مشکلات آمریکا برای پر کردن ذخایر مصرف شده درجنگ
به گزارش "ورزش سه" به نقل از خبرگزاری مهر، روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد، جنگ علیه ایران باعث شد ذخایر تسلیحاتی آمریکا به صورت نگران کننده ای کاهش پیدا کند؛ موضوعی که از سوی وزارت جنگ این کشور و مسئولان کنگره تأیید شده است.
بر اساس این گزارش، تاکنون هزار و ۱۰۰ موشک کروز رادارگریز دوربرد که بهطور خاص برای درگیری احتمالی با چین طراحی شده بودند استفاده شده است. همچنین بیش از ۱۰۰۰ موشک تاماهاک یعنی تقریباً ۱۰ برابر تعدادی که ارتش آمریکا سالانه خریداری میکند شلیک شده است.
علاوه بر این در این جنگ بیش از ۱۲۰۰ موشک رهگیر پاتریوت، که هر کدام بیش از ۴ میلیون دلار هزینه دارند استفاده شده است.
همچنین بیش از ۱۰۰۰ موشک زمینپرتاب PRISM (موشکهای دقیق تهاجمی) و ATACMS (موشکهای پیشرفته هوابرد) شلیک شده است.
در این گزارش آمده است: با وجود تقلای دولت ترامپ برای افزایش سرعت تولید سلاح، تلاش ها برای جایگزین کردن مهمات مصرف شده با چالش های مالی و تولیدی رو به رو است.
در جلسات اخیر در کاخ سفید، ترامپ و مقامات ارشد پنتاگون به دنبال در پیش گرفتن دو رویکرد برای حل این معضل بوده اند؛ ترغیب پیمانکاران به تسریع تولید مهمات تسلیحاتی استفاده شده و فشار بر قانونگذاران برای تصویب بودجه اضافی برای پوشش هزینههای جنگ.
با این حال انتظار میرود درخواست ترامپ برای تخصیص ۷۰ میلیارد دلار در راستای پوشش هزینههای جنگ با مخالفت شدید کنگره روبرو شود. پیمانکاران مذکور نیز چهارشنبه گذشته در جلسهای در کاخ سفید به رئیس جمهور اطلاع دادند که برای تأمین مالی گسترش خطوط تولید به بودجه اضافی نیاز دارند. به گفته مسئولان آمریکایی اعلام مکرر برنامههای افزایش تولید مهمات هنوز به گسترش واقعی ظرفیت تولید منجر نشده است.
نیویورک تایمز اضافه کرد: به دلیل کمبود این ذخایر تسلیحاتی و مهمات توان پنتاگون در اداره جنگ های آتی به ویژه جنگ با ابرقدرت هایی مانند چین به صورت مستقیم محدود می شود چرا که حل این معضل ممکن است چند سال به طول انجامد.
این روزنامه به نقل از تارا مورفی دوگرتی، مدیرعامل شرکت نرم افزاری ایر گزارش داد: آمریکا با شکاف عمیق و خطرناکی بین آنچه که نیروها در میدان نیاز دارند و آنچه سیستم امنیت ملی میتواند ارائه دهد مواجه است. این عدم تعادل ناشی از عوامل متعددی از جمله سیستمهای غیر یکپارچه و سازوکارهای قدیمی تدارکات نظامی است که منجر به تأخیرهای طولانی در راهاندازی برنامههای تسلیحاتی جدید یا نگهداری تجهیزات موجود میشود.
