تماسهای بیپایان به ورزش سه: تکلیف چیست؟
پایان لیگ فوتبال ایران فقط در این مقاله!
به گزارش ورزش سه، در روزهای اخیر ساعتی نبوده که تلفنهای اعضای تحریریه ورزش سه زنگ نخورد و آن طرف خط یکی از بازیکنها، مربیان و حتی برخی مدیران تیمها یک سوال را تکرار نکنند: «بالاخره چه میشود؟ لیگ برگزار میشود یا نه؟»
این حجم از تماسها خودش بهترین نشانه از وضعیت فعلی فوتبال ایران است؛ بلاتکلیفی کامل. در شرایطی که خیلیها دیروز منتظر اعلام رسمی خبر نیمهتمام ماندن لیگ بودند، ناگهان یک خبر جدید آمد و در نهایت به تیمها اعلام شد همچنان تمرین کنند و تا روز شنبه منتظر تصمیم نهایی بمانند! با همه اینها همچنان نه خبری از قطعیت است، نه حتی یک نشانه روشن از مسیر پیشرو.
در چنین فضایی، سناریوهای مختلفی روی میز قرار دارد؛ سناریوهایی که البته هرکدامشان بارها مرور شدهاند و هر سناریو میتواند مسیر فصل را به شکلی تغییر دهد.
سناریوی اول: ادامه لیگ به شکل متمرکز
یکی از جدیترین گزینهها برگزاری ادامه مسابقات به صورت متمرکز است؛ یعنی تیمها در یک شهر مشخص مستقر شوند و بازیها پشت سر هم برگزار کنند. این مدل، از نظر اجرایی شدنی است اما یک ایراد بزرگ دارد:
اینکه زمان کافی برای بیرون آمدن تیمها از شرایط استراحت مطلق ۴۰ روزه در نظر گرفته نشده و با برگزاری فشرده مسابقات، احتمال مصدومیت بازیکنان بسیار بالاست. همچنین برخی تیمها از پرداخت هزینه یک ماه اردو برای حضور در تهران عاجزند.
البته در میان باید به گزینه ادامه مسابقات لیگ به صورت عادی و غیرمتمرکز هم اشاره کرد اما با توجه به اتفاقاتی که در جنگ رخ داده و آسیبهای شدیدی که به برخی فرودگاههای مهم کشور وارد شده، این سناریو در حال حاضر چندان قابل انجام به نظر نمیرسد.
سناریوی دوم: تورنمنت کوتاه ۶ یا ۸ تیمه
ایده دیگری که مطرح شده، برگزاری یک تورنمنت بین تیمهای بالای جدول است؛ مثلا ۶ یا ۸ تیم برتر با هم رقابت کنند و تکلیف قهرمان مشخص شود. این سناریو از نظر هیجانی جذاب است اما از نظر حقوقی و ورزشی محل بحث جدی است. ضمنا این موضوع که تیمهای بالای جدولی مثل تراکتور بخش زیادی از این بازیهای دشوار را پشت سر گذاشتهاند، این سناریو را با انقلتهای احتمالی مواجه میکند.
سناریوی سوم: افزایش تعداد تیمها و برگزاری لیگ ۱۸ تیمی
یک گزینه محافظهکارانهتر این است که فصل جاری نیمهکاره بماند و فصل بعد لیگ با ۱۸ تیم برگزار شود؛ بدون سقوط یا با حداقل تغییرات.
این مدل میتواند بخشی از اعتراضها را کاهش دهد اما مشکل اصلیاش این است که تکلیف قهرمان و سهمیههای آسیایی چه میشود؟ همین سؤال، این سناریو را پیچیده میکند. ضمن آنکه تکلیف تیمهای صعود کننده از لیگ یک به لیگ برتر هم خودش محل مناقشههای جدی خواهد بود.
سناریوی چهارم: پایان لیگ و اعلام قهرمان
واضحترین و در عین حال جنجالیترین سناریو این است:
لیگ همینجا تمام شود، استقلال بهعنوان قهرمان معرفی شود و تراکتور هم نایب قهرمان؛ هر دو بهعنوان نمایندههای ایران به AFC معرفی شوند.
