
به گزارش ورزش سه، مسابقه «شوتینگ استارز» ۲۰۲۶ صحنه تقابل پیوندهای خانوادگی و رفاقتهای قدیمی دانشگاهی بود. در یک سو، تیم «هارپر» با حضور رون هارپر بزرگ (قهرمان ۵ دوره NBA) و دو پسرش دیلان و رون جونیور قرار داشت که به دنبال ثبت یک افتخار خانوادگی بودند. در سوی دیگر، تیم «کمرون» با حضور سه ستاره سابق دانشگاه دوک یعنی جیلین جانسون، کان کنوپل و کوری مگتی، به دنبال اثبات برتری مکتب خود بودند. اما در نهایت، این تیم «نیکس» بود که با یک پیوند خانوادگی متفاوت (ریک برانسون به عنوان پاسور برای پسرش جیلین) و هماهنگی تیمی بالاتر، تمام این رویاها را نقش بر آب کرد. تیمهای مدعی دیگری چون تیم «آلاستار» با حضور اسکاتی بارنز و چت هولمگرن نیز در همان دور اول نشان دادند که برای موفقیت در این فرمت خاص، به چیزی بیش از استعداد فردی نیاز است. شکست تیمهای پرمهره و خانوادگی در برابر دقتِ بیرحمانه نیکس، درس بزرگی برای تمام شرکتکنندگان بود.

تراژدی خانواده هارپر؛ وقتی پسران راه پدر را پیدا نکردند
رون هارپر که سالها در کنار مایکل جردن و کوبی برایانت جامهای قهرمانی را درو کرده بود، امیدوار بود در کنار دو پسرش یک خاطره ماندگار بسازد. اما ناهماهنگی در پرتابهای راه دور باعث شد تیم آنها با تنها ۱۸ امتیاز در همان دور مقدماتی حذف شود. دیلان و رون جونیور علیرغم تلاش زیاد، نتوانستند زیر فشار داوران و تماشاگران، دقت لازم را داشته باشند.

تیم کمرون؛ درخشش مگتی و سقوط در فینال
تیم کمرون با تکیه بر تجربه کوری مگتی ۴۶ ساله، نمایش درخشانی داشت. مگتی در فینال با ۳ شوت ۴ امتیازی پیاپی، تیمش را به امتیاز ۳۸ رساند و همه را به تحسین واداشت. اما این درخشش برای مقابله با طوفان نیکس کافی نبود. آنها که با افتخار به مکتب دانشگاه دوک به میدان آمده بودند، در نهایت مقابل دقت ۴۷ امتیازی برانسون و دوستانش سر تعظیم فرود آوردند.