درام، جنجال و رسوایی در جام ملت‌های آفریقا

به گزارش ورزش سه، مراکش با این فرصت روبرو شد تا تاریخ‌ساز شود و به 50 سال ناکامی در کسب عنوان قهرمانی جام ملت‌های آفریقا پایان دهد .

آنها می‌توانستند تاریخ‌ساز شوند و این کار را هم کردند، زیرا این مسابقه برای مدت طولانی در یادها خواهد ماند: آنها پس از از دست دادن یک پنالتی در آخرین دقیقه، بازی فینال را در وقت اضافه با نتیجه 1-0 واگذار کردند. براهیم دیاز ، بهترین گلزن مسابقات، سعی کرد یک ضربه چیپ بزند، اما دروازه‌بان ادوارد مندی تقریباً بدون شیرجه زدن، آن را مهار کرد. از سرخوشی کامل تا حس ناامیدی دلخراش. آنچه آنها تصور می‌کردند یک جشن ملی بود، اما آنچه اتفاق افتاد یکی از غم‌انگیزترین شب‌های قابل تصور در فوتبال بود، در حد بازی مشهور فینال جام جهانی 1950 در برزیل که سلسائو جام را به اروگوئه داد.

تیم سادیو مانه پس از آن بازی عجیب و غریب، در وقت اضافه از وضعیت ناامیدکننده تیم میزبان نهایت استفاده را برد. پاپه گیه یک گل دیدنی به ثمر رساند و با شدت گرفتن باران و سرما، امیدها رنگ باخت.

صحبت کردن در مورد خود مسابقه پس از آن پاننکای عجیب از ابراهیم، پسری که در مالاگا متولد شد اما تصمیم گرفت برای کشور پدرش بازی کند، درحالیکه لیگ برتر، سری آ و لالیگا را فتح کرد و اکنون ستاره رئال مادرید است، دشوار است.

او در هر تبلیغی در کنار اشرف حکیمی و دروازه‌بان یاسین بونو ، در حد یک قهرمان ملی ظاهر می‌شود. اما فکر می‌کنید براهیم چگونه بار دیگر چنین داشته باشد؟ در آن دقایق پر هرج و مرج VAR و حوادث، زمانی که او با بزرگترین افتخار ممکن در حجله دامادی به نظر می‌رسید، ناگهان همه چیز تغییر کرد: او توپ را محکم در آغوش گرفت، موهایش را از روی صورتش کنار زد پس از آنکه بوسه‌ای بر توپ ویژه بازی فینال زد، اجازه داد بهترین فرصت از دستش برود. این لحظه برای او مثل یک خواب بود، همچنین بیش از 40 میلیون مراکشی و فرزندان آنها که با علم به اینکه خشکسالی 50 ساله و ناکامی در فتح تورنمنت  ادامه خواهد یافت، به خواب رفتند زیرا قرار است این رقابتها هم از این به بعد هر چهار سال و نه هر دو سال، مانند آنچه از سال 1968 بود، برگزار می‌شود.

ابراهیم قهرمان نمایش بود، زیرا عملاً خودش پنالتی را گرفت: او در یک کرنر احساس کرد که از پشت گرفته شده، پس محکم زمین خورد و سپس به تنهایی و با خشم اعتراض کرد و داور را مجبور به بازبینی بازی کرد. نمای نزدیکی از این حادثه روی صفحه نمایش غول‌پیکر ورزشگاه مولای حسن، غریو فریاد جمعیت را به سمت او آورد. برای مدت طولانی، مراکش احساس قهرمانی می‌کرد. حتی در سکوها، شعاری تا حدودی شوم، از آن نوعی که بعد از پایان بازی در برنابئو می‌شنوید، با صدای کشیده "o" طنین‌انداز شد: "قهرمانان، قهرمانان، اوله اوله اوله...

ناگهان نزاع بزرگی درگرفت. هواداران سنگالی که پشت یکی از دروازه‌ها بودند و طبل‌هایشان را مانند یک کلوپ شبانه، پر از رنگ و ریتم، می‌نواختند، نمی‌توانستند این تصمیم داور را هضم کنند بنابراین  شروع به پرتاب بطری، صندلی‌ها و هر چیز دیگری که به دستشان می‌رسید به زمین کردند. برخی دیگر به زمین حمله کردند و برخی در نهایت دستگیر یا بیهوش شدند! عکاسان خود را از پرتابه‌ها محافظت می‌کردند و نیروهای امنیتی مجبور بودند تا سه حلقه تشکیل دهند تا هرج و مرج را مهار کنند.
در همین حال، در زمین، بازیکنان هل می‌دادند، می‌افتادند، یکدیگر را می‌گرفتند و نیمکت‌های بازیکنان ذخیره مانند یک منطقه جنگی به نظر می‌رسید. واقعاً شرم‌آور بود: به نظر می‌رسید آفریقا تمام چیزهای خوبی را که در این مسابقات با مراکش از نظر همزیستی نشان داده بود، هدر می‌دهد.