این گزینه سادهترین راه از نظر اجرایی است و البته برای کادرفنی تیم ملی هم ایدهآل است؛ چرا که آنها میتوانند به سرعت برنامههای اردویی خود را آغاز کنند؛ اما این سناریو در میان تیمهای مدعی بیشترین مخالف را دارد.
تیمهایی که هنوز شانس قهرمانی دارند، قاعدتا چنین تصمیمی را ناعادلانه میدانند. پرسپولیس، گلگهر، چادرملو و فولاد مهمترین معترضین به این تصمیم هستند که شانس خود را برای ادامه مسابقات همچنان بالا میدانستند.
شکاف بزرگ: تیمهایی که تمرین میکنند، تیمهایی که نه!
یکی از مهمترین نشانههای این بلاتکلیفی، وضعیت تمرینی تیمهاست.در حالی که برخی تیمها از پنجشنبه گذشته تمرینات خود را از سر گرفتهاند، نیمی از لیگ عملا وارد فاز آمادهسازی نشدهاند:
ملوان، فجرسپاسی، خیبر خرمآباد، آلومینیوم اراک، استقلال خوزستان و مس رفسنجان، تیمهایی هستند که حتی تمریناتشان را هم شروع نکردهاند. در کنار اینها شمسآذر قزوین و ذوبآهن هم فقط با چند جلسه محدود و عمدتا با بازیکنان جوان تمرین کردهاند.
این یعنی عملا لیگ به دو نیم تقسیم شده:
تیمهایی که در حال تمرینات مداوم و آمادهسازی هستند و تیمهایی که هنوز حتی استارت هم نزدهاند!
چه تیمهایی موافق ادامه لیگ هستند؟
بهطور طبیعی، تیمهای بالای جدول و مدعیان قهرمانی بیشتر تمایل به ادامه لیگ دارند؛ چرا که هنوز شانس تثبیت یا بهبود جایگاهشان را دارند. در مقابل، تیمهای پایین جدول که خطر سقوط را احساس میکنند، بیشتر به توقف مسابقات فکر میکنند.
اما نکته مهم اینجاست: حتی در تیمهای میانه جدول هم تردید جدی وجود دارد. تیمهایی مثل ملوان، فجر و خیبر که تمرین نکردهاند، نشان دادهاند که حداقل در شرایط فعلی تمایل زیادی به ادامه ندارند.
فدراسیون در حال خرید زمان؟
آنچه از همه این نشانهها برمیآید، این است که هنوز تصمیم قطعی گرفته نشده. مهلت داده شده تا روز شنبه برای ارسال نظرات باشگاهها، بیشتر شبیه یک تلاش برای خرید زمان است تا رسیدن به یک اجماع واقعی؛ واقعیت این است که تصمیم نهایی، فقط فوتبالی نیست. شرایط کشور، ثبات نسبی وضعیت و حتی ملاحظات بیرونی، همه در این تصمیم دخیلاند.
آنچه واضح است، این است که در حال حاضر، فوتبال ایران همزمان روی چند ریل حرکت میکند: تمرین، تعطیلی، انتظار و حدس و گمان! اما این وضعیت نمیتواند ادامهدار باشد.
هر تصمیمی که گرفته شود (ادامه، تغییر فرم، یا پایان) باید سریع و شفاف باشد و به سرعت به تیمها اعلام شود؛ هرچند اجرای هرکدام از این سناریوها هم قطعا مخالفتهایی به همراه خواهد داشت، چون هیچکدامشان بدون ایراد و کاملا منطقی نیستند؛ اما چیزی که در حال حاضر بیشتر از هر چیز به لیگ ضربه میزند، نه توقف است و نه حتی لغو؛ بلکه همین بلاتکلیفی فرسایشی است و تا وقتی این تصمیم گرفته نشود، تلفنها همچنان زنگ خواهند خورد و آن سوال تکراری، همچنان بیجواب خواهد ماند.
