حسرت اینتر مقابل قدرتمندترین تیم جهان

به گزارش "ورزش سه"، اما فقط حسرت نبود؛ نراتزوری دوباره به همان ضعف‌های آشنایی خورد که در بازی‌های بزرگ پاگیرش می‌شوند. آرسنال در عمل مثل یک شتاب‌دهنده عمل کرد؛ همه‌چیزِ اینتر را، خوبی‌ها و بدی‌ها را، تشدید و عریان کرد.

شاگردان کریستین کیوو وقتی خودشان را در آینه «گانرز» دیدند، یک عادت ناسالم و تا حدی خودویرانگر را تأیید کردند: این‌که برابر بزرگان ایتالیا و اروپا، حتی وقتی شجاعت و غرور نشان می‌دهند ــ مثل نیمه اول دیشب ــ خودشان کار را برای خودشان سخت می‌کنند. هم‌زمان، بار دیگر روشن شد چه چیزهایی کم است تا اینتر واقعاً جهشی فراتر از مرزهای داخلی داشته باشد؛ از کناری که در تنگناها به آن تکیه کند (جایی که لوئیس انریکه اوج نمی‌گیرد) تا دروازه‌بانی که وقتی لازم است پوست هم‌تیمی‌ها را نجات بدهد (کاری که زومر دیگر از عهده‌اش برنمی‌آید).

در سمت راست، حفره‌ای که با غیبت دومفریس به‌جا مانده، مقابل رقبای بزرگ‌تر باز هم دهان بازتر کرد. کل فصل این را می‌گفت و دیشب مُهر تأیید نهایی بود: اینتر با یک بال چپ زندگی نمی‌کند. تیم خطرناکانه به چپ متمایل است، حتی وقتی دیمارکوی چپ‌پا ــ ساخته خانه ــ مثل دیشب بازی عمرش را هم انجام نمی‌دهد. از آن طرف، هر وقت توپ به پای لوئیس انریکه می‌رسد، «گیگی» ــ لقب دوستانه‌اش در پینتینا ــ دیگر نه از تیزی خبری هست و نه از جادوی برزیلی. 

بازیکن سابق مارسی همچنان خجالتی و دست‌وپا بسته به نظر می‌رسد و دیشب حتی مقصر هم بود؛ روی گل اول آرسنال در تله آفساید بالا نیامد. خودش بعد از بازی گفت: «آن‌ها در محوطه جریمه شاید از ما خشن‌تر بودند و ما این را کم داشتیم. نتوانستیم ریتم خودمان را تحمیل کنیم و گل بزنیم.»

چند روز دیگر دومفریس به میلان برمی‌گردد تا پزشکان باشگاه بالاخره بررسی کنند پیشرفت‌های بدنی‌ای که در شبکه‌های اجتماعی به نمایش گذاشته، واقعی است یا نه. اما در هر صورت، مدافع هلندی دست‌کم حدود چهل روز دیگر دور از میدان خواهد بود؛ دقیقاً همان روزهایی که اینتر باید در ایتالیا و اروپا برای بقا بجنگد. مدیران نراتزوری می‌دانند ترمیم این زخم اولویت است. اگر مسیر تازه‌ای ناگهان باز نشود، تا روزهای پایانی بازار صبر می‌کنند؛ شاید اگر آیندهوون از جام حذف شود، نرم‌تر شود. از هلند باید با سومین سفر ایوان پریشیچ به میلان موافقت کنند؛ بازگشتی که هم خواسته خود کروات است و هم هر روز جدی‌تر در ذهن باشگاه شکل می‌گیرد.

وداع با زومر؟ هر طور که فصل تمام شود، به‌نظر می‌رسد زومر در پایان این فصل، بعد از سومین سالش، از اینتر جدا شود. دیر یا زود، سن در می‌زند؛ حتی اگر هر کاری برای فرار از آن بکنی. ۳۷ سالگی دروازه‌بان سوئیسی مدتی است روی پاها و رفلکس‌ها سنگینی می‌کند، با وجود حرفه‌ای‌گری مثال‌زدنی‌ای که هنوز در آپیانو نشان می‌دهد. همان دروازه‌بانی که با یک واکنش برق‌آسا توپ طلای آخر را از لامین یامال گرفت و آن صحنه برای همیشه در تاریخ این ورزشگاه ماند، دیشب روی ضربه نسبتاً آرام گیوکرش میخکوب شده بود؛ و پیش‌تر هم در هر کرنر لرزید تا گل ۲-۱ را دریافت کند.

اینجا هم اصلاح از بازار می‌آید؛ نه ژانویه، که ژوئن. تا آن زمان، نوبت بیشتری به «پپو» مارتینس، جانشینش که از مصدومیت برگشته، خواهد رسید؛ هرچند از نظر روانی نیاز به بازسازی دارد، آن هم با پرونده قتل غیرعمد رانندگی که بالای سرش سنگینی می‌کند. در آینده، تمرکز اصلی روی گولیه‌لمو ویکاریو خواهد بود، هرچند گزینه‌های باتجربه‌ای مثل دیبو مارتینس هم از فهرست بررسی‌ها خارج نشده‌اند. آرسنال یک چیز را قطعی کرد: برای ایستادن در این ارتفاع، چیزی کم است؛ بین سمت راست و دروازه، ترافیک بزرگی وجود دارد