جامی که پس از نیم قرن به زابژه بازگشت
ازدواجی که بهخاطر پودولسکی عقب افتاد و ارزشش را داشت!
به گزارش ورزش سه، تیم گورنیک زابژه با پیروزی ۲-۰ مقابل راکوف چستوخووا در فینال جام حذفی لهستان، بعد از ۵۴ سال دوباره به یک جام قهرمانی رسید؛ شبی که برای لوکاس پودولسکی، ستاره باتجربه این تیم هم معنایی فراتر از یک جام داشت و به تحقق وعدهای قدیمی تبدیل شد.
این مسابقه در ورزشگاه ملی ورشو برگزار شد؛ جایی که از ساعتها قبل از سوت آغاز، حال و هوایی متفاوت داشت. برای هواداران گورنیک، این مسابقه فرصتی برای پایان دادن به دههها ناکامی و ساختن خاطرهای تازه بود؛ البته همراه با بوی باربیکیو، هیجان و یک حس مشترک:«شاید بالاخره وقتش رسیده.»
اشتیاق در میان هواداران گورنیک به وضوح بیشتر از رقیب به چشم میآمد. کافی بود دقایقی در اطراف ورزشگاه قدم بزنید تا بفهمید کدام تیم بیشتر تشنه موفقیت است. بسیاری از هواداران این تیم، قهرمانیهای گذشته را فقط از زبان پدران و پدربزرگهایشان شنیده بودند و حالا برای تجربه اولین جام در زندگیشان به ورشو آمده بودند.
هواداری که عروسیاش را فدای یک رویا کرد
در این میان، داستان یک هوادار بیش از بقیه جلب توجه کرد؛ کسی که مراسم عروسیاش را فقط برای حضور در این بازی عقب انداخت. او از ماهها قبل و بعد از پیروزی تیمش در مراحل ابتدایی جام، به این باور رسیده بود که این فصل میتواند متفاوت باشد و نمیخواست چنین لحظهای را از دست بدهد و به نامزدش گفته بود:«این فصل فرق دارد؛ نمیتوانم فینال را از دست بدهم.» این هوادار در نهایت همراه با همسر آیندهاش در ورزشگاه حاضر شد و با حضورش، تبدیل به نماد عشقی شد که فوتبال میتواند بسازد.
هرچند این هوادارا تنها نبود و هزاران نفر با همین حس به ورشو آمده بودند؛ برای ساختن اولین خاطره قهرمانی در زندگیشان.
وعدهای که داده شد؛ تا مرز بالا آوردن میدویم!
یک روز قبل از بازی، لوکاس پودولسکی جملهای به زبان آورد که بعد از بازی معنایش چند برابر شد: «ما گرسنهایم. برای این پیراهن میدویم تا جایی که از پا بیفتیم.»
گورنیک مسیر سختتری را نسبت به راکوف برای رسیدن به فینال طی کرده بود. از عبور از تیمهای سرسخت گرفته تا پیروزیهای دشوار خارج از خانه؛ این تیم در هر مرحله با چالشهای متفاوتی روبرو شد و از آنها عبور کرد. این روند، تیمی ساخته بود که هم از نظر ذهنی و هم از نظر فنی آماده چنین بازی بزرگی بود.
در سمت مقابل راکوف با تجربه حضور در چند فینال اخیر وارد میدان شد و در دقایق ابتدایی هم تیم برتر زمین بود. آنها مالکیت بیشتری داشتند و بازی را کنترل میکردند اما در خلق موقعیتهای خطرناک ناکام بودند.
با گذشت زمان گورنیک بر جو بازی مسلط شد و توانست جریان مسابقه را عوض کند. در دقیقه ۳۲، ارسال دقیق از روی ضربه کرنر با اشتباه مدافعان راکوف همراه شد و روبرتو ماسیمو با ضربه سر گل اول را به ثمر رساند؛ گلی که روند بازی را کاملا تغییر داد.
راکوف که در مراحل قبلی توانایی بازگشت به بازی را نشان داده بود، این بار نتوانست واکنش مناسبی داشته باشد. نه تا پایان نیمه اول و نه در نیمه دوم، آنها موفق نشدند خطری جدی روی دروازه گورنیک ایجاد کنند.
در دقیقه ۶۵، اشتباه فردی در خط دفاعی راکوف فرصت را در اختیار ماکسیم خلان قرار داد و او با یک حرکت جسورانه و ضربهای دقیق، گل دوم را به ثمر رساند تا خیال گورنیک از پیروزی راحتتر شود.
در دقایق پایانی هم راکوف فشار زیادی وارد کرد اما گورنیک با دفاعی مسنجم و جنگندگی بالا تمام حملات را دفع کرد؛ دقیقا شبیه به تیمی که برای قهرمانی آماده شده بود.
پس از سوت پایان، صحنهای شکل گرفت که خلاصه این شب تاریخی بود. پودولسکی، ستاره باتجربه تیم در آغوش میشال گاسپاریک، سرمربیاش قرار گرفت؛ بازیکنی که پیش از بازی از عطش تیم برای قهرمانی گفته بود و حالا به وعدهاش عمل کرده بود.
بازگشت تاریخ؛ از ۱۹۷۲ تا ۲۰۲۶
آخرین بار گورنیک در سال ۱۹۷۲ قهرمان شده بود؛ یعنی ۵۴ سال انتظار برای فتح یک جام تازه!
پودولسکی بعد از مراسم، اُشلیزلو، اسطوره باشگاه را صدا زد و با او جام را بالا برد. همان کسی که دههها قبل این جام را لمس کرده بود.
این موفقیت علاوه بر جنبه احساسی، از نظر مالی و ورزشی هم اهمیت زیادی داشت. گورنیک با این قهرمانی حدود ۵ میلیون زلوتی (حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار دلار) پاداش دریافت کرد و جواز حضور در مرحله مقدماتی لیگ اروپا را به دست آورد.
در نهایت گورنیک با این قهرمانی به بیش از نیم قرن انتظار پایان دارد؛ آنها حالا وارد دوران تازه شدهاند و میتوانند دوباره خود را در میان تیمهای مدعی فوتبال لهستان ببینند؛ چه شگفت انگیز که نقش اول این قهرمانی تاریخی هم ستاره ۴۰ سالهای است که با نهایت تلاش و توان، به قول مهمش عمل کرد و یکی از خاطرهانگیزترین قهرمانی زندگی پرافتخار ورزشی خود را به دست آورد.
