چرا تیم ملی پشت درهای بسته رفت؟

به گزارش ورزش سه، گاهی مهم‌ترین اتفاقات نه در زمان بازی‌ها رخ می‌دهد و نه حتی در دل تمریناتی که همه آن‌ها را می‌بینند، بلکه در همان ساعت‌هایی اتفاق می‌افتد که درها بسته می‌شود، دوربین‌ها خاموش می‌شوند و تیم ترجیح می‌دهد چند قدم از فضای بیرون فاصله بگیرد.تمرین روز گذشته تیم ملی ایران در آنتالیا دقیقاً از همین جنس بود.

بعد از چند روزی که خبرنگاران حاضر در اردو امکان پوشش تمرینات، مشاهده فضای تیم و ثبت اتفاقات را داشتند، این بار تصمیم متفاوتی گرفته شد و جلسه تمرینی بدون حضور رسانه‌ها برگزار شد؛ تصمیمی که شاید در این فضای خاص، به‌سرعت با سؤال و تحلیل همراه شود اما اگر از زاویه درون اردو به آن نگاه کنیم، تصویر کاملا عادی دیده می‌شود.

واقعیت این است که هرچه تیم‌ها به مسابقات مهم نزدیک‌تر می‌شوند، شکل اداره اردوها هم تغییر می‌کند. روزهای ابتدایی معمولاً زمان بازگشت بازیکنان به ریتم تمرینی، ارزیابی شرایط بدنی و ایجاد هماهنگی اولیه است اما به‌مرور که اردو جلو می‌رود، جلسات تمرینی هدفمندتر، جزئی‌تر و حساس‌تر می‌شوند.
در چنین شرایطی، بسته شدن درهای تمرین امری کاملاً طبیعی و درعین‌حال منطقی است، ضمن اینکه این اولین بار نبود و آخرین بار هم نخواهد بود.

باید بپذیریم تمرین زیر نگاه تیزیین خبرنگاران، علی رغم اینکه باعث ایجاد انگیزه بیشتری در فضای تیم می‌کند در عین حال تا حدی استرس را نیز به همراه خواهد داشت.
حذف این احساس که هر حرکت دیده می‌شود، هر واکنش تحلیل خواهد شد و هر تصویر ممکن است به یک تیتر تبدیل شود ممکن است در چنین اردوهای حساسی ، ایجاد تنش کند.
بازیکنان در چنین فضای امنی فرصت پیدا می‌کنند آزادتر تمرین کنند، اشتباه کنند، دوباره اجرا کنند و وارد چرخه‌ای شوند که کمتر تحت تأثیر قضاوت بیرونی قرار دارد.

از همین زاویه می‌توان تصمیم روز قبل ازبازی تمرینی را هم تحلیل کرد، مخصوصا که تعداد رسانه‌های که مترصد ایجاد حاشیه در اردوی تیم ملی هستند کم نیست. درواقع باید در آنتالیا کنار تیم ملی باشید تا دلیل احتیاط مدیران رسانه را بهتر درک کنید.

در کنار جنبه روانی، بعد فنی ماجرا هم قابل‌توجه است.

فوتبال امروز دیگر فقط به اجرای تاکتیک محدود نیست؛ جزئیات کوچک، تغییر آرایش‌ها، مرور سناریوهای مسابقه، تمرین انتقال دفاع به حمله یا حتی بررسی واکنش تیم در موقعیت‌های خاص، همگی موضوعاتی هستند که مربیان ترجیح می‌دهند در محیط کنترل‌شده انجام شوند.این اتفاق نه عجیب است و نه منحصر به تیم ملی ایران.
چنانچه در سال‌های گذشته پارها دیده‌ایم که تیم‌های ملی بزرگ دنیا در آستانه تورنمنت‌ها یا مسابقات دوستانه، بخشی از تمرینات خود را کاملاً غیر رسانه‌ای برگزار کرده‌اند. حتی در فوتبال ایران هم‌چنین تصمیم‌هایی مسبوق به سابقه است و معمولاً بخشی از فرآیند طبیعی آماده‌سازی تلقی می‌شود.

البته در روزهای اخیر همکاری میان تیم رسانه‌ای تیم ملی و خبرنگاران حاضر در اردو باعث شده پوشش اردو نسبت به بسیاری از دوره‌های قبلی بازتر و روان‌تر دنبال شود.

ضمنا  تیم ملی ایران ، برای حضوری موفق در جام جهانی ۲۰۲۶ امریکا، روز جمعه هشتم خردادماه اولین دیدار دوستانه‌اش را در آخرین مرحله از اردو پیش از عزیمت به سمت محل مسابقات، از ساعت ۱۹ به‌وقت‌تهران در ورزشگاه آنتالیا به قضاوت یک کوبل داور اهل ترکیه برگزار خواهد کرد.
این تیمی است که با بیشترین فشار پیش از مسابقه در تاریخ حیاتش عازم یک رقابت بزرگ خواهد شد درحالیکه میزبان مسابقات از هرگونه کارشکنی مضایقه نکرده است. در این شرایط است که تیم ملی باید متحدتر، مستحکم‌تر و متمرکزتر باشد ... تا دستیابی به هدف اصلی.

کیاوش عزیزی - آنتالیا
عکس‌ها: محسن داودی