در ستایش یک گلزن بالفطره و بازیکن درجه‌یک
هری کین بهترین نیست ولی توپ طلا حقش بود!
به گزارش ورزش سه، هری کین با رکوردی خارق‌العاده و بعد از پشت سر گذاشتنی یک سال باورنکردنی، در رقابتی‌ترین دوره مراسم توپ طلا مزد زحماتش را گرفت.
دیشب لندن برای اولین بار میزبان مراسم توپ طلا بود و چهره‌های سرشناس فوتبال دنیا در پایتخت انگلیس گرد هم آمدند تا بهترین‌های ۱۲ ماه گذشته را انتخاب کنند. از اول مشخص بود که بحث‌برانگیزترین جایزه مراسم توپ طلای مردان خواهد بود. عنوانی که شاید بیش از ۵ تا ۱۰ مدعی جدی داشت.
دوران دوقطبی لیونل مسی و کریستیانو رونالدو به تاریخ پیوسته است. حالا با شروع هر فصل، ستاره‌های زیادی خودشان را شایسته کسب عنوان بهترین بازیکن کره زمین می‌دانند. با این حال، سال‌هاست که توپ طلا لزوما به معنای انتخاب تکنیکی‌ترین فوتبالیست دنیا نیست، بلکه به بازیکنی تعلق می‌گیرد که درخشان‌ترین و باثبات‌ترین عملکرد فردی را ارائه داده و جام‌های معتبری به همراه تیمش آورده است. معیاری که در سال ۲۰۲۶ تنها یک اسم می‌توانست با آن مطابقت داشته باشد: هری کین.
چشم‌هایتان را ببندید و ستاره‌ای را تصور کنید که در طول یک فصل، ۷۳ گل در ۶۵ بازی برای باشگاه و تیم ملی کشورش به ثمر رسانده است. ۳۶ گل از این تعداد، با آماری دیوانه‌وار معادل یک گل در هر ۶۶ دقیقه، بایرن مونیخ را به قهرمانی در بوندس‌لیگا رساند. او در تمام مراحل جام حذفی آلمان هم گل زد و با ۱۰ گل در ۶ مسابقه، از جمله هت‌تریک استثنایی در فینال، دبل داخلی را کامل کرد.
در لیگ قهرمانان اروپا، آمار او ۱۴ گل در ۱۳ دیدار بود. گلزنی در تمام بازی‌های دور حذفی تا نیمه‌نهایی. در جام جهانی ۲۰۲۶ هم هری به عنوان کاپیتان، سه شیرها را به مقام سوم دنیا رساند و با ۶ گل، از جمله گل‌های پیروزی‌بخش در مراحل حذفی، درخشید.
در قرن بیست و یکم تنها یک انسان موفق شده در یک فصل بیش از هری کین گل بزند: لیونل مسی در فصل ۱۲-۲۰۱۱. این اعداد سرسام‌آور به خودی خود برای بستن دهان هر منتقدی کافی است.
اما فراموش نکنید که کین به هیچ وجه یک مهاجم نوک ساکن و منتظر شانس در محوطه جریمه نیست (به قول خودمان مرده‌خور). او کامل‌ترین شماره ۹ نسل خودش است. بازیکنی که به عقب می‌آید، در بازیسازی شرکت می‌کند و با پاس‌ها و جاگیری‌هایش نظم دفاعی رقبا را به هم می‌ریزد. ارسال پاس‌های کلیدی و خلق ۲۶ فرصت بزرگ گلزنی در بایرن ثابت می‌کند آمار پاس گل‌های او می‌توانست بسیار فراتر از این‌ها باشد اگر هم‌تیمی‌هایش کمی قدر پاس‌هایش را می‌دانستند.
نکته جالب این بود که تا قبل از مراسم، خیلی‌ها شانس کین را کمرنگ می‌دیدند. رقابت امسال به شکلی بی‌سابقه فشرده و آرا به شدت پراکنده بود. بارسلونا و رئال مادرید با ماشین تبلیغاتی قدرتمندشان شبانه‌روز برای لامین یامال و کیلیان امباپه تبلیغ می‌کردند. حتی هواداران پی‌اس‌جی از خویچا کواراتسخلیا می‌گفتند و آرژانتینی‌ها رویای نهمین توپ طلای مسی را در سر می‌پروراندند.
ولی نه بایرن مونیخ اهل این هیاهوهای رسانه‌ای بود و نه خود کین بازیکنی اهل سروصدا. او فقط در مصاحبه‌ای کوتاه با مارکا گفت: «هیچ‌وقت دوست نداشتم درباره خودم حرف بزنم، اما فصل قبل بدون شک بهترین سال زندگی‌ام بود. زدن ۷۳ گل گویای همه چیز است.»
شاید بعضی‌ها همچنان ارزش‌های واقعی این ستاره را انکار کنند، اما هری کین جواب همه تردیدها را با طوفانی از گل داده است. بدون شک زمان پادشاهی امباپه و یامال هم خواهد رسید، اما در سال ۲۰۲۶ فوتبال باید تمام‌قد در برابر هری کین تعظیم کند. او بدون هیچ شک و تردیدی شایسته‌ترین برنده ممکن توپ طلا بود.
