جانشینی اَبَرمربی: زیدان نیامده به مشکل خورد!

به گزارش "ورزش سه"، در فاصله دو بازی مانده به اینکه دشان از سمت سرمربیگری تیم ملی کناره‌گیری کند (او پیش از این تصمیم خود را به طور رسمی اعلام کرده است) و زیدان هدایت تیم را بر عهده بگیرد (که هنوز رسمی نیست، اما غیررسمی قطعی به نظر می‌رسد)، این جابه‌جایی روی نیمکت در اوج دوران فوتبالی فرانسه رخ می‌دهد. 

تیمی که معمولاً کم بازی‌سازی می‌کرد و بیشتر به حریفان ضربه می‌زد، اکنون راهی پیدا کرده است تا ضمن حفظ آن قدرت ضربه‌زنی، کیفیت بازی خود را نیز به شکل چشمگیری ارتقا دهد.

زیدان 54 ساله هدایت تیم ملی را در بالاترین نقطه فنی آن تحویل خواهد گرفت. این موضوع بسته به زاویه دید شما، می‌تواند یک چالش یا یک مزیت باشد؛ زیرا تحول ایجادشده توسط دشان می‌تواند به زیدان کمک کند تا از خط حمله فوق‌العاده و پرمهره فرانسه بهترین بهره را ببرد.

یک اصل کلی در فوتبال وجود دارد که بر اساس آن، مربی‌ای که خود در پست خاصی بازی می‌کرده، در دوران مربیگری نیز توجه بیشتری به همان منطقه دارد. او با فوت‌وفن آن پست آشناست و بازیکن فعلی را که نقشی مشابه گذشته او دارد، به خوبی درک می‌کند. این موضوع همیشه درباره دشان صدق می‌کرد؛ هافبک دفاعی سخت‌کوش دوران بازیگری‌اش که همیشه در جایگیری‌ها دقیق و وظیفه‌شناس بود. او بیش از حد درخشان نبود، اما سربازی بود که وجودش برای تیم ضرورت داشت. دشانِ مربی نیز همیشه به بازیکنانی که وظایف ذهنی او را پیاده می‌کردند، بها می‌داد.

با این حال، دشان به مرور زمان تغییر روش داد تا به این فرانسۀ مجهز به چهار مهاجم رسید که قرار است در دالاس، اسپانیا را محک بزند. دشان به تدریج از هافبک‌ها چشم‌پوشی کرد تا فضا را برای مهاجمان باز کند.

 این یک روند طبیعی بود؛ بازیکنان هجومی جوانی که از پشت سر می‌آمدند فشار زیادی وارد می‌کردند، در حالی که در خط میانی، جانشینان مطمئنی برای هافبک‌های قدیمی پیدا نمی‌شد.

به این ترتیب، به دلایل مختلف نام‌هایی که در دوران دشان همه کاره بودند، رفته‌رفته ناپدید شدند: ماتویدی، پوگبا، کانته... حتی جانشینان طبیعی آن‌ها مانند کاماوینگا نیز از برنامه‌های اصلی دشان کنار گذاشته شدند. در مقابل، مهاجمانی ظهور کردند که او آن‌ها را به کار گرفت تا در نهایت همگی در ترکیب کنار هم بازی کنند: دوئه (یا بارکولا)، اولیسه، دمبله و امباپه.

تغییر آرایش به سیستم ۱-۳-۲-۴ رویکردی است که او با آن تلاش خواهد کرد بالاخره اسپانیا را شکست دهد؛ فرمولی که زیدان را در تنگنا قرار می‌دهد: او یا باید این فرمول موفقیت‌آمیز دشان را کپی کند، یا اینکه باید همه چیز را دوباره از صفر شروع کند که این کار ریسک‌های خاص خود را به همراه دارد. سطح انتظارات بسیار بالا است.