
به گزارش "ورزش سه"، اخراج کوبارسی، که به همان اندازه که قابل تفسیر بود، تعیینکننده هم از آب درآمد، تمام نقشههای بارسا را که تا آن لحظه با اقتدار (اگرچه نه با درخشش خیرهکننده) بازی میکرد، نقش بر آب کرد.
تا آن لحظه، تیم آبیاناری فرصتهای بیشتری داشت، بیشتر وارد محوطه جریمه حریف شده بود و این حس را منتقل میکرد که گل بارسا نزدیکتر از گل اتلتیکو است.
اما فوتبال، که اغلب بیرحمتر از آن است که عادلانه باشد، در یک چشمبهمزدن ورق را برگرداند. اخراج کوبارسی و گل فوقالعاده خولین آلوارز، فضای روانی و تاکتیکی مسابقه را ناگهان تغییر داد. تنها در یک دقیقه، بارسا از حاکم شب به تیمی مستأصل تبدیل شد.

با این حال، در این لحظه دوباره دست پنهان هانسی فلیک نمایان شد. در حالی که کوبارسی اخراج شده بود، سرمربی آلمانی تصمیمی گرفت که در نگاه اول درک نمیشد. نگه داشتن پدری و لواندوفسکی روی نیمکت حرکتی بود که توضیحش سخت به نظر میرسید، اما فلیک باز هم ثابت کرد که بازی را یک ثانیه زودتر از بقیه میبیند.
بارسا پس از استراحت، نه تنها از هم نپاشید، بلکه با شخصیتی تحسینبرانگیز واکنش نشان داد. آنها نیمه دوم را با ده نفر شروع کردند و تیم سیمئونه را چنان تحت فشار گذاشتند که برای اتلتیکویی که نمیتوانست از برتری عددی خود استفاده کند، خجالتآور بود. با این حال، دقت نهایی در ضربات آخر وجود نداشت و اتلتیکو در اولین فرصت خود در نیمه دوم، کار صعود را تقریباً تمام کرد.
سیمئونه هرگز در نوکمپ پیروز نشده بود و این بار زمانی پیروز شد که بیشترین درد را داشت. بردن اتلتیکو در مادرید غیرممکن نیست و ثبت یک پیروزی پرگل هم معجزه نخواهد بود، اما آنچه واقعاً دستنیافتنی به نظر میرسد، انجام این کار بدون دریافت حتی یک گل است. به هر حال، با این تیم (بارسا) نباید امید را از دست داد، هرچند این بار چالش پیش رو در حد ماموریتی فضایی است.
منبع: اسپورت