معیشت دو هزار نفر در گرو تعیین تکلیف فصل

به گزارش "ورزش سه"، پس از شروع جنگ رمضان، فوتبال ایران همانند سایر موضوعات تحت تاثیر جنگ قرار گرفت و فعالیت تمامی ارکان آن به حالت تعلیق درآمد. حال پس از گذشت حدودا ۵۰ روز از تعلیق مسابقات، سازمان لیگ با تدوین برنامه، تیمهای حاضر در لیگ یک و لیگ دو را به آماده سازی و پس از آن شروع مجدد مسابقات مکلف کرده است. در همین خصوص علی میرزابیگی کارشناس داوری و دکتری مدیریت ورزش در مطلبی به بررسی سناریوهای مختلف تعلیق یا ادامه این مسابقات پرداخته تا شاید در ادامه راه بتواند به مسئولین و مدیران سازمان لیگ کمک فکری کند:

بهتر است قبل از بررسی سناریوهای مد نظر، مفروضات را مرور کنیم:

۱. سازمان لیگ و مدیران ارشد فدراسیون، منتخبان مجمع فوتبال بوده و در نهایت به دلیل سکوت اساسنامه در چنین شرایطی می‌توانند تصمیم به ادامه مسابقات طبق روال سابق، فریز نمودن، برگزاری به صورت مجتمع، برگزاری به صورت مجتمع با شرایط خاص و یا سایر روش‌ها بگیرند و باشگاه‌ها نیز صرفا میتوانند نظر یا پیشنهاد خود‌ را اعلام نمایند.

۲. ⁠بازیکنان تیم‌ها به دلیل عقد قراردادهای حرفه‌ای و بعضا آماتور در برخی تیم‌ها، به صورت انفرادی تمرین‌های خود ‌را داشته اند و اگر تیم، باشگاه، مدیر، سرمربی و بازیکنی را در طول این ۵۰ روز برای انجام تمرینات منظم انفرادی تحت نظر نداشته باشند یا خود بازیکن به آمادگی بدنی، تغذیه، استراحت کافی و ...، به صورت حرفه ای نگاه نکند، به نظر بهتر است که از چرخه لیگ خارج شده و فکر پیشرفت و صعود به مراحل بالاتر از جمله لیگ دسته اول که دومین لیگ رسمی کشور می‌باشد را از سر خارج کند.

۳. ⁠دغدغه مدیران و باشگاه‌ها به دلیل معضلات اقتصادی پیش بینی نشده کاملا درست و به حق بوده و متاسفانه چنین وضعیتی به صورت معمول، تعدادی از باشگاه‌ها را از چرخه تیمداری خارج خواهد کرد.

۴. ⁠با توجه به باقیماندن ۸ هفته از مسابقات لیگ دسته دوم، رتبه کنونی باشگاه‌ها دال بر صعود یا سقوط قطعی آنها نبوده و تجربه نشان داده که تیم‌ها در نیم فصل دوم عملکردی کاملا متفاوت نسبت به نیم فصل اول داشته و ممکن است که مانند دوی استقامت 10 هزار متر، نفر چهارم یا پنجم به کسب مقام قهرمانی برسند، همانطور که نفر اول یا دوم ممکن است در رتبه های پایین‌تر قرار بگیرند.

۵. به دلیل بروز شرایط اضطراری، سازمان لیگ و باشگاه‌ها در هر تصمیمی از خود انعطاف پذیری نشان دهند و صرفا از عبارت وفق مقررات و ... استفاده ننمایند.

۶. برخی باشگاه‌ها به دلیل شرایط خاصشان در جدول حال حاضر، مایل به برگزاری و ادامه لیگ نمی‌باشند.

* حال با در نظر گرفتن مفروضات فوق، به سناریوهای احتمالی ادامه یا پایان لیگ می‌پردازیم:

- سناریوی اول: ادامه مسابقات طبق روال گذشته با در نظر گرفتن موارد ذیل:

