آزادی به 406 هم نمی‌رسد؟
در ورزشگاه بزرگ و قشنگ‌مان را باز کنید!
به گزارش ورزش سه، یک روز نوبت هواداران است که بپرسند چرا هنوز خبری از بازگشت آزادی نیست، روز دیگر باشگاه‌ها از کمبود ورزشگاه استاندارد گلایه می‌کنند و حالا کارگران پیمانکاری همین مجموعه هم برای حقوق و بیمه عقب‌افتاده‌شان مقابل وزارت ورزش تجمع کرده‌اند.
ورزشگاه آزادی، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین استادیوم فوتبال ایران، مدت‌هاست از مسابقات دور مانده و حالا به نظر می‌رسد صدای اعتراض به وضعیت آن از هر طرف بلند شده است؛ بی‌آنکه کسی بتواند یک تاریخ قطعی برای پایان این انتظار اعلام کند.
حدود ۱۵ نفر از کارگران پیمانکاری مجموعه ورزشی آزادی روز ۲۸ مهرماه مقابل ساختمان وزارت ورزش و جوانان جمع شدند. خواسته‌شان روشن بود: دریافت حقوق و حق بیمه سه ماه اخیر. تجمع با وعده امیر لواف، سرپرست امور مجموعه آزادی، برای پیگیری و حل مشکل پایان یافت، اما ماجرا به همین سادگی تمام نمی‌شود. وقتی کارگران یک مجموعه بزرگ ورزشی برای دریافت مطالبات چند ماهه‌شان ناچار به تجمع می‌شوند، سؤال درباره وضعیت اداره این مجموعه دیگر فقط به زمین فوتبال و سکوهای خالی محدود نیست.
آزادی از خردادماه ۱۴۰۴ تاکنون میزبان مسابقه فوتبالی نبوده است. بیش از یک سال دوری از مسابقات برای ورزشگاهی با این جایگاه، اتفاق کوچکی نیست. در این مدت، باشگاه‌ها ناچار شده‌اند به ورزشگاه‌های دیگر پناه ببرند، فوتبال ایران یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های میزبانی‌اش را از دست داده و هواداران هم همچنان منتظر روزی مانده‌اند که دوباره مسابقات را در ورزشگاه خاطره‌انگیز آزادی تماشا کنند.
اما این انتظار پایان مشخصی ندارد. پیش‌تر پایان سال ۱۴۰۵ به‌عنوان زمان آماده‌سازی و بهره‌برداری دوباره از ورزشگاه مطرح شده بود. حالا که ماه‌های پایانی سال نزدیک می‌شود، هنوز پرسش‌های مهمی بی‌پاسخ مانده‌اند. وضعیت عملیات بازسازی در چه مرحله‌ای است؟ چمن چه زمانی آماده می‌شود؟ چه اقداماتی تا بازگشت ورزشگاه باقی مانده و آیا برنامه‌ای روشن و قابل اتکا برای میزبانی مسابقات وجود دارد؟
آزادی قرار بود برگردد، اما حالا حتی رسیدن به موعد اعلام‌شده هم محل تردید است. وقتی خبر تازه‌ای از زمان بازگشایی منتشر نمی‌شود و هر بار مسئله‌ای تازه از دل این پروژه بیرون می‌آید، طبیعی است که این نگرانی شکل بگیرد که شاید آزادی تا پایان سال ۱۴۰۵ هم آماده نشود و تعطیلی‌اش به سال ۱۴۰۶ برسد.
تلخ‌تر از همه، عادی شدن غیبت ورزشگاه است. انگار فوتبال ایران کم‌کم پذیرفته که آزادی در دسترس نیست، در حالی که هیچ ورزشگاهی نمی‌تواند به‌سادگی جای آن را بگیرد. این مجموعه فقط محل برگزاری مسابقه نیست، بخشی از حافظه فوتبال ایران است و دور ماندنش از چرخه مسابقات، هر روز هزینه تازه‌ای به فوتبال تحمیل می‌کند.
ورزشگاهی که روزی میزبان بزرگ‌ترین مسابقات فوتبال ایران بود، حالا در وضعیتی قرار گرفته که حتی زمان بازگشتش هم روشن نیست. شاید وقت آن رسیده باشد که به‌جای تکرار وعده‌ها، گزارشی شفاف از وضعیت واقعی پروژه، موانع باقی‌مانده و تاریخ عملی بازگشایی منتشر شود. چون اگر قرار باشد همین مسیر ادامه پیدا کند، سؤال «آزادی کی برمی‌گردد؟» ممکن است در سال ۱۴۰۶ هم بی‌جواب بماند.
