اینجا بسکتبال ۱۰ برابر ایران بزنبزن است:
از فردیس تا صربستان: مسیر جذاب لژیونر بسکتبال!
به گزارش "ورزش سه"، سالار طاهری، سنتر ۱۹ ساله و لژیونر بسکتبال ایران که در لیگ صربستان و تیم تامیش توپ میزند، به دلیل عدم صدور مجوز از سوی باشگاهش نتوانست تیم ملی را در پنجره مسابقات همراهی کند. او حالا به تمرینات تامیش بازگشته تا دومین فصل حضورش در این لیگ سخت و اروپایی را آغاز کند. فرصتی دست داد تا با این ستاره آیندهدار بسکتبال ایران درباره مسیر جالب پیشرفتش، حضور در پانچفو و اهدافش در تیم ملی گفتگو کنیم.
شروع کاملاً اتفاقی از سالنهای فردیس کرج
«بسکتبال را از ۱۰ سالگی در فردیس کرج شروع کردم. راستش هیچ برنامه و فکر قبلی برای بسکتبالیست شدن نداشتم؛ کاملاً اتفاقی وارد یک سالن شدم، دیدم عدهای مشغول بازی هستند، رفتم و با آنها تمرین کردم و همانجا شیفته این رشته شدم. حدود ۶ ماه بعد، تیمی به اسم تیوا برای مسابقاتش مرا خواست؛ در آن سن خیلی عجیب بود که تیمی دنبال یک بازیکن ۱۰ ساله بیاید. بعد از شش ماه بازی در آنجا، راهی شهر قدس شدم و زیر نظر علی حسنپور در مهرام کارم را ادامه دادم. بسکتبال حرفهای من از همانجا استارت خورد.»
شگفتیسازی در لیگ یک تا رسیدن به فینال
«سال اول در لیگ دسته یک و در تیم معروف نوابغ بازی کردیم. سال بعد در لیگ یک، با اینکه تیم ملی جوانان ۲۰۲۴ در قالب کاله در مسابقات حضور داشت و خیلیها میخواستند ما هم آنجا باشیم، اما آقای حسنپور اجازه نداد و گفت باید در تیم خودمان بازی کنید. تیمی کاملاً جوان و یکدست داشتیم. دور رفت اکثر بازیها را باخته بودیم، اما در دور برگشت همه تیمهای قدرتمند را شکست دادیم و تا فینال بالا آمدیم و در نهایت به طبیعت خوردیم. بعد از همان مسابقات بود که به تیم ملی "ب" دعوت شدم و در تورنمنت هوپس با تیمهایی مثل فیلیپین و سنگال بازی کردیم و سپس به جام ویلیام جونز رفتیم.»
درخشش در آسیا و تماس غیرمنتظره از صربستان
«بعد از بازی با پیراهن مهرام، مسابقات زیر ۱۸ سال غرب آسیا با تیم ملی جوانان شروع شد. قهرمان شدیم، من بهترین ریباندر مسابقات شدم و در چند بازی عنوان MVP را گرفتم و عملکردم خیلی به چشم آمد. بعد از یک فصل حضور در مهرام البرز، منتظر پیشنهادات داخلی بودم که یک ایجنت صربستانی-آمریکایی که بازیهایم در تیم جوانان (بهویژه بازی مقابل نیوزیلند) را دیده بود، پیشنهاد حضور در لیگ صربستان را به من داد.»
لیگ صربستان؛ از شدت تمرین خون بالا میآوردم!
«شاید از دور بگویند رفت صربستان و لژیونر شد، اما واقعاً زندگی و بازی در اینجا سخت است. دوری از خانواده، فرهنگ جدید و شرایطی کاملاً متفاوت. لیگ صربستان سطح بسیار بالایی دارد و پر از بازیکنان جوانی است که برای رفتن به NCAA، یورولیگ یا یوروکاپ میجنگند و تمام بازیها زیر ذرهبین است. بسکتبال اینجا بهشدت فیزیکی و پر از برخورد است؛ شاید ۱۰ برابر ایران درگیری فیزیکی دارد! در تمرینات پیشفصل به قدری فشار بالا بود که یک روز از شدت خستگی حس میکردم خون بالا میآورم و ته گلویم مزه خون میداد. سال گذشته دو بازیکن آمریکایی تیم ما از همین لیگ به یوروکاپ و لیگ بلژیک ترنسفر شدند و این نشاندهنده پتانسیل بالای این مسابقات است.»
سبک مانولو دقیقاً مثل مربیان بالکان است
«مانولوپولوس واقعاً مربی باکیفیت و با دانشی است. او دقیقاً میداند از هر بازیکن در چه زمانی استفاده کند. چون من در صربستان زیر نظر مربیان منطقه بالکان کار میکنم، سبک او را خیلی خوب درک میکنم. تفکرات مربیان این منطقه شباهت زیادی به هم دارد. مانولو بهخصوص در بخش دفاعی نکاتی را آموزش میدهد که کاملاً در سطح یورولیگ است و کار کردن با او واقعاً لذتبخش است.»
باشگاه اجازه نداد در مسابقات باشم
«خیلی دوست داشتم تیم ملی را در ناگویا همراهی کنم و بیش از ۱۰ بار با باشگاه صحبت کردم، اما به هیچ وجه اجازه خروج ندادند. تیم ملی فعلی بسیار جوان و باانگیزه است. دو بازی قبل را با اختلاف کم و روی یکسری اشتباهات و بدشانسی واگذار کردیم، اما ۴ بازی در پنجره مقدماتی جامجهانی پیش رو داریم که با یکی دو برد، صعودمان قطعی میشود.»
سقف آرزوها؛ اول یورولیگ، سپس NBA
«سقف آرزوی هر بسکتبالیستی NBA و یورولیگ است. خودم شخصاً یورولیگ را فوقالعاده دوست دارم چون در آنجا بسکتبال واقعی و تاکتیکی بازی میشود. NBA قطعاً جذابترین و پربینندهترین لیگ دنیاست، اما هدف ایدهآل من این است که ابتدا در یورولیگ بدرخشم و سپس به عنوان یک بازیکن پخته راهی NBA شوم.»
