سرمربی یونایتد احساسی شد
سخترانی ۵ دقیقه‌ای کریک: درست مثل فرگوسن!
به گزارش "ورزش سه"، از زمان سخنرانی‌های آغازین سر الکس فرگوسن، هیچ‌یک از سرمربیان منچستریونایتد نشست خبری هفتگی خود در کارینگتون را بدون پاسخ دادن به حتی یک سؤال آغاز نکرده بود. لوئیس فن خال یک بار با پرونده‌ای حاوی آمار و ارقام آماده شد تا ادعاهای سم آلاردایس مبنی بر این که یونایتد تیمی متکی بر پاس‌های بلند است را رد کند.
او در مناسبت دیگری، در روزهای کریسمس، پس از آن که در نخستین پاسخ خود خواستار عذرخواهی بابت انتشار گزارش‌هایی شد که مدعی بودند موقعیت شغلی‌اش به خطر افتاده است، با عصبانیت جلسه را ترک کرد و به ما گفت: «از نوشیدنی و شیرینی‌های مخصوص کریسمس لذت ببرید.»
ژوزه مورینیو هنگام ایراد سخنرانی معروفش درباره «میراث فوتبالی» پس از شکست منچستریونایتد مقابل سویا در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۸، آمار و رکوردهای اروپایی یونایتد در هشت سال گذشته را از حفظ داشت، اما دست‌کم پیش از آن، منتظر نخستین سؤال خبرنگاران مانده بود.
وقتی مایکل کریک روز جمعه ساعت ۱۳:۳۰ وارد اتاق شد، مشخص بود که موضوعی ذهنش را مشغول کرده است. کریک در حالی که روی صندلی‌اش می‌نشست، گفت: «امروز خودم شروع می‌کنم. واقعاً فقط می‌خواهم چند نکته را مطرح کنم.»
کریک طی پنج دقیقه و ۴۰ ثانیه بعدی، در سخنرانی‌ای نزدیک به هزار کلمه، مستقیماً به بحران فزاینده منچستریونایتد پرداخت. او درباره مسئولیت سرمربیگری یونایتد و اصولی صحبت کرد که این باشگاه را به تیمی بزرگ تبدیل کرده‌اند. او روح فرگوسن، سر مت بازبی و سر بابی چارلتون را زنده کرد. از قدرت یونایتد در مواجهه با سختی‌ها گفت؛ قدرتی که در روزهای تاریک پس از فاجعه مونیخ شکل گرفته بود.
او از فروتنی و سخت‌کوشی‌ای سخن گفت که بازیکنان بزرگ یونایتد، مانند رایان گیگز و وین رونی، نماد آن بودند. کریک گفت هیچ‌کس بزرگ‌تر از باشگاه نیست و هیچ‌کس حق مسلمی برای حضور در آن ندارد، اظهاراتی که به نظر می‌رسید پیامی خطاب به برونو فرناندز، کاپیتان این تیم و لیساندرو مارتینز در واکنش به انتقادهای علنی اخیر آنها باشد.
او در مقاطعی به همان اندازه آشفته به نظر می‌رسید که چهارشنبه شب، پس از شکست سنگین ۱-۴ مقابل کومو در لیگ قهرمانان اروپا، در منطقه لومباردی از ما جدا شد. گاهی با تردید حرف می‌زد و در لحظاتی دیگر، احساساتش بر او غلبه می‌کرد. این سخنرانی، اظهاراتی سرسختانه و برخاسته از احساسات مردی بود که برای نجات موقعیت شغلی‌اش می‌جنگد اما مهم‌تر از آن، تلاش می‌کند باشگاهش را از اعماق ناامیدی و خودویرانگری بیرون بکشد. یونایتد در حالی بدترین شروع فصل خود از سال ۱۹۸۶ را تجربه می‌کند که شکاف‌ها از اتاق مدیریت تا رختکن در حال آشکار شدن هستند. سازندگان مستند آمازون قطعاً محتوای زیادی برای هزینه‌ای که کرده‌اند، به دست آورده‌اند.
کریک که پیش‌تر در کنار هواداران حضور داشته و علاوه بر دوران بازی، در سمت‌های مربی، سرمربی موقت و سرمربی یونایتد نیز فعالیت کرده است، گفت: «اخیراً به اندازه کافی خوب نبوده‌ایم و فکر می‌کنم گفتن این موضوع کاملاً بدیهی است. چهارشنبه‌شب به دلایل زیادی شب بدی بود و اتفاقی بود که ضربه سنگینی به ما زد. دیدن چنین عملکردی از تیم، طبیعتاً برای من هم دردناک بود.