اما زمان در حال گذر بود و می‌توانست به ضرر براهیم تمام شود: حادثه در دقیقه 90+6  رخ داد، سپس داور کنگویی، انگامبو اندالا، پس از مشورت با VAR در دقیقه ۹۸ آن را اعلام کرد و شماره ۱۰ مراکش سرانجام در دقیقه ۱۱۴ پنالتی را به بدترین شکل ممکن زد. او قرار بود مغلوب ادوارد مندی بشود، کسی که لحظاتی قبلتر تصمیم گرفته بود بازی را ترک کند و به همراه اکثر هم‌تیمی‌هایش به رختکن رفته بود تا اعتراض سنگالی‌ها را جهانی کند.  غوغای عجیبی بود  تا اینکه سادیو مانه، صدایی منطقی، به دنبال آنها رفت و همه را به زمین برگرداند اگرچه سرمربی آشکارا مخالف کاپیتانش بود.

دروازه‌بان سابق چلسی که حالا در الاهلی عربستان سعودی بازی می‌کند، با اشتیاق به پست خود بازگشت تا اوضاع را تغییر دهد و با لحظه درخشان خود، سکوتی را برانگیخت که طنین‌اندازتر از تمام غرش‌های قبلی ، هرچند عجیب و غریب و بی‌ثمر، از سوی هواداران مراکشی بود. دیاز حتماً آرزو می‌کرد که زمین او را کامل ببلعد تا با سرمربی و هم‌تیمی‌ها رودررو نشود. پس از چنین صحنه‌ای، وقت اضافه از راه رسید و تقریباً واضح بود که سنگال قهرمان خواهد شد.

وقت آن رسیده که درباره دستاوردهای شیرهای ترانگا صحبت کنیم . آنها برای اولین بار در سال 2021 قهرمان شدند و دو تورنمنت بعد، دوباره جام را بردند و ثابت کردند که این نسل، به رهبری مانه - مسی آنها - ویژگی خاصی دارد. آنها از یک فینال باخته در سال 2019 جان سالم به در بردند و تاکنون دو جام را به دست آورده‌اند. اکنون، با استعداد فراوان و تحت هدایت پاپه تیاو ، آیا آنها می‌توانند تیم آفریقایی باشند که در جام جهانی 2026 شگفتی‌ساز شود؟ آنها در همان گروهی هستند که فرانسه، نروژ و تیمی که از طریق پلی‌آف صعود خواهد کرد، حضور دارند. مانه در ماه آوریل 34 ساله خواهد شد و پیش از این اعلام کرده بود که این آخرین جام ملت‌های آفریقا برای اوست. خداحافظی خوبی بود.

در عین حال تردیدها در مراکش در مورد سرمربی‌شان، ولید رگراگی ، همچنان ادامه خواهد داشت . تیم او در قطر ۲۰۲۲ چهارم شد، به راحتی به مسابقاتی که در آمریکای شمالی برگزار می‌شود، راه یافت و اخیراً شاهد پایان یافتن روند ۱۹ بازی برد متوالی خود، که رکوردی جهانی برای تیم‌های ملی است، بود. اما حقیقت این است که عملکرد آنها نتوانست کسی را راضی کند و مربی هم تلاش چندانی برای تغییر آن نکرد. به نظر می‌رسد ضعف اصلی آنها فقدان یک مهاجم مرکزی قابل اعتماد است: ایوب الکعبی  چندین موقعیت مسلم گلزنی داشت و آنها را هدر داد، درست همانطور که در مقابل نیجریه اتفاق افتاد البته در آن مسابقه بونو میزبان را در ضربات پنالتی نجات داد.

در رباط، پایتخت مراکش، باران، سرما و غم حکمفرماست، جایی که پیش‌بینی می‌شد جشنی برپا شود که می‌توانست تا ساعات اولیه صبح و حتی پس از آن ادامه یابد. برای اینکه تصوری داشته باشید، وزارت آموزش و پرورش از قبل زمان امتحاناتی را که قانوناً باید این دوشنبه در تمام مدارس ابتدایی و متوسطه سراسر کشور برگزار می‌شد، تغییر داده بود و این حس تعطیلات می‌توانست به فعالیت‌های دیگر نیز تعمیم یابد. اما قرار نبود این اتفاق بیفتد؛ آنچه پس از آن رخ داد، فقط اشک بود ...
بعد از «معجزه»ی سنگال، هواداران مراکشی مانند یک مراسم تشییع جنازه، ورزشگاه را به آرامی و در سکوت ترک کردند، در حالی که خشمشان در کلمات عربی که با هم زمزمه می‌کردند، به خصوص یکی از آنها" دیاز" ، کاملاً مشهود بود !