کد خبر: 1406220/2 زمان: 08:47   1396/01/15 بازدید: 79,140

یادداشت ویژه حمیدرضا صدر

منچستریونایتد؛ چرا این تیم خود را پیدا نمی‌کند؟

حمیدرضا صدر به توقف خانگی منچستر یونایتد پرداخته، به بیحوصلگی‌های مورینیو برابر مردانش...

به گزارش "ورزش سه"، بازی تمام شده بود. در اولدترافورد. بدون گل. بدون زلاتان محروم شده. برابر وست بروم که آمده بود بدون دریافت گل یک امتیاز کسب کند و به خانه بازگردد. وست بروم ماموریتش را برابر میلیونرهای سرخپوش با توفیق به پایان رسانده بود. نکته طعنه آمیز این بود خیلی ها از آن تساوی حیرت نکرده بودند. نمایش سرخپوش ها را جوهره یونایتد طی سه فصل اخیر قلمداد کردند: تیمی که باید زهردار باشد و زهردار نیست، بازیکنانی که باید ضربه نهایی را شلیک کنند، ولی شلیک نمی کنند...

 

ژوزه در پایان نق می زد. نیش می زد. گله می کرد. بازیکنانش را متهم می کرد. لوک شاو را. می گفت شاو نه تمرکز دارد و نه بلندپروازی. آنتونی مارسیال را زیر سئوال می برد. می گفت چهار بازیکن خلاق داشته و چهار بازیکن که باید گل می زده اند، ولی همه شان نزول کرده اند. او برنامه فشرده بازی ها را زیر سئوال می برد. خستگی را. همین طور دیدارهای ملی را. زمین را. زمان را.

 

 

یونایتد تاکنون جام اتحادیه را فتح کرده، در لیگ اروپا جلو رفته و در 19 بازی لیگ شکست نخورده، ولی تساوی بدون گل با وست بروم در اولدترافورد یعنی رکورد بیشترین تساوی در جدول لیگ: 11 تساوی کنار میدلزبورو. یعنی هشتمین تساوی در اولدترافورد، یعنی 40 درصد بازی های خانگی یونایتد با تساوی پایان یافته که سرخپوش ها را یاد رکوردهای تلخ نیمه دهه 1970 انداخته. نتایج خانگی یونایتد مردان ژوزه را در رده دهم لیگ قرار داده، پشت سر لسترسیتی، برنلی و وست بروم. چنان که 20 گل در 15 دیدار خانگی آنها را چهاردهمین تیم گلزن در خانه کرده. تناقض اساسی این بوده که یونایتد پس از لیورپول بیشترین فرصت ها را برای بازکردن دروازه ها خلق کرده. فاصله یونایتد با لیورپول برای گشودن دروازه ها فقط 20/0 فرصت در هر دیدار بوده ولی لیورپول 22 بار بیشتر دروازه ها را گشوده.

 

در چنین قابی طرفداران یونایتد در آن بعد از ظهر دوباره آن پرسش را تکرار کردند "... آیا براستی ژوزه ما را جلو برده؟".

 

یونایتد پس از 28 بازی لیگ 53 امتیاز جمع کرده: همان تعداد امتیازی که تیم ونگال طی 28 بازی کسب کرده بود، در حالی که تیم ونگال 15 دیدار را با پیروزی سپری کرده بود و تیم مورینیو در 14 دیدار برنده شده. تیم ونگال 47 گل در 28 بازی زده بود و تیم مورینیو 42 گل زده! ... خط حمله یونایتد بدون زلاتان بدل به معمایی شده. مورینیو برابر میدلزبورو و وست بروم به راشفورد در نوک حمله دل بست، ولی راشفورد از غیبت زلاتان بهره ای نبرده و برای طرفداران یونایتد یادآور هیچ یک از مهاجمان دو دهه اخیر تیم شان نیست. راشفورد که از سپتامبر تاکنون در لیگ دروازه ای را باز نکرده و نه زلاتان است و نه توز و رونالدو و نه اندی کول و دوایت یورک. طرفداران یوناتید هنوز فرصت طلایی که او برابر چلسی در جام حذفی را از کف داد فراموش نکرده اند.

 

 

 

خیلی ها اعتقاد دارند مورینیو برخلاف ولخرجی های یونایتد با میراث تلخ دوران مویس و ونگال روبرو شده. با بازیکنان متوسطی که در همه پست ها پشت سر بازیکنان چلسی و تاتنهام قرار می گیرند. می گویند لینگارد، مارسیال، کریک، فلینی و یانگ باید بروند. می گویند باید مهاجم دیگری کنار زلاتان به چنگ آورند و همین طور یک هافبک گلزن را... ولی مگر جان اوشی، درن فلچر و فیل و گری نویل بازیکنان بزرگی بودند که در تیم بی ریخت و پاش لرد فرگوسن می درخشیدند؟

 

جمی ردنپ در پایان بازی با وست بروم تفاوت این تیم با تیم دوران فرگوسن را با ترکیب ملموسی توصیف کرد "... در آن سال ها که برای یونایتد بازی می کردیم به نظر می رسید آنها سیزده بازیکن دارند، دو بازیکن بیشتر از ما. آنها گاهی با هفت هشت بازیکن در محوطه جریمه دفاع می کردند. آنها تا جایی که می توانستند به دنبال زدن گل بیشتر می رفتند، ولی یونایتد کنونی شوری ندارد، نه ندارد".

