تردید در توانایی‌های فلیک: ورشکسته یا سنتی؟

‫به گزارش ورزش سه، در میان دیوارهای نوکمپ و راهروهای کمپ تمرینی خوان گامپر، همچنان پژواک سقوط آزاد و تحقیرآمیز با ۴ گل مقابل اتلتیکو مادرید در نیمه‌نهایی کوپا دل ری شنیده می‌شود؛ شکستی که سایه‌ای سنگین بر آینده نیمکت بلوگرانا با هدایت هانسی فلیک انداخته است.

‏‫این باخت فقط یک لغزش گذری در مسیر قهرمانی نبود، بلکه تبدیل به یک ترازنامه تلخ شد که سرمربی آلمانی را هم در برابر مدیریت باشگاه و هم در برابر بازیکنان، در مظان اتهام قرار داد. تصویری که بارسا در متروپولیتانو از خود ارائه داد، چیزی جز ورشکستگی تاکتیکی نبود. یک نقشه جایگزین برای پر کردن جای خالی ستاره‌های تاثیرگذاری مثل پدری، رافینیا و راشفورد که به بدترین شکل ممکن شکست خورد. اتفاقی که باعث شد کاتالان‌ها مقابل نبوغ دیه‌گو سیمئونه، مثل یک کالبد بی‌روح به نظر برسند.

‏‫در حالی که فلیک با لجاجت روی رویکرد تهاجمی و پرریسک خود پافشاری می‌کرد، واقعیتِ مستطیل سبز تیمی را نشان داد که نای پرس کردن نداشت، در فاز دفاع کاملاً بی‌دفاع بود و تسلیم محض سناریویی شد که ال‌چولو از قبل مو به مو طراحی کرده بود؛ شوکی که حتی نزدیک‌ترین افراد به کادر فنی هم هنوز نتوانسته‌اند آن را هضم کنند.

|
‏‫هراس‌های پیش از فاجعه

‏‫جالب است بدانید که پیش از سوت آغاز بازی در مادرید، خوش‌بینی چندانی در لایه‌های مدیریتی بارسا موج نمی‌زد. روزنامه ال‌پائیس اسپانیا فاش کرد که گفتگوهای خصوصی مدیران باشگاه نشان‌دهنده نگرانی عمیقی بود که از وضعیت چمن ورزشگاه و غیبت مهره‌های کلیدی ناشی می‌شد. طبق ادعای این روزنامه، برخی اعضای کادر مدیریتی پیش از بازی اعتراف کرده بودند که با توجه به نبودِ پدری به عنوان مهندس میانه میدان و رافینیا به عنوان رهبر پرس تیمی، حتی یک مساوی هم برای آن‌ها برد محسوب می‌شود.

‏‫پس از پایان مسابقه، مدیریت باشگاه از حالت بی‌تفاوتی بازیکنانی مثل دنی اولمو و فران تورس به شدت انتقاد کرد. آن‌ها معتقدند فلیک مرز بین شجاعت و حماقت را گم کرده و نباید همیشه با یک متد ثابت به جنگ رقبای مختلف برود، بدون اینکه شرایط متغیر بازی و محدودیت‌های نفراتش را در نظر بگیرد.

‏‫انفجار در رختکن

‏‫پشت درهای بسته و در اتوبوس تیم که مادرید را ترک می‌کرد، پچ‌پچ‌های بازیکنان نشان از سرخوردگی شدید و عدم درک تصمیمات فلیک داشت؛ تصمیماتی که آن‌ها را لقمه چپِ ضدحملات زهرآلود اتلتیکو کرد. بر اساس گزارش ال‌پائیس، بازیکنان از برتری عددی که اتلتیکو روی هر ارسال از جناحین ایجاد می‌کرد شاکی بودند؛ چیزی که باعث فروپاشی مکرر خط دفاعی کاتالان‌ها شد.

