
به گزارش "ورزش سه"، کوکه در دیدار مقابل آرسنال و همچنین فینال کوپا دلری، بهترین بازیکن اتلتیکو بود؛ نمایشی که بسیاری آن را «رستاخیز کوکه» نامیدند. در شرایطی که مقابل هافبکهایی چون دکلان رایس و زوبیمندی، از بهترینهای جهان، قرار داشت و همزمان بهدلیل سن و تردیدها درباره آیندهاش تحت فشار بود، کوکه پاسخی قاطع در زمین داد.
نمایش او مقابل آرسنال فقط در آمار خلاصه نمیشود، هرچند همان اعداد هم چشمگیر بودند: ۹ توپگیری (بیشترین در تیم) و ۷۰ پاس (دومین آمار برتر). اما اهمیت واقعی عملکردش در فداکاری، دوندگی، رهبری و انتقال انرژی به تیم بود. او بارها در پرس روی خروج توپ آرسنال نقش اصلی را داشت و با وجود خستگی و فشار بدنی، همراه با کاردوسو تعادل تیم را حفظ کرد.

کوکه شاید هرگز نرفته بود. حتی زمانی که فصل گذشته جایگاهش در ترکیب اصلی را از دست داد و آن را به خاطر تیم پذیرفت؛ یا وقتی با کاهش دستمزد قراردادش را تمدید کرد تا به تاریخسازیاش با پیراهن سرخوسفید ادامه دهد. او همچنین نقشی کلیدی در رختکن دارد و تقریباً همه بازیکنان جدید، از او بهعنوان عامل اصلی تطبیق با اتلتیکو یاد میکنند.
در زمین، کوکه همچنان در سطحی بالاست که کمتر کسی به آن میرسد. او این را در نیمهنهایی لیگ قهرمانان برابر آرسنال و با ۱۲۰ دقیقه کنترل بینقص در فینال جام حذفی نشان داد. اشکهایش پس از فینال، نشانه پایان نبود؛ بلکه وعده یک هدف بزرگتر بود: قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا.
چمپیونزلیگ وسواس بزرگ اتلتیکو است و کوکه نماد این رؤیاست. تنها بازیکنی که در فینالهای لیسبون و میلان حضور داشت و حالا، بهعنوان کاپیتان مطلق، دوباره تیم را تا آستانه تاریخسازی هدایت میکند. بازی در امارات، گامی دیگر در این مسیر است؛ جایی که او، فاتح لندن ۲۰۱۴، حالا رهبر نسلی جدید است.
کوکه در این فصل به ۵۰ بازی و بیش از ۳۰۰۰ دقیقه رسیده؛ آماری که نشان میدهد این فصل، برخلاف تصور برخی، پایان راه او نیست. تمدید قراردادش پس از پایان فصل بررسی خواهد شد و در باشگاه تأکید دارند تصمیم نهایی با خود اوست؛ اسطورهای که اتلتیکومادرید امروز بدون او قابل تصور نیست.