تاوان سنگین تخلفات مالی ابوظبی روی دوش سکوهای اتحاد
قربانی اصلی سیتی: هواداران بخت برگشته
به گزارش ورزش سه، سال‌هاست که در هر استادیومی در انگلیس، از دسته‌های پایین فوتبال جزیره تا معتبرترین میادین اروپا، صدای تماشاگران منچسترسیتی با یک ملودی آشنا شنیده می‌شود: «ما واقعاً اینجا نیستیم». هیچ‌کس دقیقاً به یاد نمی‌آورد این سرود از چه روزی آغاز شد، اما برای هواداران یادآور روزهایی بود که باور کردن وقایع درون زمین، چه در اوج تلخی و چه در نهایت شکوه، برایشان دشوار به نظر می‌رسید. این ترانه از زمان ورود مالکان اماراتی در سال ۲۰۰۸ در تمام جشن‌های قهرمانی لیگ برتر، در سفرهای پرتعداد به ومبلی و در دو فینال لیگ قهرمانان اروپا طنین‌انداز شد، اما حکمی که به تازگی علیه منچسترسیتی صادر شد، تمام این سال‌های درخشان را زیر سوال برده است.
دیگر ماجرا ناباوری از فتح جام‌ها نیست. سوال تلخ این روزها این است که آیا منچسترسیتی اصلاً باید به این جایگاه می‌رسید؟ در میانه این رسوایی بزرگ، این عاشقان روی سکوها هستند که در آتش اتفاقات گرفتار شده‌اند. گری لینکر، ستاره سابق فوتبال انگلیس و مجری سرشناس تلویزیونی، با اشاره به شرایط پیش‌آمده گفت: «دلم برای هواداران می‌سوزد. همیشه در چنین مسائلی این هواداران هستند که بیشترین آسیب را می‌بینند و این ماجرا واقعاً غم‌انگیز است.»
هیچ صدایی نمی‌تواند به تنهایی بیانگر احساس میلیون‌ها طرفدار سیتی پس از محکومیت در پرونده نقض قوانین مالی بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ باشد. بلافاصله پس از انتشار این حکم، اتحادیه رسمی هواداران باشگاه در بیانیه‌ای تلاش کرد آرامش را به سکوها برگرداند: «ما با تمام اعضا و گروه‌های هواداری در ارتباط خواهیم بود و نظرات آنها را جویا می‌شویم. در این روزهای پر از ابهام و سردرگمی، همه باید کنار هم باشیم و اتحاد خود را حفظ کنیم.»
اما در واقعیت، بیش از ۴۰۰ کانون هواداری در سراسر جهان، موضع یکدستی ندارند. دیوید مونی، مجری پادکست مشهور «بلو مون»، در گفت‌وگو با اسکای اسپورتس خشم عمیق خود را نشان داد و گفت: «احساس غالب من خشم است. آنها به هواداران دروغ گفتند، به کل جامعه فوتبال دروغ گفتند و با بی‌تفاوتی محض نسبت به احساسات کسانی که عاشق این تیم هستند رفتار کردند.»
در حالی که گروهی از هواداران حس می‌کنند بازیچه دست مالکان شده‌اند، عده‌ای دیگر همچنان پشت خلدون المبارک، رئیس باشگاه و فران سوریانو، مدیرعامل ایستاده‌اند و بر بی‌گناهی تیم تاکید دارند. بخش دیگری از سکوها هم تصمیم گرفته‌اند تا مشخص شدن نتیجه دادگاه تجدیدنظر قضاوت نکنند. فرضیه دیگری هم مطرح است؛ اینکه کل این ماجرا حاصل تبانی و فشار کارتل سرخ متشکل از منچستریونایتد، لیورپول و آرسنال بوده تا نگذارند مدعی تازه‌ای به جمع بزرگان اضافه شود، موضوعی که حتی سوریانو هم در پیام تصویری خود به کارکنان باشگاه از آن به عنوان تئوری توطئه لیگ برتر نام برد.
نوبینز، یکی از هواداران شناخته‌شده منچسترسیتی در پادکست «اورلپ» به این بلاتکلیفی اشاره کرد و گفت: «بسیاری از ما دچار تضاد عجیبی شده‌ایم. هیچ نظر مشترکی روی سکوها نیست. مدیران می‌گویند ما کار خلافی نکرده‌ایم و آدم دلش می‌خواهد حرف آنها را باور کند، اما وقتی چنین حکم سنگینی صادر می‌شود، باور کردن بی‌گناهی باشگاه بسیار دشوار است. من ترجیح می‌دهم تا پایان تمام مراحل فرجام‌خواهی صبر کنم.»
