هیچکس یک مربی بزرگ نشد
آخرین قربانی ایتالیای قهرمان جهان
به گزارش "ورزش سه"، ایتالیای قهرمان جهان در سال ۲۰۰۶، نقطه اوج نسلی تکرارنشدنی بود. آن تیم در تمام خطوط ستاره داشت؛ کاناوارو و بوفون، نمادهای یک دفاع نفوذناپذیر، در ردهبندی توپ طلای آن سال اول و دوم شدند.
نوابغی چون پیرلو، ده روسی و گتوزو، جادو، دید بازی و تعصب را به میانه میدان آوردند و در خط حمله نیز فضایی برای آن همه ستاره بزرگ نبود؛ چهرههایی نظیر فرانچسکو توتی، فیلیپو اینزاگی، الساندرو دل پیرو و لوکا تونی. در نهایت، آن مجموعه در آلمان تاریخسازی کرد و ستاره چهارم را روی سینه تمام ایتالیاییها نشاند.
امروز اما واقعیت کاملاً متفاوت است. فوتبال ایتالیا به بنبست رسیده است. با حذف مقابل بوسنی، این سومین جام جهانی پیاپی است که لاجوردیپوشان در آن غایب خواهند بود.
این یعنی حداقل ۱۶ سال دوری آتزوری از بزرگترین صحنه فوتبالی جهان. در پی این فاجعه، بحثهای تندی در ایتالیا شکل گرفته است. بسیاری از رسانهها و هواداران، سقوط تیم ملی را ناشی از سیستم شکستخورده ردههای پایه میدانند؛ سیستمی که نتوانسته استعدادهای جوان و تازه را به تیم ملی تزریق کند. با این حال، در چنین لحظاتی همیشه بازار حدس و گمان داغ است.
گتوزو، آخرین قربانی
او متهم ردیف اول این ناکامی است. گتوزو در ژوئن ۲۰۲۵ برای جانشینی لوچانو اسپالتی و دمیدن روحی تازه در کالبد تیم ملی آمد. با توجه به شرایط، نام متقاعدکنندهتری در دسترس نبود. شاید یک گزینه خارجی میتوانست مناسب باشد، اما جنارو بیش از هر کسی ایتالیایی است.
او تجسم مدرن کاتناچویی بود که زمانی بر فوتبال اروپا سیطره داشت. او قهرمان سال ۲۰۰۶ بود، اما شکست او غیرقابل انکار است. یا او نتوانست آنچه در ذهن داشت پیاده کند، یا صرفاً قربانی دیگری در زنجیره خطاهای سیستماتیک فوتبال ایتالیاست. فراتر از اینها، او تنها قهرمان جام جهانی نیست که در مسیر مربیگری دچار لغزش شده است.
فابیو کاناوارو اکنون هدایت تیم ملی ازبکستان را بر عهده دارد و او برخلاف هموطنش در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور خواهد داشت. با این حال، او هنوز نتوانسته هدایت تیمی سرشناس را بر عهده بگیرد و شاید جدیترین تجربههای او روی نیمکت تیم ملی چین و اودینزه باشد.
با توجه به جایگاه او به عنوان یک مدافع افسانهای و برنده توپ طلای ۲۰۰۶، انتظار میرفت او در سطوح رقابتیتری حضور یابد. همتیمی او، آندرهآ پیرلو، خیلی زود به سطوح بالای مربیگری در ایتالیا رسید و در فصل 21-2020 هدایت یوونتوس را بر عهده گرفت؛ فصلی که با رتبه چهارم در لیگ و قهرمانی در جام حذفی و سوپرجام به پایان رسید.
سایر چهرههای شاخص آن نسل نیز دستاوردی فراتر از این سه نفر نداشتهاند. فیلیپو اینزاگی اکنون پالرمو را در صف مدعیان صعود به سری آ نگه داشته است که شاید آغازگر تغییری در سرنوشت مربیگری نسل قهرمان ۲۰۰۶ باشد. قهرمانانی که امروزه تحت تأثیر فاجعه بزرگ فوتبال ایتالیا قرار گرفتهاند.
