یقه‌گیری دو مربی به سبک توخل و کونته (عکس)

‫به گزارش ورزش سه، درگیری دو سرمربی در چمپیونشیپ انگلیس حسابی خبرساز شده است. دو مربی با هم درگیری فیزیکی پیدا کردند و اگر دخالت کادر فنی دو تیم نبود ممکن بود شاهد یک مبارزه ام‌ام‌ای بین آنها باشیم. بازی لوتون و بارنزلی و درگیری یک چهره مشهور فوتبال انگلیس، جک ویلشر با سرمربی بارنزلی، دنیل استندل.

مطبوعات انگلیسی فورا به یاد یک درگیری مشهور دیگر افتادند. درگیری توماس توخل و آنتونیو کونته. حتما خاطرتان هست که توماس توخل بعد از بازی چلسی و تاتنهام دست کونته را گرفته بود، فشار می‌داد و رهایش نمی‌کرد. مرد آلمانی بد کسی را هم انتخاب کرده بود، یک ایتالیایی زودجوش که نزدیک بود کار را به مشت‌زنی برساند.

‫ لوتون با هدایت ویلشر به سه امتیاز نیاز داشت و بارنزلی را دو بر یک شکست داده بود. سوت پایان زده شد و بازیکنان دو تیم کم‌کم آماده ترک زمین می‌شدند. اما کنار خط، با اینکه قرار بود دو سرمربی بر اساس رسم همیشگی فوتبال انگلیس با هم دست بدهند، ناگهان طوفان به پا شد.

جک ویلشر به سمت دنیل استندل رفت. دو مربی دست دادند، ولی چند لحظه بعد ویلشر دست استندل را با خشونت کنار زد، به سمت او برگشت و دو طرف با چهره برافروخته احتمالا فحش‌هایی نثار هم کردند. وقتی فحش شروع می‌شود معمولا بلافاصله نوبت به برخورد فیزیکی می‌رسد. اینجا هم یک برخورد فیزیکی کوتاه‌مدت بین دو مربی اتفاق افتاد و نیمکت دو تیم بلافاصله وارد شدند و جدایشان کردند.

‫رسانه‌های انگلیسی دست به کار شدند و سعی کردند در تماس با منابع‌شان به این سوال پاسخ بدهند: چه چیزی ویلشر را عصبانی کرده بود؟

خود ویلشر بعد از بازی سعی کرد ماجرا را کوچک جلوه دهد. سرمربی لوتون گفت که آنچه که اتفاق افتاده شور و هیجان فوتبال بوده و تأکید کرد که برای استندل و تیمش احترام زیادی قائل است و گفت هر دو مربی فقط می‌خواستند برنده شوند. او توضیح داد که استندل در زمان دست دادن، دست او را نگه داشته و رها نکرده بود و همین باعث شد لحظه‌ای تنش شکل بگیرد. دقیقا همان کاری که توماس توخل با آنتونیو کونته کرده بود.

استندل هم روایت متفاوتی ارائه نکرد و گفت اتفاقی که رخ‌داده چیزی بیشتر از یک سوءتفاهم نبوده است. کاملا مشخص است که دو مربی از یک لحظه عصبانیت‌شان پشیمان بوده و می‌خواستند هر چه سریعتر تنش را جمع کنند.

ولی مگر می‌شود در فوتبال چنین صحنه‌ای اتفاق بیفتد و رسانه‌ها و افکار عمومی به سادگی از کنارش بگذرند.

‫آنچه باعث شده بود رسانه‌ها بیشتر به این دعوا توجه نشان بدهند اسم یکی از طرفین ماجرا بود: جک ویلشر. ویلشر ۳۴ ساله، در ذهن اهالی قدیمی‌تر فوتبال هنوز همان پسر نوجوانی است که سال‌ها پیش با پیراهن آرسنال وارد زمین شد و خیلی زود به یکی از جذاب‌ترین استعدادهای نسل خودش در فوتبال انگلیس تبدیل شد. او در ۱۶ سالگی اولین بازی لیگ برتری‌اش را برای آرسنال انجام داد و به تیم ملی انگلیس رسید. ویلشر ۳۴ بازی ملی انجام داد و در جام جهانی ۲۰۱۴ و یورو ۲۰۱۶ برای انگلیس به میدان رفت. انگلیسی‌ها او را همچنان به عنوان هافبکی می‌شناسند که به عقیده آنها اگر مصدومیت‌های پیاپی اجازه می‌داد، می‌توانست یکی از ستاره‌های بزرگ تاریخ فوتبال کشورشان باشد.

‫ویلشر در سال ۲۰۱۸ آرسنال را ترک کرد و بعد از حضور در وستهم، بورنموث و باشگاه دانمارکی آرهوس، در سال ۲۰۲۲ و در ۳۰ سالگی از فوتبال خداحافظی کرد. خیلی زودتر از چیزی که تصور می‌شد.

ویلیشر از مصدومیت خسته شده و تصمیم گرفته بود سریع مربی بشود. تنها چهار روز بعد از بازنشستگی، جک هدایت تیم زیر ۱۸ سال آرسنال را برعهده گرفت و تیمش را به فینال جام حذفی جوانان رساند. ویلشر که فکر می‌کرد الفبای مربی‌گری را در رده جوانان تمرین کرده به رده بزرگسالان رفت و در نورویچ به‌عنوان مربی تیم اول فعالیت کرد.

ویلشر یک الگوی بزرگ دارد. نه پپ گواردیولا، نه مورینیو و نه حتی آرسن ونگر. الگوی او در مربی‌گری میکل آرتتا است. ویلشر بارها گفته تماشای شیوه کار مربی اسپانیایی در تمرینات آرسنال، علاقه او را به مربیگری جدی‌تر کرد.

‫سرانجام در اکتبر ۲۰۲۵، ویلشر به جایی برگشت که زمانی دوران نوجوانی‌اش را در آن گذرانده بود: لوتون. ویلشر همچنان آن رقابت‌طلبی دوران بازی را با خودش دارد و وقتی سوت پایان زده می‌شود و فشار نود دقیقه‌ای ناگهان آزاد می‌شود، مثل یک فوتبالیست جنجال را شروع می‌کند. فعلا چون هر دو تیم در سطح دوم فوتبال انگلیس هستند بیشتر داستان‌هایی که تیتر مطبوعات این کشور شده مقایسه دعوای ویلشر و سرمربی بارنزلی با دعوای کونته و توخل است. ویلشر اگر می‌خواهد با اسم خودش روی تیترها بیاید باید به لیگ برتر برسد. شاید با همین لوتون‌تاون که در فصل‌های گذشته سابق بازی در لیگ برتر را داشته است.