۱. انعطاف پذیری سازمان لیگ در فاصله برگزاری بین بازی‌ها با مدنظر قرار دادن مسافت‌های بالاتر از ۶۰۰ کیلومتر؛ پیشنهاد می‌گردد از فاصله زمانی ۸ روزه استفاده شود. 
۲. ⁠اگر باشگاهی شرایط میزبانی از قبیل: اردوی شب قبل از بازی، اجاره زمین مسابقه، هماهنگی ارکان اجرایی از قبیل اخذ مجوز شورای تامین، پلیس، آمبولانس، توپ جمع کن، پذیرایی از نماینده فدراسیون و تیم داوری و ... را ندارد و چنانچه تیم میهمان قادر به انجام این موارد است، اگر توافقی بین طرفین حاصل گردید، سازمان لیگ نیز در این مورد همکاری‌های لازم را انجام دهد. 
۳. ⁠چنانچه فاصله جغرافیایی دو استان زیاد باشد، میتوان استانی را که مابین آنها باشد جهت میزبانی انتخاب نمود. به شرط آنکه تیم میهمان هزینه های میزبانی و هزینه های تیم میهمان را تقبل کند یا در غیر اینصورت به محل معرفی شده تیم میزبان برود.

- سناریوی دوم: تعطیلی کامل مسابقات و فریز کردن جداول به صورت فعلی و تعیین صعود و سقوط کنندگان به دسته های بالا و پایین‌تر. 
توضیح: این سناریو می‌تواند به عنوان آخرین گزینه و شاید سهل الوصول ترین آنها تلقی شده و تنها رضایت ۱۴/۲ درصد از تیم‌های جدول را فراهم می‌کند. (۴ تیم اول و دوم)

- سناریوی سوم: ادامه لیگ با تعدادی محدود از هر گروه و به صورت مجتمع با تقدم ارسال نامه رسمی به کلیه باشگاه‌های حاضر در لیگ دسته دوم از طرف سازمان لیگ و اخذ نظر رسمی ایشان مبنی بر ادامه یا توقف مسابقات. 
توضیح: این سناریو نیز می‌تواند روشی محتمل برای ادامه مسابقات باشد بدین صورت که با اعلام رسمی باشگاهها دو اتفاق می افتد:

۱. فرض اول اینکه اکثریت باشگاه‌ها مایل به توقف مسابقات به دلیل شرایط اقتصادی یا دلایل دیگر می باشند که قطعا در این صورت سازمان لیگ می‌تواند تعدادی از تیم‌های مدعی صعود بالای جدول و تعدادی محدود از تیم‌های در حال سقوط پایین جدول را در شهری به صورت مجتمع جمع آوری نماید و به سرعت نسبت به تعیین رنکینگ نهایی تیمها اقدام نماید. 
در این سناریو دست سازمان لیگ برای انتخاب تیمها بازتر است. چنانچه تیم‌هایی را بخواهد به صورت مجتمع برای صعود قرار دهد، ابتدا از آنها به صورت رسمی پاسخ گرفته و چنانچه تیمی بخواهد مدعی صعود باشد و فصل آینده در لیگ دسته اول حضور داشته باشد، بایستی از پس هزینه‌های یک دوره بازی‌ها به صورت مجتمع در یکی از شهرها نیز برآید. در غیر اینصورت و در صورت عدم تامین منابع مالی، قطعا صعود به لیگ بالاتر معنی پیدا نکرده و سرنوشتی همچون تیم‌های همیشه در مشکلات لیگ دسته اول پیدا خواهد کرد.
۲. فرض دوم اینکه اکثریت باشگاه‌ها مایل به ادامه لیگ همچون گذشته هستند که مسابقات آنها طبق برنامه ارائه شده سازمان لیگ ادامه خواهد یافت و هیچکس حق اعتراض نخواهد داشت.

* نتیجه گیری: در شرایط خاص اقتصادی کشور، قطعا باشگاه‌ها با تنگناهای مالی دست و پنجه نرم می‌کنند. در عین حال ذکر این نکته ضروری است که نیروی انسانی این باشگاه‌ها اعم از بازیکنان، کادر فنی، رسانه، پزشکی، تدارکات و ...، ممکن است تنها از طریق فوتبال امرار معاش کنند و بایستی فکری عاجل برای ایشان و خانواده های آنان نیز بشود. ۲۸ تیم حاضر در لیگ دسته دوم و با احتساب میانگین ۴۰ نفر در هر تیم به همراه خانواده های آنها، حدود 2 هزار نفر را به صورت مستقیم و تعداد کثیری نیز به صورت غیرمستقیم، تحت الشعاع تصمیم های مدیران قرار می‌دهد که برگزاری بازی‌ها را به هر صورتی که ممکن باشد ارجح بر عدم برگزاری آن قرار خواهد داد.