
به گزارش "ورزش سه"، امشب در مراکش تیم ملی مصر تا مرز یک فاجعه فوتبالی پیش رفت. در دیداری که بنین با دفاع آهنین خود، نفس قهرمان هفت دوره آفریقا را بریده بود، این محمد صلاح بود که بار دیگر نشان داد چرا او را "پادشاه" مینامند؛ یک ناجی تمامعیار در لحظاتی که امیدها رو به خاموشی بود.
این بازی برای مصر چیزی شبیه به یک نبرد گلادیاتوری بود. بنین آمده بود تا با چنگ و دندان بجنگد و بازی را به ضربات پنالتی بکشاند. وقتی در دقیقه ۸۳، گل تساوی بنین به ثمر رسید، سکوت مرگباری ورزشگاه را فرا گرفت. بله، با اینکه بازی در مصر برگزار نمیشود ولی فراعنه انگار در خانه بودند چرا که مراکشیها به استادیوم آمده بودند تا از کشور همزبانشان مصر حمایت کنند. ولی حمایت تماشاچیها هم برای مصر کارساز نبود. در آن لحظات، تیم مصر شبیه به کشتیشکستهای بود که امواج خستگی و ناامیدی آن را دائما پایین میکشید و ترس از غرق شدن را میشد در چهره مصریها دید.
اما فوتبال لحظاتی دارد که قهرمانان با استفاده از آنها خودی نشان میدهند. مصر در وقتهای اضافه چارهای جز پشت سر گذاشتن یک ماراتون نیم ساعته نداشت. یاسر ابراهیم هفت دقیقه بعد از شروع این ماراتون گلزنی کرد تا امید به اردوی مصر برگردد. ولی صلاح میخواست نشان بدهد که در چنین مسابقاتی، وقتی کار گره میخورد او حتما برای کشورش نقش بازی خواهد کرد. در حالی که عقربههای ساعت از 120 هم عبور کرده و چهار دقیقه هم از وقت گذشته بود، مصر یک ضدحمله پایهریزی کرد. توپ به محمد صلاح رسید؛ مردی که یک نیمفصل، با وجود تنشهای هفته آخر، در لیگ برتر انگلیس با پیراهن لیورپول درخشیده بود و حالا میخواست به هموطنانش یک پیام بدهد: من برای تیم ملی کشورم تا آخرین ثانیه میجنگم.

اینجا بود که جادوی صلاح رخ نشان داد. او با همان خونسردی و نگاه تیزبینانهاش، با یک حرکت کلاسیک و تمامکنندگی بیرحمانه، توپ را وارد دروازه داندجینو کرد. مصر خیالش راحت شد و همه دور صلاح جمع شدند تا فرعون بزرگشان را روی دست بگیرند.

فرار غزال مثل تیری از چله کمان
صحنه گل صلاح، نمادی از تفاوت یک ستاره جهانی با بازیکنان معمولی بود. وقتی همه خسته بودند و عضلاتشان فریاد میزد که دیگر نا ندارد، او با سرعتی انفجاری حرکت کرد، مدافعی که شروع به دویدن کرده بود حتی نتوانست به صلاح نزدیک شود و در نهایت فرعون با یک ضربه مطمئن روی پا کار را تمام کرد. این گل سومین گل او در جام ملتها بود، اما بدون شک مهمترین آنها تا به اینجای کار.
