از آرسنال متنفر باشید ولی به دلیل درست!

به گزارش ورزش سه، خیلی وقت بود که چنین اتحادی را در جامعه هواداری فوتبال علیه یک تیم ندیده بودیم. انگار به جز عشاق آرسنال همه از آرسنال متنفر شده‌اند! اگر قبلاً رسم بود که از تیم‌های متمول و «کیسه‌های پر پول» مثل پاری‌سن‌ژرمن یا منچسترسیتی بدمان بیاید، حالا نقطه تمرکز تمام انرژی‌های منفی آرسنال است.

آرسنال بعد از پیروزی ۱-۰ مقابل اتلتیکو مادرید با گل ساکا، در یک قدمی دو جام اصلی فوتبال باشگاهی یعنی لیگ برتر و لیگ قهرمانان قرار دارد.

آنتی‌فوتبال یا اتوبوس مدرن؟

فهمیدن دلیل این همه نفرت کار سختی نیست و در دو کلمه خلاصه می‌شود: فوتبال کسل‌کننده، آنتی‌فوتبال یا به قولی «حرام‌بال»!

البته برخی به اشتباه می‌گویند تیم آرتتا مقابل دروازه «اتوبوس» پارک می‌کند، اما با تماشای بازی‌ها می‌فهمیم که اصلاً اینطور نیست. آرسنال در این فصل لیگ برتر همراه با سیتی، در رتبه اول ارتفاع پرس قرار دارد؛ هر دو تیم حریف را به طور میانگین در فاصله ۴۴.۳ متری از دروازه خودی برای اولین بار پرس می‌کنند.

با این حال، این که آرسنال فوتبال خسته‌کننده‌ای دارد، کاملاً درست است. بازی‌های آن‌ها تماشایی نیست، اما نه به خاطر پارک اتوبوس، بلکه به دلایل دیگر. درست‌تر این است که تیم را به خاطر احتیاط بیش از حد و وقت‌کشی نقد کنیم. آرسنال مهره‌های خلاق زیادی دارد، اما آن‌ها از ریسک کردن فرار می‌کنند. مثلاً اگر مادوئکه در زمین باشد، به جای زدن به قلب دفاع که احتمال لو رفتن توپ در آن بیشتر است، ترجیح می‌دهد به کناره برود تا فقط یک ارسال انجام دهد و کرنر بگیرد.

اودگارد و فوبیای ریسک

یک صحنه از بازی با نیوکسل گویای همه چیز است؛ اودگارد صاحب توپ است و گیوکرش در بهترین وضعیت، بدون اینکه در آفساید باشد، فرار کرده، اما اودگارد توپ را عرضی به زوبیمندی پاس می‌دهد تا سرعت حمله کم شود. احتمالا اودگارد در تیم ملی نروژ این توپ را به هالند می‌داد، اما اینجا هم مهاجمش (گیوکرش) سطح پایین‌تری دارد و هم دستورات مربی متفاوت است.

وقتی آرسنال جلو می‌افتد، آن‌ها مثل یک زره‌پوش منقبض نمی‌شوند، بلکه مثل یک گربه با مار (حریف) بازی می‌کنند. فرار نمی‌کنند، اما منتظر می‌مانند تا در فضاها ضربه بزنند. هیچ‌کس در اروپا به خوبی آرسنال از سناریوی جلو افتادن استفاده نمی‌کند. نتیجه این سبک، ۳۰ کلین‌شیت برای داوید رایا در تمام رقابت‌های این فصل است؛ عددی که در هیچ‌کجای دنیا رقیب ندارد.

هنر کثیف وقت‌کشی به سبک آرتتا

در بحث وقت‌کشی، آرسنال از همه جلوتر است. دیگر نیازی به تمارض نیست؛ آن‌ها می‌توانند بیش از یک دقیقه را صرف یک کرنر یا ضربه آزاد کنند؛ با داور، هم‌تیمی و حریف حرف بزنند و بعد آرام سمت توپ بروند. دقایق پایانی بازی با اتلتیکو شاهکار بود؛ آن‌ها در وقت‌های تلف شده حتی اجازه نمی‌دادند اسپانیایی‌ها اوت پرتاب کنند! مدام درگیری ایجاد می‌شد و توپ‌ها غیب می‌شدند. کار به جایی رسید که آرتتا و کپا (دروازه‌بان ذخیره) هر دو کارت زرد گرفتند. جالب است که مالکیت توپ آرسنال در نیمه اول ۶۸ درصد بود، اما در نیمه دوم به ۳۶ درصد رسید.

