دیاز فهمید فوتبال دمدمی مزاج است
یک سناریوی هولناک برای از دست دادن همهچیز
به گزارش "ورزش سه"، پنالتی پاننکای براهیم دیاز در آخرین دقیقه فینال جنجالی جام ملتهای آفریقا انتقادات زیادی را به دنبال داشت. بسیاری از بازیکنان، تحلیلگران و حتی ولید رکراکی، مربی مراکش، نیز از براهیم انتقاد کردند و البته برخی نیز به حمایت از ستاره رئال پرداختند.
دقیقه 114، بله 114 وقت قانونی بازی و قبل از کشیده شدن بازی به وقت های اضافه، براهیم پشت ضربه پنالتی قرار گرفت. پس از اعتراضات شدید سنگال، بیرون کشیدن تیم توسط مربی و سپس بازگشت بازیکنان با اصرار سادیو مانه، بالاخره مجوز زدن پنالتی از سوی داور اعلام شد و براهیم با خونسردی پشت توپ ایستاد.
ستاره رئال یک تصمیم ریسکی بزرگ گرفت و پنالتی را به شکل پاننکا زد اما مندی، گلر سنگال، در جای خود ثابت ماند و به راحتی توپ را مهار کرد. یک اشتباه بزرگ از براهیم، رفتن بازی به وقت های اضافه، سپس گل سنگال و درام برای مراکش و براهیم.
این یک ضربه پنالتی بود که عوامل احساسی زیادی در آن دخیل بودند: ۱۵ دقیقه فکر کردن به اینکه کجا باید شوت کند (مدت زمانی که سنگال تهدید به ترک زمین کرد)؛ تمام بازیکنان حریف دور نقطه پنالتی جمع شده بودند تا حواسش را پرت کنند؛ مندی، دروازهبان، بازیکن مالاگا را مسخره میکرد و حتی هل میداد؛ مشتهایی که پرتاب میشد و صندلیهایی که در انتهای دیگر سکوها در جریان درگیری ویروسی بین پلیس و هواداران سنگال به هوا پرتاب میشدند؛ و یک عمر فکر کردن به اینکه میتواند پس از انتخاب مراکش به عنوان تیم ملی خود و با وجود همه نگاهها به او، قهرمان ملی شود . اما او پنالتی را از دست داد. آیا او باید تحت آن شرایط پنالتی را میزد؟
عواقب این اتفاق برای براهیم وخیم بود. برای برخی او یک قهرمان است و برای برخی دیگر یک خائن. بلافاصله پس از سوت پایان وقت قانونی که براهیم با یاس به نیمکت تیم رسید، رکراکی او را مورد مواخذه قرار دارد و دست به تعویض وی زد. براهیم در میان سوتهای شدید اعتراضی زمین را ترک کرد، در حالی که اشک می ریخت و منقلب و ویران شده بود. حتی 5 گل او در 7 بازی نیز کمکی به براهیم نکرد.
او آنقدر داغدار بود که در پایان مسابقه، او را روی زمین ندیدیم. ادواردو، فیزیوتراپیست اسپانیایی و عضو مورد اعتماد تیم ملی و فیزیوتراپیست شخصی سابق داوید سیلوا، از روی نیمکت ذخیرهها در غم او شریک بود. او شانهای برای گریه کردن او بود.
پسرک به شدت رنج میکشید. با این حال، او شجاعت این را داشت که در صف گارد افتخار برای سنگال بایستد و جایزه بهترین گلزن و سپس مدال نایب قهرمانی خود را دریافت کند. جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، به او ابراز محبت کرد. اما نگاه BD از قبل در افکارش غرق شده بود. نه عملکرد عالی او در جام جهانی و نه جایزهای که برای نخبگان در نظر گرفته شده بود، نمیتوانست او را تسلی دهد: هیچ چیز. بدترین شب زندگیاش بود.
رژیس برارد، کارشناس رادیو مونته کارلو درباره براهیم گفت: «او برای همه عمر به خاطر این پنالتی سرزنش خواهد شد. این بی احترامی به بازی فینال، مربی، تیم و یک ملت بود که پنالتی را به این شکل از دست بدهی.»
خالد بولهروز، ستاره سابق چلسی، نیز گفت: «براهیم زیدان نیست، رونالدو و حکیمی هم نیست. صرف اینکه 5 گل زده؛ نباید پشت ضربه پنالتی قرار می گرفت. او در چنین جایگاهی نبود که آن پنالتی را پاننکا بزند. این بی نهایت دردناک است.»
ضربه به قدری بد بود که برخی تئوری تبانی با سنگالی ها را مطرح کردند. اینکه براهیم به عمد ضربه را زده و از قبل با مندی هماهنگ شده بود ولی گلر سنگال قاطعانه آن را رد کرد و گفت: «واضح است که این کذب محض است. واقعا فکر می کنید در آخرین دقیقه یک بازی فینال و زمانی که یک ملت پس از 50 سال در انتظار گل قهرمانی است، بازیکنی به عمد پنالتی را خراب میکند؟ براهیم می خواست گل بزند ولی کارش را درست انجام نداد. همین.»
در هر صورت وجهه براهیم در مراکش کاملا تخریب شده است. کشوری که با آغوش باز او را پذیرفته بود. او تصمیم گرفت برای مراکش به جای اسپانیا بازی کند و می توانست شب گذشته به قهرمان تاریخی مراکشی ها تبدیل شود اما همه چیز برایش کابوس وارد شد.
براهیم حالا باید این شکست را جبران کند ولی خودش هم می داند که چه کار دشواری پیش رو دارد.