‏‫ستاره‌های بارسا معتقد بودند تیم در انتقال از حمله به دفاع همیشه در موضع ضعف بود، به طوری که گاهی فقط ۴ مدافع بارسا باید مقابل هجوم ۶ بازیکن اتلتیکو ایستادگی می‌کردند. این حس در رختکن تقویت شده که تیم مدام در حال تکرار اشتباهات قبلی است و فلیک با وجود تاکید روی بازیسازی و پرس بالا، وقتی دستش توسط رقیب خوانده می‌شود، هیچ پلان B یا نقشه دومی برای تغییر جریان بازی ندارد.

‏‫فلیک و آمارهای تکان‌دهنده: سقوط آزاد تاریخی در دفاع

‏‫آمار از یک حفره بزرگ در ساختار دفاعی فلیک پرده برمی‌دارد؛ آماری که در مقایسه با دوران مربیان قبلی بارسا، لرزه بر اندام هواداران می‌اندازد. در ۹۷ مسابقه‌ای که فلیک روی نیمکت آبی‌اناری‌ها نشسته، تیم ۱۱۶ گل دریافت کرده که میانگین فاجعه‌بار ۱.۲ گل در هر بازی را نشان می‌دهد.
‏‫وقتی این عدد را با میانگین ۰.۷۳ گلِ دوران پپ گواردیولا یا ۰.۸۱ دوران لوئیس انریکه مقایسه می‌کنیم، عمق فاجعه مشخص می‌شود. حتی در بایرن مونیخ رویایی و برنده ۶ گانه هم میانگین فلیک (۰.۹۶) ضعیف‌تر از پپ و انریکه بود، اما حالا در بارسا، آمار گل‌های خورده او ۲۰ درصد نسبت به دوران حضورش در جمع باواریایی‌ها بدتر شده است.

‏‫سیمئونه، یامال را بلعید

‏‫دیه‌گو سیمئونه یک درس تاکتیکی بی‌رحمانه به فلیک داد؛ او با ایزوله کردن خطرناک‌ترین سلاح بارسا یعنی لامین یامال، او را در طول ۹۰ دقیقه به یک «شبح» تبدیل کرد. استراتژی سیمئونه به این شکل بود که با حضور گریزمان میانه زمین را خفه کرد و با فشار دائمی لوکمن و جولیانو روی کنده و بالده، اجازه نداد حتی یک توپ سالم به خط حمله برسد.

‏‫آمارها عمق این فلجِ هجومی را نشان می‌دهند؛ یامال با آمار عجیب صفر شوت در چارچوب به بارسلون برگشت. در حالی که بارسا ۱۳ بار شانس خود را امتحان کرد (که فقط ۴ تا در چارچوب بود)، اتلتیکو با ۱۱ شوت که ۶ تای آن در چارچوب بود، بهینه‌تر عمل کرد و ۴ بار تور دروازه حریف را لرزاند.

‏‫بن‌بست تاکتیکی یا اصرار به سنت‌ها

‏‫حالا این باور وجود دارد که فلیک با لجاجت از امتحان کردن راهکارهای جایگزین که می‌تواند محاسبات حریف را به هم بزند، خودداری می‌کند. او ترجیح می‌دهد به جای ایمن کردن عقب زمین، به همان شیوه هجومی انتحاری‌اش ادامه دهد. منابع نزدیک به مدیریت بارسا به ال‌پائیس گفته‌اند که فلیک در تمرینات قرار دادن بالده در پست وینگر را تست کرده و حتی می‌توانست از کانسلو در پست‌های جلوتر استفاده کند، اما در روز بازی باز هم به همان چهره‌ها و نقشه‌های تکراری اعتماد کرد.

‏‫از نظر باشگاه، فرمول فلیک یعنی «زجر کشیدن در دفاع برای لذت بردن در حمله»؛ فرمولی که شاید مقابل تیم‌های ضعیف جواب بدهد، اما مقابل غول‌ها، همان‌طور که پیش از این مقابل اینتر هم دیدیم، فرو می‌پاشد. بارسا در متروپولیتانو لال شده بود و حالا سوال بزرگ این است: آیا فلیک پیش از بازی برگشت، از این درس‌های تلخ چیزی یاد می‌گیرد؟