
به گزارش "ورزش سه"، شکست دیشب در السادار تصاویری ویرانگر به جای گذاشت: بازیکنانی درهمشکسته و هوادارانی مستأصل از تیمی در منطقه سقوط و در حال سقوط آزاد. این تیم همین سه سال پیش بود که فاتح لیگ اروپا شد.
در فوتبال، احساسات نقشی تقریباً به همان اندازه حیاتی ایفا میکنند که اتفاقات داخل محوطههای جریمه رقم میزنند. کمتر تصویری میتوانست بهتر از آنچه در السادار دیده شد، وضعیت بحرانی سویا را منعکس کند: فوتبالیستهایی با سرهای افکنده یا پوشانده شده با دست، نگاههای سرگردان و اشکهای تسلیناپذیر. در حالی که پنج هفته تا پایان مسابقات باقی مانده، مجموعه نرویونی فاجعه سقوط را هر لحظه نزدیکتر حس میکند.

این بار، احتمالاً شکست بیش از همیشه درد داشت. برخلاف باخت مقابل لوانته که سویا چهره بسیار ضعیفی ارائه داد، در پامپلونا آنها نهتنها رقابت کردند، بلکه پیروزی را در چنگ خود داشتند. برای دقایق طولانی، تیم بهترین لحظات خود را از زمان ورود لوئیس گارسیا پلازا به نمایش گذاشت. به لطف گل نیل موپی، آنها خود را خارج از منطقه سقوط میدیدند؛ اما اجازه دادند اوساسونا بازی را برگرداند و با این کار، حس ناتوانی را که در نهایت باعث لبریز شدن صبر بازیکنان و هواداران شد، دوچندان کردند.
پس از سوت پایان، چندین بازیکن سویا نتوانستند جلوی گریه خود را بگیرند، بهویژه بازیکنان آکادمی نظیر کیکه سالاس، ایزاک رومرو و اوسو. برخی دیگر مبهوت مانده بودند و نمیدانستند چگونه آنچه رخ داده را هضم کنند.
گابریل سوازو که بازی را به عنوان کاپیتان آغاز کرده بود، زمانی که نوبت به حضورش در مقابل میکروفونها رسید، بسیار منقلب بود. او در حالی که به وضوح تحت تأثیر قرار گرفته بود به شبکه دازن گفت: «بغضی در گلو دارم.» و بلافاصله بر تعهدش به باشگاه تأکید کرد: «پنج فینال باقی مانده است. من جانم را برای این نهاد فدا خواهم کرد تا آن را در دسته اول نگه دارم.» در السادار، جایگاه تماشاگران میهمان با حضور حدود ۳۰۰ سویلی که ۹۹ دقیقه از تشویق باز نایستادند، کاملاً درهمشکسته بود.

گارسیا پلازا؛ میان خشم و ناباوری
در پیشبازی این دیدار، خوزه ایگناسیو ناوارو، دستیار مدیریت ورزشی سویا، لوئیس گارسیا پلازا را در سمت خود ابقا کرد؛ مربیای که در صورت شکست، شبهه اخراجش وجود داشت.
صحبتهای بعدی این مربی مادریدی، سخنان مربیای بود که به درماندگیِ بازیکنانش دچار شده است. او در رسانههای باشگاه با تأسف گفت: «قیافه آدم مثل احمقها میشود چون تیم مستحق این شکست نیست.» جملهای که وضعیت روحی گروه را تعریف میکند: ناباوری، ناامیدی و این حس که هر اشتباه بهایی گزاف دارد.
گارسیا پلازا با تمرکز بر آینده نزدیک، جایی که باید روحیه تیمی کاملاً درهمشکسته را بازیابی کند، ادامه داد: «اولین بازی خانگی برای ادامه مبارزه حیاتی است. این یک فینال است و فینالها برنده میشوند. این باشگاه به بردن فینالها عادت دارد؛ فینالهایی از جنسی دیگر، اما فینال. با این سبک بازی میتوانیم هر کسی را ببریم. هضم این اتفاق سخت است و امیدوارم فوتبال در این پنج بازی، آنچه را که باید، به ما بازگرداند.»

پنج فینال بدون هیچ حاشیه خطایی
جدول ردهبندی هیچ جای تفسیری برای سویا باقی نمیگذارد. در حال حاضر آنها در رده هجدهم (سوم از آخر) هستند و یک امتیاز با مایورکا، تیم هفدهم جدول، فاصله دارند. با این حال، آنها در بازیهای رو در رو (گلآوراژ) مقابل تیم مایورکا و همچنین چندین رقیب مستقیم خود (لوانته و والنسیا) بازنده هستند؛ بنابراین نیاز دارند که دو امتیاز جبران کنند تا از منطقه سقوط خارج شوند. در واقع، لوانته حتی میتواند در همین هفته با پیروزی مقابل اسپانیول، از آنها پیشی بگیرد.
سویا بقای خود را در دو بازی متوالی در رامون سانچز پیسخوان مقابل رئال سوسیداد و اسپانیول دنبال خواهد کرد. پس از آن، یک سفر بسیار دشوار به خانه ویارئال پیش رو خواهد بود، پیش از آنکه میزبان رئال مادرید باشند و لیگ را در ویگو مقابل سلتا به پایان برسانند.
تقویمی با دشواری زیاد و بدون فرصت برای لغزشهای بیشتر، هرچند برخی از این تیمها ممکن است در زمان بازی دیگر هدفی برای بازی کردن نداشته باشند. بنابراین، اکنون همه چیز از نرویون میگذرد؛ جایی که باید دوباره متحد بزرگ و آخرین پناهگاه آنها باشد. دیگر ماشینحسابها و نگاه کردن به جای دیگر فایدهای ندارد؛ تنها راه، برخاستن از این ضربه روحی، رقابت دوباره و پیروزی در سریعترین زمان ممکن است.