مقابل کره شمالی چه اتفاقی برای تیم امید افتاد؟

به گزارش "ورزش سه"، تیم فوتبال امید ایران با هدایت حسین عبدی در مسابقات قهرمانی زیر 23 سال آسیا (ناگویا)، کار خود را در مرحله گروهی با پیروزی امیدوارکننده برابر امارات آغاز کرد و در دومین دیدار مقابل چین به نتیجه تساوی رضایت داد تا همه‌چیز به روز پایانی کشیده شود اما در دیدار سوم و سرنوشت‌ساز برابر کره شمالی، اتفاقات عجیبی روی داد و شاگردان عبدی با شکستی سنگین و ناباورانه 4 بر 1 مغلوب حریف شدند تا در عین شایستگی‌های اولیه، باداعی تلخ و زودهنگام از دور مسابقات کنار بروند.

این اتفاق بار دیگر صدای اهالی فوتبال را درآورد. مجتبی حسینی که در دو مقطع تا یک ‌قدمی نشستن روی نیمکت این تیم پیش رفت، با حضور در برنامه برجام و در گفت‌وگویی صریح و موشکافانه به تحلیل ابعاد فنی، مدیریتی و ساختاری فوتبال پایه ایران پرداخت.

تاکید سرمربی پیشین نساجی بر این است که ساختار فوتبال ایران باعث پسرفت شده و باید سریعتر اصلاح شود. مشروح صحبت‌های او را در ادامه می‌خوانید:

* چرخه معیوب
ما جدیدا هم در بازی‌های آسیایی می‌بازیم و هم در مقدماتی المپیک. البته برای بازی‌های آسیایی از رده سنی زیر 23 سال استفاده می‌کنیم و برای مقدماتی المپیک باید زیر 21 باشیم که این یعنی برای المپیک بسیاری از نفرات را نمی‌توانیم در اختیار داشته باشیم و این خیلی خطرناک است.

* تکرار یک راه غلط
من دو بار با فدراسیون تا پای قرارداد رفتم و به همین دلیل به شرایط این تیم‌ها اشراف کامل دارم. ما یا واقعا تیمی می‌خواهیم که برود نتیجه بگیرد و یا چنین چیزی نمی‌خواهیم. اگر دنبال نتیجه گرفتن هستیم پس بدون تعارف باید جور دیگری عمل کنیم. ما همیشه می‌رویم می‌بازیم و سرمربی تیم را محاکمه می‌کنیم و بعد هم پرونده بسته می‌شود. این یک راه غلط است که هر چهار سال یکبار تکرار می‌شود.
همانطور که گفتم، من دو دوره با فدراسیون مذاکره کردم اما افتخار همکاری پیدا نکردم؛ یک دوره رضا عنایتی و یک دوره هم امید روانخواه انتخاب شد. در آن مذاکرات، من خیلی موشکافانه از مقدماتی سال 1992 که آن موقع خودم بازیکن بودم، همه چیز را به رئیس فدراسیون توضیح دادم.

* توهم خطرناک
همیشه می‌گوییم نسل خوبی داریم. بله، ما همیشه استعداد داشتیم و داریم و خواهیم داشت اما سایر تیم‌ها هم دارند کار می‌کنند و اگر فکر کنیم به راحتی می‌توانیم نتیجه بگیرم فقط یک توهم است و متاسفانه در این توهم گیر کرده‌ایم به جای اینکه برنامه ریزی درست داشته باشیم. هرچه که دیدیم در حد حرف بوده است.
تیمداری گلخانه‌ای شاید در نوجوانان و جوانان جواب دهد اما برای رده بزرگسالان اصلا جواب نمی‌دهد. چیزی که من در بازی با کره شمالی دیدم، عدم شناخت بود. به عنوان یک سرمربی دوست ندارم درباره یک تیم دیگر صحبت کنم. منتها درباره این سه بازی باید بگویم که در بازی اول خوب بودیم و مهاجم ما سه گل زد. چین هم یک تیم منظم با سرمربی اسپانیایی است ولی جلوی آنها هم آبرومند کار کردیم. در بازی آخر اصلا نفهمیدم چه اتفاقی افتاد و متوجه تغییرات نشدم. خود سرمربی باید در این باره توضیح دهد.

* سردرگمی تیم مقابل کره شمالی
شرایط به نحوی پیش رفت که هرج و مرج عجیبی در تیم رخ داد. من بازی را با دقت تماشا کردم. هر دو تیم با پرس شدید شروع کردند و تا دقیقه 12 اجازه شکل گرفتن بازی را به یکدیگر نمی‌دادند. بعد از گل ایران، کره‌ای‌ها بازی را گرفتند و در اواخر نیمه اول در بدترین زمان گل دوم را خوردیم. تیم که از رختکن برگشت هرج و مرج عجیبی به تیم حاکم شد. حتی در مقاطعی تیم ما تحقیر شد و بچه‌های ما فقط ایستاده بودند و حریف خیلی راحت پاس‌کاری می‌کرد. چنین اتفاقی را تا به حال برای تیم‌های خودمان ندیده بودم. 
جابجایی بازیکنان هم عجیب بود؛ مثلا یاسین که دفاع وسط است داشت دفاع چپ بازی می‌کرد. در یک لحظه دیدم چهار دفاع وسط داخل زمین داریم آن هم وقتی 3 بر 1 عقب بودیم! خود مربی تیم باید در این باره صحبت کند. ما حق اظهار نظر نداریم و من هم آنچه را که از تلویزیون دیدم دارم می‌گویم.

