جیمی واردی: مجنونِ مجنون اما دوست‌داشتنی!

به گزارش ورزش سه، قهرمانی لسترسیتی در فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۶ لیگ برتر انگلیس، یکی از بزرگ‌ترین معجزه‌ها در تاریخ ورزش جهان بود؛ یک شگفتی عجیب با احتمال ۱ به ۵۰۰۰ که پایه‌های فوتبال جزیره را لرزاند و اسطوره‌های جدیدی ساخت که در راس آن‌ها یک نام غیرمنتظره قرار داشت: جیمی واردی.

واردی حالا موضوع اولین اسپین‌آف بریتانیایی مجموعه مستندهای ورزشی «ناگفته‌ها» (Untold) در نتفلیکس شده است. اثری به کارگردانی جسی وایل که نشان می‌دهد چطور واردی در کوتاه‌ترین زمان ممکن از لیگ‌های آماتور و محلی به رکوردشکنی در لیگ برتر رسید، آن هم در حالی که حواشی، جنجال‌ها و رفتارهای عجیبش همواره سایه به سایه همراه او بودند.

نکته جذاب مستند این است که خود واردی اهمیت چندانی به دستاوردهای بزرگش نمی‌دهد و همین ویژگی، لحن متفاوتی به این اثر بخشیده است. در شرایطی که خانواده، دوستان و هم‌تیمی‌هایش جلوی دوربین صف کشیده‌اند تا از ویژگی‌های فنی و اخلاقی او تعریف کنند، واردی تمام این تعارفات را کنار می‌زند. او خودش را دقیقاً همان‌طوری می‌بیند که هست: یک پسر شرور، رفیق‌باز، اهل خوشگذرانی‌های طولانی و بازیگری غریزی که از قضا استعدادی ماورایی در گلزنی دارد.

تمام جذابیت داستان واردی در همین مرز باریک میان یک پسر لایعقل شکم‌باره و یک ورزشکار سطح اول دنیا شکل می‌گیرد. در مستند بارها تصاویر درخشانی از شاهکارهای فوتبالی او به نمایش درمی‌آید؛ مثل رکوردشکنی تاریخی او در گلزنی پیاپی در مسابقات لیگ برتر که پس از یک دهه هنوز هیچ‌کس موفق به شکستن آن نشده است. اما تمام این افتخارات از فیلتر نگاه یک پسر اهل شفیلد عبور می‌کند که بیش از هر چیز به خراشیدن اعصاب تماشاگران حریف با ناخن و برگشتن به کافه نزد دوستان عجیب و غریبش علاقه دارد؛ اراذلی که خودشان را به دلایلی کاملاً واضح «اینبیتویینرز» (پادرهواها) می‌نامند.

راز ابدی جیمی واردی که حتی این مستند هم موفق به حل کردن آن نمی‌شود، این است که چطور چنین فردی با این سبک زندگی توانسته به چنین موفقیتی در فوتبال حرفه‌ای برسد. واردی شخصیتی به شدت پیچیده دارد، هرچند که رفتار غریزی و بدون فیلتر او باعث می‌شود فکر کردن به پیچیدگی‌اش خنده‌دار به نظر برسد. افراد زیادی هستند که به خوشگذرانی و فوتبال‌های دورهمی علاقه دارند، اما فقط یک نفر از آن‌ها توانسته در ۱۱ بازی متوالی لیگ برتر انگلیس گلزنی کند. او به همان اندازه که به خاطر ایستادن در راس پیکان حمله لسترسیتی در آن فصل تاریخی، البته در کنار ریاض محرز، شهرت دارد، به خاطر رفیق‌بازی‌ها و نخوابیدن‌های ۳۶ ساعته‌اش هم معروف است.

واردی پایه‌های این ورزش زیبا را تکان داد، اما شاید به این دلیل که مست و لایعقل به سمت این پایه‌ها تلوتلو می‌خورد. مرز باریکی بین نبوغ و جنون وجود دارد و واردی کسی است که اگر فرصتش را پیدا کند، شاید این مرز را هم رد کند؛ درست مثل شعار معروفی که در سال ۲۰۱۵ در ورزشگاه کینگ پاور طنین‌انداز می‌شد. البته ناگفته نماند که واردی هیچ‌وقت با مواد مخدر ارتباطی نداشته و محرک‌های انرژی‌زای او در تمام این سال‌ها فقط قوطی‌های ردبول و پودرهای نیکوتین بوده‌اند.

ربکا همسر واردی، به نوعی نقش مترجم را در این مستند ایفا می‌کند؛ کسی که همیشه پشت آن چهره عبوس و جنجالی، استعداد ذاتی واردی را دید و فضا را برای درخشش او و لسترسیتی مهیا کرد. او بارها در مستند به عنوان صدای عقل و مدیر برنامه‌های خانوادگی ظاهر می‌شود، هرچند مشخص نیست حضور پررنگ او چقدر یک بازی رسانه‌ای برای پاک کردن حواشی و رسوایی‌های شخصی خودش است. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که هواداران لستر باید از او شاکر باشند؛ چرا که ازدواج با ربکا یکی از معدود چیزهایی بود که مانع از نابودی کامل فوتبال واردی و هدر رفتن پتانسیلش شد، حتی اگر نتوانسته باشد او را کاملاً در مسیر درست نگه دارد.

اما واقعاً چه کسی می‌تواند مردی مثل واردی را مهار کند؟ بخش زیادی از جذابیت واردی در این است که حتی خودش هم در بیشتر مواقع نمی‌داند دارد چه کار می‌کند. او حتی نمی‌تواند توضیحی روشن درباره جملات جنجالی‌اش در فضای مجازی بدهد و توجیهش برای یک پرونده نژادپرستی قدیمی آن‌قدر ضعیف است که گذشتن سریع مستند از روی آن، شبیه به یک شوخی به نظر می‌رسد. هر چقدر بیشتر واردی را بازجویی کنید، کمتر به نتیجه می‌رسید. در نهایت، فقط باید او را همان‌طوری که هست بپذیرید. در قاب یک آدم معمولی که عاشق وقت‌گذرانی با دوستانش است و زیاده‌روی می‌کند. وقتی جیمی را اینطور پذیرفتید دستاوردهای فوتبالی او حتی تحسین‌برانگیزتر و عجیب‌تر جلوه می‌کنند.