
به گزارش ورزش سه، یک اتفاق اجتنابناپذیری وجود دارد که هر دوره جام ملتهای آسیا برای فوتسال ایران سختتر میشود و در تنگنا قرار میگیرند. رقابت با حریفان فشرده شده است و غولهای جدیدی ظهور کردهاند. چهاردهمین جام قهرمانی نه با لِه کردن تیمها، بلکه با رنج فراوان به دست آمد و شاگردان شمسایی در هر مسابقه، کابوس حذف از رقابتها را به چشم دیدند، اما میگویند آنچه باورش نمیکنید، قدرتی بر شما ندارد و این عدم پذیرش شکست، به تیم ملی کمک کرد تا در حساسترین لحظات تمرکز خود را از دست ندهد و نتیجه را احیا کند.
تیمهای بزرگ بیش از هر تیمی تحت فشار قرار میگیرند و انگیزه حریفان برای شکست خود را دو چندان میکنند. تیمهای ازبکستان، عراق و اندونزی، در رویارویی با شاگردان شمسایی، در سطح دیگری ظاهر شدند و بهترین نمایش خود را ارائه دادند. ازبکستان و عراقی که در مرحله گروهی عملکردشان متوسط به شمار میرفت در مقابل ایران بیدار شده بودند و بازیکنانشان در زمین چیزی شبیه به ستارههای بین المللی به میدان رفتند.
ملیپوشان فوتسال در مرحله یک چهارم نهایی، در حین ناباوری با دو گل مقابل ازبکستان عقب افتادند و در همان نیمه نخست به بازی بازگشتند. آنها همچنین در جریان بازی با عراق، دو مرتبه نتیجه را به حریف واگذار کردند و هر بار برتری را تغییر دادند و به سود خود به پایان رساندند. مهمتر از همه اینها، ایرانِ قدرتمند، در فینال و با وجود اینکه گل نخست را در مصاف با اندونزی بلند پرواز به ثمر رساند، در چهار دقیقه، سه گل پیاپی دریافت کرد و با هر جبران، یک بار دیگه عقب میافتاد.

کامبکهای گاهبهگاه را میتوان به شانس نسبت داد، اما وقتی این بازگشتها به طور مداوم انجام شوند، اعتماد به نفس را افزایش میدهند و در تیم ملی فوتسال این درونمایه ثابت بوده است. آنها به انواع و اقسام روشهای مختلف به بازی بازگشتند و از زمینگیر کردن تدریجی حریف با پشتکار محض گرفته تا نوعی حملههای آتشین که رقیب را غرق در شکست کرد.
گل پاورپلی ایران در بازی با اندونزی، یک گل تاکتیکی و فوق العاده بود و همچنین قریحه فردی ستارههای تیم ملی در به ثمر رسیدن بسیاری از گلها، کلاس فوتسال ایران چه روی نیمکت و چه در داخل زمین را به نمایش گذاشت.
با این حال، کل رویکرد شمسایی، چه تاکتیکی و چه احساسی، اوجها و فرودهای بزرگی را به همراه داشت. آنها در عین حال که در حملات نیشدار و قوی بودند، به دلیل شکل هجومی در دفاع آسیب پذیر نشان دادند و به خصوص در ضربات ایستگاهی اوت و کرنر سازماندهی ضعیفی در این رقابتها داشتند، ولی وقتی قهرمان میشوید، مابقی مسائل اهمیت چندانی پیدا نمیکنند، میکنند؟