اول رئال بعد سلامتیام
سفره دل رودیگر باز شد: از این وضعیت متنفرم
به گزارش "ورزش سه"، تونی رودریگر در مصاحبه با روزنامه آلمانی فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ درباره وضعیت بدنی و ذهنیتی که با آن به استقبال مسابقات میرود صحبت کرد؛ ذهنیتی که همیشه در مرز باریک فشار زیاد اما به شکلی «ورزشی» قرار دارد. گفتگویی که در آن او سفره دلش را باز میکند و سبک بازی خود را به کمال توضیح میدهد.
آقای رودریگر، طبق آنچه شنیده میشود، شما در بهترین فرم بدنی خود در مدت زمانی طولانی هستید. آیا اکنون ۱۰۰ درصد آمادهاید؛ با همان سطحی که یولیان ناگلزمان در مصاحبهاش با کیکر به عنوان مرجع تعیین کرده بود؟
واقعاً احساس خوبی دارم و خیالم راحت است که درمانهای پزشکیام در حال نتیجه دادن است. تقریباً از آگوست یا سپتامبر ۲۰۲۴ همیشه مشکلی وجود داشت. حالا بالاخره میتوانم دوباره بازیهای کامل را پشت سر هم و بدون هیچگونه ناراحتی جسمانی انجام دهم. فصل گذشته فقط در صورتی میتوانستم بازی کنم و حتی تمرین کنم که مسکن مصرف میکردم. در ژانویه امسال وضعیتم دوباره بدتر شد و آنجا بود که فهمیدم: الان باید متوقف شوی، مخصوصاً با نگاه به جام جهانی تابستان. اما حالا بله، دوباره ۱۰۰ درصد آماده هستم.
ماههای زیادی را در شرایط بد دوام آوردید. این وضعیت با آدم چه میکند؟ آیا این حس را دارید که حتی از یک مرز عبور کردید؟
من سلامتیام را در اولویت دوم قرار دادم و میخواستم ۱۰۰ درصد برای رئال مادرید آماده باشم، چون از هیچ چیز بیشتر از این متنفر نیستم که همتیمیهایم را تنها بگذارم. آیا دوباره این کار را انجام میدادم؟ احتمالاً بله! با این حال، بعد از جراحیام در سال ۲۰۲۵، درونی و با وضوح بیشتری به خودم گفتم که دیگر واقعاً نمیتوانم ادامه دهم...
با تمام خوشحالی از بازگشت شما، در آلمان بحثهایی در برخی رسانهها و میان بخشی از افکار عمومی درباره شما و سبک بازیتان وجود دارد. چگونه با آن کنار میآیید و آیا این موضوع روی نحوه بازی شما تأثیر دارد؟
البته که متوجه میشوم. وقتی به عنوان یک بازیکن ملی تا این حد مورد انتقاد هستید، شما را به فکر فرو میبرد. اگر انتقاد به صورت جدی و عینی مطرح شود، قطعاً آن را جدی میگیرم، چون خودم میدانم که حرکتهایی داشتهام که به وضوح از حد مجاز فراتر رفته است. این موضوع همچنین باعث میشود سعی کنم تمرکز بیشتری داشته باشم. نمیخواهم کانون مشکلات باشم، بلکه میخواهم ثبات و امنیت ایجاد کنم. این بحثها به من یادآوری میکند که مسئولیت دارم و در برخی لحظات در سطح آن مسئولیت نبودهام.
بازی در لبه پرتگاه، به نوعی یکی از نشانههای سبک شماست. آیا آن را یک نقطه قوت خاص میدانید؟ یا به عبارت دیگر: آیا همین ویژگی است که شما را به متخصص نبردهای تنبهتن تبدیل کرده است؟
قطعاً. مدافع سختگیر بودن بخشی از دیانای من است. اگر میخواهید در این سطح یک متخصص نبردهای تنبهتن باشید، نمیتوانید یک همراه مهربان باشید. باید به مهاجم منتقل کنید: «امروز قرار است روز ناخوشایندی برای تو باشد». این یک مسئله ذهنی است. اگر آن شدت، فداکاری و بازی در لبه پرتگاه را کنار بگذارم، فقط نیمی از ارزش واقعیام را خواهم داشت. دقیقاً همین ویژگی بود که مرا به رئال مادرید رساند. در مادرید دقیقاً همین را ارزشمند میدانند و برایش جشن میگیرند. بدون آن اینجا نبودم، دو بار قهرمان چمپیونزلیگ نمیشدم و این همه بازی ملی انجام نمیدادم.
شما در هنر کنترل بازی بدون توپ، با استفاده از بدن خود، تسلط دارید. این کار چگونه انجام میشود؟ چگونه درجه درست سختگیری را پیدا میکنید؟
این روانشناسی است. یک مهاجم فضا میخواهد، آرامش با توپ میخواهد. وظیفه من این است که هر دو را از او بگیرم، حتی زمانی که توپ اصلاً نزدیک نیست. یک برخورد کوچک اینجا، یارگیری نزدیک آنجا... باید حضور داشته باشید. سختیِ مناسب را با تجربه یاد میگیرید.
آیا همیشه با همان میزان سختی بازی میکنید یا آن را بسته به موقعیت یا حریف تغییر میدهید؟
البته که آن را تطبیق میدهم. وقتی مقابل یک مهاجم کوچک و سریع بازی میکنید، باید متفاوت از مقابله با یک مهاجم ۱۹۰ سانتیمتری دفاع کنید. و البته: اگر رقیبی از نظر ذهنی زود ناامید شود، از آن هم استفاده میکنم. من بازیکنان را قبل از بازی به خوبی تحلیل میکنم گاهی اوقات حتی تحلیلهای ویدیویی خودم را آماده میکنم و میدانم با چه کسی باید از همان ابتدا یک پیام فیزیکی بفرستم.
آیا ریسک را بسته به بازی متفاوت ارزیابی میکنید؟ یک کارت قرمز در یک بازی حذفی میتواند به معنای حذف تیم باشد. یا این موضوع اینگونه قابل اندازهگیری نیست؟
این همان نکتهای است که خیلیها درک نمیکنند: من با شدت بازی میکنم، اما قطعاً ریسکی برای تیمهایم نیستم. من کاملاً میدانم در چه دقیقهای هستیم و چه چیزی در خطر است. 9 سال بدون دریافت کارت قرمز در زمین تصادفی نیست آخرین مورد در سال ۲۰۱۷ بود، زمانی که هنوز در رم بودم. حتی تعداد کارتهای زرد من بسیار کمتر از آن چیزی است که بسیاری تصور میکنند. در سالهای اخیر به طور متوسط حدود پنج کارت زرد در هر فصل لیگ داشتهام.
تیم ملی آلمان برای قهرمانی در جهان باید کدام مرز را جابهجا کند؟
ما باید دوباره به تیمی تبدیل شویم که روبرو شدن با آن در بالاترین حد ناخوشایند باشد. ما استعداد و تکنیک بسیار زیادی داریم، همه این را میدانند. اما استعداد به تنهایی برنده جام جهانی نمیشود. ما باید آن ذهنیت را در معنای خوبش بازیابی کنیم. باید طوری بازی کنیم که حریف حتی تمایلی به بیرون آمدن از تونل ورزشگاه نداشته باشد. اگر آن مرز ذهنی را جابهجا کنیم و هر کس حاضر باشد کارهای دشوار را برای دیگری انجام دهد، آن وقت شکست دادن ما بسیار سخت خواهد بود.
