
به گزارش "ورزش سه"، شروع کار هویسن با پیراهن رئال، بهویژه در نخستین بازیاش در جام جهانی باشگاهها، فراتر از انتظار یک بازیکن ۲۰ ساله بود. او بدون ترس، با صلابت و شخصیتی کمنظیر بازی کرد؛ چنان که گویی سالهاست رهبر خط دفاعی تیم است. همین نمایشها باعث شد هواداران و کارشناسان خیلی زود به آیندهای درخشان برای او ایمان بیاورند.
هویسن تحت هدایت ژابی آلونسو به سرعت جایگاه خود را پیدا کرد و اعتماد کامل کادر فنی را به دست آورد. باشگاه نیز به خاطر جذب سریع بازیکنی که میتوانست نماد یک نسل جدید باشد، مورد تحسین قرار گرفت. اما همهچیز با یک شب تغییر کرد؛ شبی که نقطه عطف منفی مسیر او شد.

شکست سنگین ۵-۲ مقابل اتلتیکو مادرید در ورزشگاه متروپولیتانو، نخستین تجربه جدی هویسن در فضایی کاملاً خصمانه بود. این بازی، تنها سیزدهمین حضور او با پیراهن رئال محسوب میشد، اما ضربهای روحی به او وارد کرد که آثارش ماندگار شد. هرچند افت تیمی جمعی بود، اما این مسابقه آغاز تزلزل ذهنی او شد. پس از آن، در دیدارهای بعدی مانند بازی در آنفیلد، تردیدها بیشتر شدند و روند افت، از یک مرحله طبیعی یادگیری به بحرانی جدی تبدیل شد.
از آن زمان، هویسن وارد چرخهای فرساینده شده است؛ هر اشتباه بزرگنمایی میشود و هر لغزش با سوتهای اعتراض همراه است. او مسئولیت اشتباهاتش را پذیرفته، اما فشار روانی، اعتمادبهنفسش را تحلیل برده است.
اکنون او نه امتیاز ویژه میخواهد و نه حمایت بیقیدوشرط؛ تنها خواستهاش زمان و آرامش است. فرصتی برای نفس کشیدن، بازسازی ذهنی و بازگشت به همان بازیکنی که روزی نویدبخش آیندهای بزرگ بود.