البته آرسنال گاهی هم فوتبال هجومی بازی می‌کند، مثل نیمه اول مقابل فولام که می‌توانستند به جای ۳ گل، ۶ گل بزنند، اما این‌ها استثنا هستند. در لیگ برتر، آرسنال از نظر درصد پاس در یک‌سوم هجومی، نه تنها از سیتی، بلکه از لیورپول، چلسی و استون‌ویلا هم عقب‌تر است. همه چیز وقتی مثل روز برایمان روشن می‌شود که آرتتا در دقیقه ۵۸ تعویض سه‌گانه می‌کند و خلاق‌ترین بازیکنانش یعنی ساکا، ازه و کالافیوری (که نفوذهای زیادی داشت) را بیرون می‌کشد.

در محاصره فیلسوف‌های تهاجمی

فوتبال با تنوعش زیباست و باید مربیانی مثل آرتتا یا آلگری هم باشند. آن هم در دنیایی که فوتبال هجومیِ سیستماتیک حاکم است؛ جایی که گواردیولا وسواس ساختار دارد، پاری‌سن‌ژرمن با قدرت قهرمان اروپا می‌شود و لورکوزنِ ژابی آلونسو یک فصل بدون شکست را با مالکیت توپ خفه‌کننده پشت سر می‌گذارد (که البته فقط آتالانتای گاسپرینی با پرس نفر به نفر توانست مهارشان کند). کار به جایی رسیده که رئال مادرید هم دیگر به سختی می‌تواند مربی‌ای پیدا کند که به بازیکن اجازه خلاقیت بدهد و آن‌ها را در چارچوب سیستم زندانی نکند.

در مقابل، آرتتا تیمی «بدبین» و «کاسب‌کار» ساخته که به دنبال بازی پرانرژی یا موقعیت‌های زیاد نیست، بلکه هدفش خنثی کردن حریف است. برای لذت بردن، بایرنِ کمپانی (که اصلاً پلان B ندارد) و پاریسِ انریکه (که نسبت به مالکیت توپ تعصب دارد) هستند و می‌توانیم از آنها لذت ببریم.

فشار جام و جیب‌های خالی از فروش بازیکن

آرسنال خیلی وقت است جام بزرگی نبرده و حالا بیش از هر تیم دیگری به قهرمانی نیاز دارد. آن‌ها در خریدها هزینه‌های کلانی کرده‌اند اما در فروش بازیکن، برخلاف سیتی، چلسی و لیورپول، تقریباً هیچ درآمدی ندارند. همین آرسنال را در معرض نقد قرار می‌دهد. البته این هزینه‌ها باعث شده آن‌ها دو ترکیب کامل داشته باشند، جز در پست دفاع راست که بن وایت به وضوح ضعیف‌تر از تیمبر است. فشار برای بردن باعث شده آن‌ها قید ریسک را بزنند.

در نهایت، آرسنال حق دارد سرد بازی کند تا جام ببرد و هواداران هم حق دارند از این «شطرنج تاکتیکی» متنفر باشند. برای خیلی‌ها، این نبرد خیر و شر است. دفعه قبل، تیم هجومی حریف دفاعی را ۵-۰ برد، اما این بار در فینال (مقابل بایرن یا پاریس) اوضاع به این سادگی نخواهد بود. با این حال، حریف آرسنال همچنان مدعی اصلی است و این فقط به خاطر تنفر از سبک آرتتا نیست. پاری سن ژرمن واقعا شانس بیشتری برای قهرمانی دارد مگر اینکه آرتتا فوتبال بسته و زشتش را به بهترین شکل ممکن اجرا کند. در این صورت شاید جام گوش دراز به لندن برود.