* فقط سرمربی مقصر نیست
خیلی ناجوانمردنه است که بعد از یک باخت همه چیز را گردن سرمربی بیندازیم. خود من این شرایط را درک می‌کنم که الان آقای عبدی از همه ما ناراحت‌تر است. منتها واقعیت قضیه را من هم نفهمیدم چه شد چون در دو بازی اول خیلی خوب کار کردیم. با این حال، در بازی سوم فقط تغییرات عجیب دیدم. درباره سبک بازی هم باید بگویم که برای فوتبال از عقب بازی کردن تبعات خودش را دارد و یکسری مربیان این تبعات را نمی‌پذیرد.

* هر روشی ریسک خودش را دارد
بله، تیم امید روانخواه اصرار به بازی مالکانه و پاسکاری زیاد داشت اما تمام روش‌ها مزایا و معایب خودش را دارد. پاس دادن‌های تیم امید روانخواه هم فقط داخل زمین خودمان بود و در زمین حریف چیزی نمی‌دیدیم و خلق موقعیت آنچنانی ندیدیم. شما در زمین خودت هم تا شب پاس بدهی بی فایده است. تیم آقای عبدی در رده نوجوانان با همین بازی مستقیم توانست برزیل را ببرد. به این شکل گل زدیم که گلر ما توپ را فرستاد و چند ثانیه بعد مهاجم ما گل زد.

* تکلیف فدراسیون با مربیان مشخص نیست
در فوتبال دنیا ما یکسری مربی داریم که فقط برای فدراسیون هستند. خیلی از مربیان رده پایه از همین افراد هستند و این مربیان هم خیالشان راحت است که همیشه شغل دارند و کارشان این است که برای فدراسیون کار کنند. ما چنین چیزی نداریم و باید تکلیفمان را روشن کنیم. یک مربی کاربلد باشگاهی قطعا با حقوق پایین به فدراسیون نمی‌آید. در غیر اینصورت باید مربیان خوب را جذب کنید، از آنها حمایت کنید، آموزش دهید و استفاده کنید. این سیستم فوتبال دنیاست. فدراسیون ما باید تکلیفش را با خودش روشن کند.

* آسیا پیشرفت کرده، ما در جا می‌زنیم
فوتبال یک پدیده عجیب است. همان تیم امید ایران که در 2006 قهرمان شد، شروعی فاجعه‌بار داشت و تا مرز اوت شدن هم رفت. باید قبول کنیم که فوتبال در آسیا پیشرفت کرده و دیگر مثل سابق نیست تا به راحتی یک تیم جمع کنیم و با یک مربی معروف نتیجه بگیریم. ما مدام داریم به عقب می‌رویم و این زنگ خطر برای تیم بزرگسالان ما هم به صدا در آمده است. باید اراده موشکافی به وجود بیاید.

* مدال‌خواهی به قیمت قربانی کردن نسل آینده
از نظر بازیکنان در این رده سنی، ما به اندازه دو تیم بازیکن داریم. هر مربی هم بر اساس سلیقه خودش نفرات را انتخاب می‌کند. ما همیشه می‌گوییم کاش در این تورنمنت هم بازیکنان زیر 21 سال شرکت می‌کردند اما فدراسیون و کمیته ملی المپیک دنبال مدال آوری هستند اما هیچوقت به این هدف هم نرسیده‌ایم. اگر کره‌جنوبی همیشه از زیر 21 سال استفاده می‌کند تا فینال هم می‌رود ولی ما نمی‌کنیم.

* ارزش‌گذاری‌های فیک!
درباره بحث رقم قرارداد برخی از بازیکنان هم باید بگویم که به نظرم آن مبالغ غیرواقعی است. با احترام باید بگویم که ارزش آنها به این مبلغ نیست. با اکثر این بازیکنان سابقه همکاری داشتم و معنی این اعداد را نمی‌فهمم.
چند بازیکن ما که در فوتبال ایران در حال اوج گرفتن بودند، به روسیه رفتند و فوتبالشان داغون شد و همان نفرات با رقم رضایت‌نامه هنگفت برگشته‌اند. این نه تنها دلیل نمی‌شود که بگوییم آنها ستاره هستند بلکه فوتبالشان هم خراب شده و باید بازسازی شوند. حواسمان باشد داریم با این بچه‌ها چه می‌کنیم.