نگرانی‌ها و علامت سوال‌ها روز به روز بیشتر می‌شود. آیا درخواست تجدیدنظر نتیجه می‌دهد؟ آیا جام‌ها پس گرفته خواهد شد؟ و بدتر از همه، آیا این آخرین فصل حضور سیتی در لیگ برتر است؟ نسل قدیمی هواداران ترسی از سقوط به دسته‌های پایین ندارند. کسانی که بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۲ روی سکوها بودند، پنج بار سقوط تیم را با چشم دیدند و حتی فصل ۹۹-۱۹۹۸ را در دسته سوم فوتبال انگلیس سپری کردند. وقتی رقبای کری‌خوان در اتحاد طعنه می‌زدند «وقتی ضعیف بودید کجا بودید؟»، جواب ثابت آنها این بود: «ما آن موقع هم دقیقاً همین‌جا ایستاده بودیم.» برخی از این هواداران قدیمی حتی دلتنگ سفرهای نوستالژیک به شهرهای کوچکی مثل چسترفیلد و جیلینگهام هستند و آن روزهای خاکی را به سفرهای پرخرج به ومبلی برای فینال‌های تکراری ترجیح می‌دهند.
اما برای نسل جدیدی که پس از سال ۲۰۰۰ متولد شده و تمام دوران هواداری‌اش با فتح جام و ریخت و پاش گره خورده، تصور سقوط یک فاجعه مطلق است. علاوه بر احکام ورزشی، ضربه‌ای که به اعتبار و آبروی باشگاه وارد شده هواداران را از درون می‌سوزاند. شون رایت فیلیپس، هافبک سابق سیتیزن‌ها، با حسرت گفت: «اینکه نام باشگاه من این‌طور لکه‌دار شده واقعاً دردناک است و دلم به حال هواداران می‌سوزد.» حالا در تمام استادیوم‌ها، هر جشن و خاطره باشکوهی دستمایه طعنه و تمسخر رقبا می‌شود.
استیون مک‌اینرنی، تولیدکننده محتوا و هوادار پرشور سیتی، از روزهای سخت پیش رو می‌گوید: «هضم این وضعیت بسیار دشوار است، چون سعی می‌کنم بفهمم چه بر سر آینده باشگاه می‌آید. آیا این تیم زنده می‌ماند؟ فکر می‌کنم بله، ولی با چه وضعیتی؟ شاید بپرسند چرا حرف مدیران را باور کردی؟ جواب من این است که وظیفه هوادار حمایت از تیمش است و به خاطر این وفاداری هیچ عذاب وجدانی ندارم.»
واقعیت این است که طرفداران منچسترسیتی در تمام این سال‌ها از سرمایه‌گذاری ابوظبی، ساخت استادیوم، کمپ تمرینی فوق‌پیشرفته و نوسازی شرق منچستر راضی بوده‌اند، اما این به معنای چشم‌پوشی کامل روی اشتباهات نبوده است. در فوریه ۲۰۲۵ هفت گروه هواداری به افزایش قیمت بلیت‌ها اعتراض کردند و در آوریل همان سال، تماشاگران بازی با لسترسیتی ده دقیقه دیرتر وارد سکوها شدند تا پیامشان را برسانند. این اعتراض جواب داد و مدیران باشگاه قیمت‌ها را ثابت نگه داشتند. کوین پارکر، رئیس وقت کانون هواداران، همان زمان گفت مدیران نشان دادند به حرف مردم گوش می‌دهند.
این بار اما مدیران باشگاه هستند که از هواداران انتظار دارند پای تیم بمانند. با آغاز دوباره مسابقات لیگ برتر پس از تعطیلات پرماجرای فیفادی، حدود دو هزار هوادار منچسترسیتی راهی آنفیلد می‌شوند تا نبرد حساس برابر لیورپول را تماشا کنند. این مسابقه نخستین آزمون سخت آنها در برابر تمسخرهای آتشین هواداران رقیب خواهد بود. روی سکوهای آنفیلد باز هم صدای سرود «ما واقعاً اینجا نیستیم» شنیده خواهد شد، اما این بار در سایه آینده‌ای تاریک و گنگ، این کلمات تلخ‌ترین حقیقت را به تصویر می‌کشند.
