لحظه به لحظه با فینال زودرس: فرانسه مقابل اسپانیا

اسپانیا - فرانسه یک بازی فوتبال نیست، یک رقابت تاریخی است.

در پس‌زمینه این نیمه‌نهایی، رقابت قدیمی و ریشه‌دار اسپانیایی‌ها و فرانسوی‌ها جریان دارد. 

برای فهمیدن ریشه این دشمنی، نباید فقط به یورو ۲۰۲۴، یورو ۲۰۱۲، جام جهانی ۲۰۰۶، یورو ۲۰۰۰ یا یورو ۱۹۸۴ نگاه کرد؛ باید خیلی بیشتر به عقب برگردیم... به دورانی که هنوز چیزی به نام فوتبال وجود نداشت!

 این دو قطب اروپایی به درازای تاریخ در کنار هم رقبایی سرسخت بوده‌اند، چه از نظر سیاسی و نظامی بگیر تا چه از نظر فرهنگی و اجتماعی. دو واحد سیاسی و ملی که در تاریخ طولانی‌شان بارها و بارها جنگیده‌اند. امشب نماینده‌های این دو ملت در زمین فوتبال با هم خواهند جنگید تا به فینال جام جهانی برسند. 

امشب یکی از مهم‌ترین شب‌های لامین یامال است و خودش هم این را خوب می‌داند: "روز خاصی خواهد بود."

او درباره فشار بازی گفت: "همیشه همان فوتبالی را بازی می‌کنم که بلدم؛ نه بهتر، نه بدتر. فقط تمام توانم را برای تیم می‌گذارم. وقتی همه وجودت را در زمین می‌گذاری، دیگر چیزی به اسم فشار معنا ندارد."

یامال درباره فرانسه با اعتمادبه‌نفس حرف زد: "از من پرسیدند آیا از فرانسه می‌ترسم؟ گفتم نه. همان‌طور که کنده گفته، فوتبال فقط فوتبال است."

و وقتی از او پرسیدند خودش را قهرمان جهان می‌بیند یا نه، پاسخ کوتاه اما امیدوارکننده‌ای داد: "چرا که نه؟ ما خودمان را مثل تیم ۲۰۱۰، قهرمان جهان می‌بینیم."
 

فیفا قضاوت نیمه‌نهایی فرانسه و اسپانیا را به ایوان بارتون، داور اهل السالوادور، سپرده است؛ داوری که به تصمیم‌های قاطعش در صحنه‌های حساس معروف است.

بارتون در طول دوران حرفه‌ای‌ خود بیش از ۳۰۰ مسابقه رسمی را سوت زده و حالا قرار است یکی از مهم‌ترین بازی‌های جام را در ورزشگاه AT&T آرلینگتون قضاوت کند. امیدواریم بعد از بازی، بیشتر درباره فوتبال حرف بزنیم تا سوت‌های داور!

 فدراسیون فوتبال اسپانیا در دالاس از قهرمانان جام جهانی ۲۰۱۰ تقدیر کرد.

در فاصله چند ساعت مانده به نبرد با فرانسه، ایکر کاسیاس هم در این مراسم حضور داشت و گفت: "زنده کردن دوباره آن لحظات جادویی، حس فوق‌العاده‌ای دارد."

شاید بهترین انگیزه برای نسل جدید لاروخا؛ ۱۶ سال بعد از آن شب تاریخی دیدن ستاره‌های محبوب‌شان باشد. امشب نوبت آنها است که برای اسپانیا بجنگند. 
 

ولی اگر بخواهیم آن هاله ستاره بودن یامال را کنار بگذاریم ...

قدرت اصلی اسپانیا در کار تیمی‌اش است، اما رد پای یک نفر در هر صحنه‌ای که اسپانیا خوب کار می‌کند دیده می‌شود: رودری.

