72 ساله بخشی از نسل قدیمی فوتبال پرتغال است. برخورد قاطع او به اندازه شخصیت انعطاف‌ناپذیرش سختگیرانه است. او هشدار داده بود که به تیم ملی آمده تا آن را به هر قیمتی به موفقیت برساند، اینکه تیم در اولویت قرار دارد، اما طبیعتاً کریستیانو بازیکنی کلیدی برای تیم ملی است. همان پیامی که مربیان قبلی نیز در پیش گرفته بودند. این بار قرار بود شرایط متفاوت باشد.
گفت‌وگوهای خصوصی میان ژرژ ژسوس و کریستیانو رونالدو که خود سرمربی آنها را فاش کرد، یا دست‌کم بخشی از آنها را، زمان بازی مهاجم را به توافقی میان آنها مشروط کرده بود. ژسوس روایت کرد: «درست است که با او (کریستیانو) صحبت کردم، ما یک برنامه ایجاد کردیم و به او گفتم که نه در بازی مقابل نروژ و نه در بازی مقابل دانمارک بازی نخواهد کرد... در جریان مسابقه فکر کردم شاید به او نیاز داشته باشم و به همین دلیل او را به گرم کردن فرستادم. هر بازیکنی وقتی 20 یا 30 دقیقه گرم می‌کند و سپس وارد زمین نمی‌شود، ناراحت می‌شود. چه رسد به کریستیانو، پله یا مارادونا.»
واکنش CR7 در زمین این بود که به محض سوت پایان بازی، ورزشگاه را ترک کرد؛ اقدامی که خشم او را نشان داد و باعث شکل‌گیری یک بحران داخلی شد؛ بحرانی که در نهایت به جلسه‌ای در ساعات اولیه صبح با حضور پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون، انجامید تا میان سرمربی و بازیکن میانجیگری کند.
به گفته منابع نزدیک به بهترین گلزن تاریخ پرتغال، ژرژ ژسوس در یک گفت‌وگوی خصوصی عذرخواهی کرد و از کریستیانو خواست به توضیحات علنی او گوش دهد. کریستیانو نیز پذیرفت. اما آنجا بود که همه چیز منفجر شد. ژسوس گفت: «من یک سال با او کار کردم. اینجا هیچ مشکلی وجود ندارد. کریستیانو از دست من عصبانی بود، اما این مربوط به گذشته است. او از تمرین امتناع نکرد؛ تمرینات بدنسازی انجام داد. او معمولاً دو روز پس از یک مسابقه تمرین نمی‌کند.» او سپس از پاسخ دادن به پرسش‌های بیشتری درباره این ستاره خودداری کرد. این دقیقاً یک پیام روشن داشت: اینجا من تصمیم‌گیرنده هستم. به محض اینکه بازیکن اهل مادیرا این صحبت‌ها را شنید، وسایلش را جمع کرد و راهی فرودگاه شد. او گفت: «در زمان مناسب صحبت خواهم کرد.» خانواده او که بسیار بیشتر به اظهارنظرهای عمومی عادت دارند، نیز از دروغ‌ها و خیانت‌ها سخن گفتند.
کریستیانو چگونه می‌توانست در این مرحله از دوران حرفه‌ای‌اش چنین تحقیر بزرگی را تحمل کند؟ او این طعمه را گرفت و در انتظار تأیید رسمی، اردوی تیم ملی را ترک کرد. واکنش بلافاصله نشان داده شد. شماره هفت، شماره پیراهن او، به [نام نامشخص] داده شد. کاملاً روشن بود. البته این اتفاق باعث ایجاد یک بحران رسانه‌ای در کشور همسایه شد؛ کشوری که سابقه‌ای طولانی در حل‌وفصل نکردن مسائل مربوط به بزرگ‌ترین قهرمان ورزشی خود دارد. هرچه بالاتر بروی، سقوط سخت‌تر خواهد بود.
