دربی سرخ و آبی: منچستر چیزی دارد که سیتی ندارد!

‫به گزارش ورزش سه، مدافعان میانی منچستریونایتد دقیقا می‌دانند روز یکشنبه در اولدترافورد با چه چالشی روبه‌رو خواهند شد؛ ارلینگ هالند برای آنها مهمترین اسم در ترکیب منچسترسیتی است، تنها مهاجم نوک تخصصی و ارشد این تیم. هرچند دانستن فیکس بودن هالند و تک بودن او در پیکان خط حمله کار هری مگوایر و لیساندرو مارتینز را ساده‌تر نخواهد کرد.

‫مهار هالند وظیفه‌ای سنگین و طاقت‌فرسا است، هرچند زوج خط دفاعی شیاطین سرخ در ژانویه گذشته موفق شدند او را خنثی کنند و حداقل می‌دانند با چه هیولایی روبه‌رو خواهند شد.

مدافعان منچسترسیتی اما هرگز چنین آسودگی خاطری نخواهند داشت.

‫مدافعان میانی سیتی ممکن است خود را با بدن تنومند بنجامین ششکو تنها ببینند؛ بازیکنی آماده جنگیدن برای توپ‌های دوم، حفظ توپ در جلو و استقرار روی آخرین خط آفساید. یا ممکن است با ماتئوس کنیا روبه‌رو شوند و بیست دقیقه بدون اینکه حتی او را درون محوطه جریمه ببینند دائم در تلاش باشند که بفهمند کنیا اصلا کجا است!

‫اگر اولین غریزه ششکو فرار مستقیم به سمت دروازه حریف است، غریزه کنیا فرار در جهت عکس است. وقتی کنیا در نقش مهاجم کاذب بازی می‌کند، میانگین موقعیت مکانی او حتی عقب‌تر از برونو فرناندز است؛ وظیفه او بازی ترکیبی، حرکات شناور و بیرون کشیدن مدافعان میانی از جای خودشان است، و نه فرار به پشت سر آنها.

‫نقشه حرارتی کنیا در ورزشگاه هیل دیکینسون مقابل اورتون مثالی آشکار از این سبک بازی است. او همه‌جا حضور دارد، اما به ندرت مثل یک مهاجم نوک سنتی در باکس جریمه دیده می‌شود. مایکل کریک از زمان روی کار آمدن همواره خط حمله شناور را ترجیح داده و فصل گذشته از برایان امبومو بارها در همین نقش بهره گرفت.

‫ وقتی ششکو مقابل اورتون وارد زمین شد، نقطه کانونی مشخص‌تری به خط حمله داد. او با ضربه سری تماشایی روی ارسال لوک شاو گل برتری یونایتد را به ثمر رساند، بین دو مدافع میانی جا گرفت، روی خط آفساید حرکت کرد و با باز کردن بازی، در موقعیت‌های ایده‌آل گلزنی مستقر شد.

‫آمارها این تمایز تاکتیکی را تایید می‌کند. کنیا در ۷۰ دقیقه بازی با دو شوت، امید گل ۰.۱۲ داشت، اما ۴۲ لمس توپ و ۲۸ پاس نشان می‌دهد سبک بازی او چطور بوده است. ششکو پس از ورود تنها ۷ لمس توپ و ۵ پاس داشت، اما دو بار شوت زد و تنها شانس مسلم گلزنی مسابقه را وارد دروازه حریف کرد.

‫هر دو بازیکن در پیروزی پنجشنبه‌شب مقابل صباح با هم به میدان رفتند و نامشان را روی تابلوی گلزنان ثبت کردند. کنیا با فرار از سمت چپ تیر نزدیک را هدف گرفت، ولی ششکو گلی به ثمر رساند که کمتر می‌توان مشابه آن را از مهاجم برزیلی دید؛ فرار از تله آفساید و دور زدن گلر برای زدن گل نهایی.

‫اما شروع هم‌زمان هر دوی آنها برابر منچسترسیتی بعید به نظر می‌رسد. با توجه به بازگشت تقریبا قطعی مارکوس رشفورد و حضور امبومو در سمت راست خط حمله به جای آماد دیالو، رقابت اصلی کنیا و ششکو برای پست مهاجم کاذب یا شماره ۹ کلاسیک خواهد بود.

‫کریک به خوبی از تفاوت توانایی‌های آنها باخبر است. او اعتراف کرده تصمیم‌گیری نهایی بستگی زیادی به استراتژی تیم رقیب دارد. با توجه به اینکه او در دربی ژانویه از خط حمله شناور استفاده کرد، شانس کنیا برای فیکس شدن بالاتر به نظر می‌رسد.

‫کریک در این باره توضیح داد: «آنها بدون تردید نقاط قوت کاملا متفاوتی دارند. اصول تاکتیکی ما با جابه‌جایی نفرات تغییر زیادی نمی‌کند، اما حضور هر یک از آنها گزینه‌های تاکتیکی متفاوتی برای ما می‌سازد. بن، ماتئوس، برایان یا مارکوس خطرات متفاوتی برای رقبا ایجاد می‌کنند. این انتخاب تا حدی به سبک بازی حریف و تعادل تیم خودمان و فضاهایی که به دنبال ضربه زدن به آنها هستیم برمی‌گردد. مسائلی مثل حفظ توپ، بازی بدون توپ و نحوه دفاع در مناطق خاص همگی در این تصمیم دخیل هستند.»

‫داشتن چنین مهره‌هایی برای سرمربی شیاطین سرخ یک برگ برنده محسوب می‌شود، اما هماهنگی آنها در زمین تمرین نیازمند ظرافت است. امبومو پاس گل ششکو مقابل صباح را دقیقا به این دلیل ارسال کرد که می‌دانست مهاجم ۷۳ میلیون پوندی فراری سریع به عمق خواهد داشت، در حالی که کنیا در آن موقعیت جاگیری متفاوتی انتخاب می‌کرد.

‫کنیا که با پوشیدن پیراهن شماره ۹ تیم ملی برزیل در جام جهانی کارایی‌اش را نشان داد، در بازی مقابل نروژ روز بسیار بی‌فروغی را سپری کرد و خیلی زود تعویض شد؛ هشداری که ثابت می‌کند ایده خط حمله شناور همیشه کارایی ندارد. خبر خوشحال‌کننده برای هواداران یونایتد این است که آنها این بار یک پلان B آماده و مرگبار به نام ششکو دارند؛ بازیکنی که شاید در نیمه دوم دربی برگ برنده اصلی کریک باشد.