10 سال بعد از تلخترین شب اسطوره آرژانتین
ورزشگاه فینال: بدترین جهنمِ لئو مسی
به گزارش ورزش سه، فوتبال گاهی فرصتی دوباره برای نوشتن سرنوشت میدهد و شاید هیچ بازیکنی بهتر از لیونل مسی این خلصت فوتبال را با گوشت و پوستش درک نکرده باشد. یکشنبه شب، زمانی که آرژانتین در فینال جام جهانی 2026 مقابل اسپانیا به میدان میرود، کاپیتان آلبیسلسته بار دیگر قدم به ورزشگاه متلایف نیوجرسی خواهد گذاشت؛ ورزشگاهی که دقیقا 10 سال قبل تلخترین شب دوران ملیاش را در آن تجربه کرد.
تابستان 2016 و فینال کوپا آمهریکا سنتناریو، آرژانتین پس از تساوی بدون گل مقابل شیلی، در ضربات پنالتی شکست خورد. این سومین فینال متوالی بود که مسی با پیراهن تیم ملی از دست میداد. آن شکست فشار انتقادها را به اوج رساند. مسی در حالی که کاملا شکسته و ناامید به نظر میرسید، اعلام کرد دیگر برای تیم ملی کشورش بازی نخواهد کرد؛ تصمیمی که جهان فوتبال را در شوک فرو برد.
اما آن خداحافظی هرگز به پایان داستان لئو تبدیل نشد.
چند ماه بعد، مسی در تصمیمی سرنوشتساز از بازنشستگی ملی منصرف شد و دوباره پیراهن آرژانتین را بر تن کرد؛ تصمیمی که نه تنها مسیر زندگی فوتبالی او، بلکه تاریخ فوتبال آرژانتین و بدون اغراق تاریخ فوتبال دنیا را تغییر داد.
از آن زمان، همه چیز برای فوقستاره آرژانتینی رنگ دیگری گرفت. او همراه آلبیسلسته دو قهرمانی کوپا آمهریکا را جشن گرفت، فاتح فینالیسیما شد و مهمتر از همه، در جام جهانی 2022 جام قهرمانی را بالای سر برد تا بزرگترین حسرت دوران حرفهایاش از حافظه او و فوتبال پاک شود. حالا در 39 سالگی مسی یک بار دیگر تیمش را به فینال جام جهانی رسانده و این فرصت را دارد که دومین قهرمانی متوالی جهان را برای آرژانتین به ارمغان بیاورد.
همین اتفاقات باعث شده بازگشت مسی به متلایف، یک مسابقه معمولی نباشد؛ سفری باشد به جایی که زمانی تصور میکرد همه چیز برایش به پایان رسیده است.
ورزشگاهی که اشکهای تلخ او را دیده بود، این بار میزبان بازیکنی است که با آرامش، اعتمادبهنفس و لبخند به میدان بازمیگردد. مسی امروز دیگر آن ستاره تنها و تحت فشار سال 2016 نیست. او در تیمی بازی میکند که فضای خانوادگی و صمیمانهای دارد؛ بازیکنانی مانند رودریگو دیپل، لئاندرو پاردس و لیساندرو مارتینز از نزدیکترین دوستانش هستند و در کنار او احساس امنیت و آرامش میکند.
البته نقش لیونل اسکالونی در این تحول غیرقابل انکار است. سرمربی آرژانتین در سالهای اخیر تیمی ساخته که همه چیز در آن برای درخشش مسی مهیا شده است؛ تیمی که هم از نظر فنی و هم از نظر روحی، بهترین نسخه شماره 10 را به نمایش گذاشته و باعث شده رابطه او با تیم ملی کاملا متفاوت از سالهای ابتدایی دوران حرفهایاش باشد.
سرنوشت بار دیگر مسی را به ورزشگاهی رسانده که زمانی بزرگترین شکست زندگی فوتبالیاش را در آن تجربه کرد. این بار اما روبهروی او اسپانیا قرار دارد؛ تیمی که لئو سالها در لالیگا مقابل بازیکنانش بازی کرده و شناخت کاملی از فوتبال این کشور دارد.
10 سال از آن شب تلخ گذشته است؛ 10 سالی که برای کاپیتان آرژانتین پر از افتخار، جام و خاطرات فراموشنشدنی بوده است. اگر او بتواند یک بار دیگر جام جهانی را بالای سر ببرد، داستان بازگشتش به متلایف کامل خواهد شد؛ داستان مردی که روزی در همین ورزشگاه از شدت ناامیدی فوتبال ملی را رها کرده بود، اما با بازگشتش ثابت کرد که گاهی بزرگترین شکستها، آغاز بزرگترین پیروزیها است. 