برای شعله‌ورتر شدن آتش، لیونل مسی نیز با یک بازی دوستانه که به افتخار او برگزار خواهد شد، از تیم ملی آرژانتین خداحافظی می‌کند. این ستاره که زمانی به دلیل کم‌توجهی به تیم ملی مورد انتقاد قرار می‌گرفت؛ با این استدلال که «برای بارسا خوب بازی می‌کند و اینجا هیچ کاری انجام نمی‌دهد»، این انتقادات را به تحسین تبدیل کرد و در نهایت با قهرمانی در جام جهانی قطر، داستانش را در آرژانتین به نقطه پایان رساند.
کریستیانو رونالدو پرتغال را به عنوان مهم‌ترین بازیکنی که تاکنون پیراهن این تیم را بر تن کرده، ترک خواهد کرد. مدیریت میل سیری‌ناپذیر او زمانی که دیگر توانایی گاز گرفتن و ضربه زدن مانند گذشته را نداشت، کار دشواری بود. و در نهایت همه چیز به بدترین شکل ممکن پایان یافت، اقدامی که خشم او را نشان داد و باعث شکل‌گیری یک بحران داخلی شد که در نهایت به جلسه‌ای در ساعات اولیه صبح با حضور پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون، انجامید تا میان سرمربی و این بازیکن میانجیگری کند.
به گفته منابع نزدیک به بهترین گلزن تاریخ پرتغال، ژرژ ژسوس در یک گفتگوی خصوصی عذرخواهی کرد و از کریستیانو خواست به توضیحات علنی او گوش دهد. کریستیانو نیز پذیرفت. اما آنجا بود که همه چیز منفجر شد. ژسوس گفت: «من یک سال با او کار کردم. اینجا هیچ مشکلی وجود ندارد. کریستیانو از دست من عصبانی بود، اما این مربوط به گذشته است. او از تمرین امتناع نکرد؛ تمرینات بدنسازی انجام داد. او معمولاً دو روز پس از یک مسابقه تمرین نمی‌کند.»
او سپس از پاسخ دادن به پرسش‌های بیشتری درباره این ستاره خودداری کرد. این دقیقاً یک پیام روشن داشت: اینجا من تصمیم‌گیرنده هستم. به محض این که این بازیکن اهل مادیرا این صحبت‌ها را شنید، وسایلش را جمع کرد و راهی فرودگاه شد. او گفت: «در زمان مناسب صحبت خواهم کرد.» خانواده او که بسیار بیشتر به اظهارنظرهای عمومی عادت دارند، نیز از دروغ‌ها و خیانت‌ها سخن گفتند.
کریستیانو چگونه می‌توانست در این مرحله از دوران حرفه‌ای فوتبالش چنین تحقیر بزرگی را تحمل کند؟ او این طعنه را گرفت و در انتظار تأیید رسمی، اردوی تیم ملی را ترک کرد. واکنش بلافاصله نشان داده شد. شماره هفت، شماره پیراهن او، به رافائل لیائو داده شد. کاملاً روشن بود. البته این اتفاق باعث ایجاد یک بحران رسانه‌ای در پرتغال شد که سابقه‌ای طولانی در حل و فصل نکردن مسائل مربوط به بزرگ‌ترین قهرمان ورزشی خود دارد. هرچه بالاتر بروی، سقوط سخت‌تر خواهد بود.
برای شعله‌ورتر شدن آتش، لیونل مسی نیز با یک بازی دوستانه که به افتخار او برگزار خواهد شد، از تیم ملی آرژانتین خداحافظی می‌کند. این ستاره که زمانی به دلیل کم‌توجهی به تیم ملی مورد انتقاد قرار می‌گرفت، با این استدلال که «برای بارسا خوب بازی می‌کند و اینجا هیچ کاری انجام نمی‌دهد»، این انتقادات را به تحسین تبدیل کرد و در نهایت با قهرمانی در جام جهانی قطر، داستانش را در آرژانتین به نقطه پایان رساند.
کریستیانو رونالدو پرتغال را به عنوان مهم‌ترین بازیکنی که تاکنون پیراهن این تیم را بر تن کرده است، ترک خواهد کرد. مدیریت میل سیری‌ناپذیر او زمانی که دیگر توانایی توپ گرفتن و ضربه زدن مانند گذشته را نداشت، کار دشواری بود. و در نهایت همه چیز به بدترین شکل ممکن پایان یافت.
منبع: ال‌کوفیدنسال