او هم با توپ ریتم بازی را تنظیم می‌کند، هم به محض از دست رفتن توپ مثل فنر برای پس گرفتنش می‌پرد. هافبک ۳۰ ساله اسپانیا دوباره به همان سطح فوق‌العاده‌ای برگشته که قبل از پارگی رباط صلیبی در سپتامبر ۲۰۲۴ از او دیده بودیم. خلاصه، اگر اسپانیا یک ارکستر باشد، رهبرش کسی نیست جز رودری.

بهترین بازیکن اسپانیا؟

اگر قرار باشد فقط یک جواهر از کلکسیون جواهرات ترکیب اسپانیا را انتخاب کنیم، نمی‌شود از واقعیت فرار کرد؛ او لامین یامال است. ستاره جوانی که دوشنبه ۱۹ ساله شد، ولی با این سن کم و درحالیکه برای اولین بار در جام جهانی به میدان می‌رود از بازی در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال دنیا هیچ استرسی ندارد. شاید لامین هنوز مثل بعضی از فوق‌ستاره‌های جهان آمار گلزنی خیره‌کننده‌ای نداشته باشد، اما هر بار توپ به او می‌رسد، حس می‌کنی قرار است یک اتفاق خاص بیفتد.

ستاره اصلی فرانسه؟

از هر کسی بپرسی ستاره فرانسه کیست، احتمالاً جواب می‌دهد امباپه؛ حق هم دارد! او با ۸ گل، یکی از بهترین گلزنان این جام است. اما اگر همین سؤال را از هواداران فرانسه بپرسید، خیلی‌هایشان شاید یک اسم دیگر را انتخاب کنند: مایکل اولیسه.

امباپه همه تیترها را تسخیر می‌کند، اما اولیسه چسبِ همه قطعات پازل فرانسه است. شاید کمتر دیده شود، اما نقش او در بازی تیم دشان آن‌قدر مهم بوده که خیلی از فرانسوی‌ها او را ارزشمندترین بازیکن تیمشان در این جام می‌دانند. بعضی قهرمان‌ها گل می‌زنند، بعضی‌ها هم کاری می‌کنند که بقیه گل بزنند.

یامال و امباپه - تا اینجا 180 درجه متفاوت!

رودری تا اینجای جام موتور بی‌وقفه اسپانیا بوده، کوکوریا و پدرو پورو مدام از کناره‌ها اضافه شده‌اند ولی یامال تا این لحظه همه جادویش را رو نکرده است. 

اما یک سؤال بزرگ باقی مانده؛ خط دفاعی اسپانیا هنوز با یک مهاجم تمام‌کننده واقعی روبه‌رو نشده. امشب نوبت امباپه است... شاید همین دوئل، دوئل کیلیان با کوبارسی و لاپورت، سرنوشت بازی را تعیین کند.

از اسپانیا چه انتظاری باید داشت؟

 یک عالمه پاس! لاروخا با میانگین ۶۵.۸ درصد مالکیت توپ، بیشتر از هر تیم دیگری توپ را در اختیار داشته و مثل همیشه دوست دارد ریتم بازی را خودش تعیین کند؛ توپ را نگه دارد، حریف را عقب ببرد و اگر هم توپ را از دست داد، همان لحظه برای پس گرفتنش هجوم بیاورد. خلاصه، اگر حریف توپ را فقط چند دقیقه دست خودش ببیند، باید خدا را شکر کند!

سردرد تاکتیکی اسپانیا: 

هر تصمیمی بگیری، فرانسه یک جواب آماده دارد! عقب بنشینی، امباپه، اولیسه، دمبله و دوئه بین خطوط هر طور شده منفذی پیدا می‌کنند. پرس کنی، با دو پاس از وسط شلوغی فراری‌ات می‌دهند. جلو بکشی، ضدحمله می‌زنند و تمام!

 دشان با قرار دادن رابیو و مانو کنه پشت چهار مهاجم، تعادل جالبی ساخته؛ سؤال این است که این نسخه، مقابل اسپانیای عاشق مالکیت توپ هم جواب می‌دهد یا نه.