 

همه اینها یعنی بازسازی یونایتد چهار سال پس از رفتن فرگوسن پایان نیافته. یعنی مسیر طولانی سامان بخشیدن به غول های اولدترافورد طولانی تر از زمانی بوده که تصور می کردیم.

 

حمیدرضا صدر

 

 

از همین نویسنده بخوانید:

 

 

مرگ تدریجی فوتبال هلند: چرا و چگونه؟

 

سایه روشن‌های جذاب‌ترین لیگ جهان 

 

مارچلو لیپی: مردی برای همه فصول

 

قطر - ایران؛ بازخوانی نبرد تلخ دوحه 1376

 

بهشت بر تو ارزانی باد پسرجان...

 

سیتی - موناکو؛ کبریت خیس برابر آتش گداخته

 

بازخوانی اولین فصل مورینیو در چلسی 

 

سیندرلا؛ نیمه شب چهارشنبه به وقت نوکمپ

 

نه، این همه آرزوهای ناپولی نبود...

 

تو هم تمام شدی آقای ونگر

 

انریکه و بارسا: اینجا زمان برای کسی متوقف نخواهد‌ شد

 

خوردن استیک با دندان‌های مصنوعی

 

معجونی که فوتبال انگلیس را تغییر داد 

 

تجدید خاطره با ایکر کاسیاس

 

آلگری: از تورین تا لندن و بارسلونا

 

بارسا در پاریس: ده پرده از کشتار والنتاین

 

لیگ قهرمانان: ناقوس‌ها برای که به‌صدا در می‌آیند؟

 

اولین توفان: وسترن در امجدیه

 

ردبول؛ بوندسلیگا علیه نوشیدنی شیطان!

 

ظهور و سقوط لستر: وداع با رمانتیسم؛ سقوط نکنید، بمانید آقای رانیری

 

آرسن ونگر: گربه خانگی میان ببرهای گرسنه

 

یادداشت حمیدرضا صدر درباره تیم محبوب ایتالیایی؛ رم، کولوسئوم در غیاب سزار  

 

لیورپول و کلوپ: ژانویه عذاب آور

 

از رونی تا رونالدو: مسیر موازی پسران فرگوسن

 

از قلیچ خانی و هاشمی نسب تا سرجیو راموس: دست دادن با آتش

 

رونالدو برزیلی یا رونالدو پرتغالی؟

 

جام جهانی 48 تیمی: معما، پرسش و دلار

 

از اوفارل تا کی‌روش: همان شهرزاد قصه‌گو

 

بازگشت یاپ استام به منچستر: داغ آن وداع تلخ

 

یوونتوس: همان بالا با یک علامت سوال

 

قربانگاه والنسیا، نفرین خفاش‌ها

 

فوتبال سال 2016؛ ده پرده از زندگی و مرگ

 

آیا یونایتد و مورینیو سرانجام به جاده اصلی بازگشته‌اند؟

 

آقای گل محجوب؛ از سیلی عبده تا مرگ در استکهلم

 

از چلسی تا آرسنال، از آنتونیو تا آرسن

 

لیونل مسی 2016: هم شیرین شیرین؛ هم تلخ تلخ

 

یادداشت ویژه حمیدرضا صدر برای برنده توپ طلا؛ رونالدو: رنج به علاوه سرمستی 

 

گواردیولا در باتلاق انگلیسی

 

میلان: مشت آهنین درون مخمل راه راه

 

ردبول، نوشابه منفور بوندسلیگاست!

 

هفته چهاردهم لیگ برتر: باران آنها را برد

 

ال کلاسیکو 232 : کسالت آمیخته به جادوی صد

 

هفته سیزده لیگ برتر: کونته آن بالا و مورینیو این پایین

 

تا 41 سالگی در برنابئو؛ کریستیانو می‌تواند؟

 

با این بارسلونا چه باید کرد؟

 

رئال به روایت زیدان: بی های و هوی، بی زرق و برق

 

هفته دوازده لیگ برتر: نه، تو دیگه خاص نیستی!

 

استیون جرارد: تاریخ تو را به کدام سو خواهد برد؟

 

 وداع با منصور پورحیدری؛ آن چروک‌های عمیق

از سراسر وب
ديدگاه کاربران
برای ارسال دیدگاه، باید وارد حساب کاربری خود شوید.
برای ورود به حساب کاربری خود اینجا کلیک نمایید.