«مسئولیت من این است که تیمی را به زمین بفرستم که نماینده این باشگاه فوتبال و هوادارانش باشد و آنها بتوانند به هویتی که از خود نشان می‌دهیم، افتخار کنند. اخیراً در بعضی از بازی‌ها از این مسیر فاصله گرفته‌ایم. من کاملاً از این موضوع آگاهم و قطعاً برای تغییر آن اقدام می‌کنم.»
کریک با اشاره به موفقیتی که فصل گذشته پس از برعهده گرفتن هدایت تیم در ماه ژانویه به دست آورد، افزود: «هواداران ما برای من از بالاترین اهمیت برخوردارند.این که آنها دوباره همان احساسی را تجربه کنند که در پنج ماه نخست سال داشتند؛ این که دوباره آن ارتباط، شور و نشاط واقعی، شدت، لذت و اشتیاقی را داشته باشیم که در آن دوره همگی احساس می‌کردیم، چیزی است که باید به آن برگردیم. و به آن بازخواهیم گشت.
بنیان‌ها و ارزش‌های این باشگاه فوتبال طی سالیان بسیار طولانی شکل گرفته‌اند. من کاملاً آنها را درک می‌کنم و تک‌تکشان را می‌شناسم. همه چیز به فروتنی و متواضع بودن برمی‌گردد. به سخت‌کوش بودن و افتخار کردن به پایبندی به این ارزش‌ها مربوط می‌شود. این باشگاه فوتبال از گذشته‌ای دور، روحیه تاب‌آوری داشته است. چه بازگشت پس از سختی‌ها باشد، چه کامبک‌ها و گل‌های دقایق پایانی؛ این روحیه تاب‌آوری ریشه‌ای بسیار عمیق دارد.
«من این موضوع را با چشمان خودم دیده‌ام، آن را احساس کرده‌ام و بعضی از افرادی را که بخش مهمی از این تاریخ بوده‌اند، می‌شناسم و از نزدیک با آنها آشنایی دارم. رایان گیگز که می‌توان گفت یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ این باشگاه فوتبال است، هرگز مسئله خود رایان گیگز نبود، مسئله منچستریونایتد بود.
وین رونی بهترین گلزن تاریخ این باشگاه فوتبال بود. مهم‌ترین ویژگی او این بود که برای تیم از خودگذشتگی می‌کرد و هر کاری را که به سود منچستریونایتد بود، انجام می‌داد. سر الکس فرگوسن، از نظر من بهترین سرمربی تمام دوران و بزرگ‌ترین مربی تاریخ بود و اولویت اصلی‌اش منچستریونایتد بود. اگر به دوران سر مت و سر بابی برگردیم، روحیه تاب‌آوری‌ای که آنها نشان دادند و شیوه‌ای که این باشگاه فوتبال را از نو ساختند، باورنکردنی بود.
بار دیگر تأکید می‌کنم که همه چیز بر پایه فروتنی، تواضع و سخت‌کوشی بنا شده بود. ما هرگز نباید این ارزش‌ها را از دست بدهیم و من اجازه نخواهم داد آنها را از دست بدهیم. این موضوع به من انگیزه می‌دهد که شایسته این ارزش‌ها باشم و به تلاش برای پیشرفت ادامه دهم. بنابراین، باید دقیقاً نشان دهیم که این باشگاه چه معنایی دارد و به آن احترام بگذاریم؛ به آنچه برای حضور در اینجا لازم است احترام بگذاریم و به آنچه برای پیروزی نیاز داریم، احترام بگذاریم.داین کار به ازخودگذشتگی زیادی نیاز دارد. باید خودتان را وقف باشگاه فوتبال کنید و کارهای زیادی انجام دهید که شاید چندان خوشایند نباشند.»
تنها پس از این سخنان بود که کریک به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ داد و درباره آینده خودش، نگرانی‌ها از وجود دودستگی در رختکن و جایگاه فرناندز به‌عنوان کاپیتان، پس از انتقاد او از تاکتیک‌های تیم در بازی مقابل کومو، صحبت کرد. این حرکت از سوی مردی جسور بود که در موقعیتی بسیار دشوار قرار دارد و شاید احساس می‌کرد با حمله متقابل چیزی برای از دست دادن ندارد. چه کسی می‌داند، شاید دیگر برای تغییر شرایط دیر شده باشد.
تا زمانی که روند فروپاشی ادامه داشته باشد، پرسش‌ها درباره کریک و توانایی او برای تغییر اوضاع مطرح خواهند شد. او پس از تساوی مقابل لیدز در آخر هفته گذشته گفته بود که این نتیجه را آغازی دوباره احساس می‌کند؛ اما سپس شاهد بود که تیمش در کومو به شکلی تحقیرآمیز از هم پاشید.دبدون تردید، کریک قدرتمند و تأثیرگذار صحبت کرد. اما اگر او و بازیکنانش نتوانند در زمین مسابقه به این حرف‌ها عمل کنند، سخنانش توخالی خواهند بود.
