لوگو آنتن از طریق اپلیکیشن آنتن مسابقات ورزشی روز دنیا را به صورت زنده تماشا کنید
کد خبر: 1422039/2 زمان: 16:10   1396/03/24 بازدید: 113,627

حمیدرضا صدر درباره سرمربی تیم ملی 

کی‌روش: از منچستر تا تهران برخلاف مسیر آب

حمیدرضا صدر به مقایسه عملکرد کارلوس کی روش در منچستر یونایتد و تیم ملی ایران پرداخته، این که شکیبایی چه طعمی دارد...​​​​​​​

تیم ملی ایران راهی جام جهانی 2018 شده و حالا همه با شیفتگی از کارلوس کی روش حرف می زنند. همه تحسینش می کنند. "نیش" تبدیل شده به "نوش". "طعنه" شده "ستایش". "چماق" جایش را داده به "شاخه گل". چنین تغییر لحنی برای کی روش نآشنا نیست. یادش نرفته وقتی وارد منچستر یونایتد شد لشگری از مخالفان برابرش صف کشیدند و وقتی رفت خیلی هایشان آه. مسیری که کی روش در منچستر پشت سرگذاشت با راهی که در تهران  پیموده فرق داشت، ولی بدل کردن آرام آرام مخالفان به موافقان، الگوی مشابهی داشت. آن چه بر او در یونایتد گذشت فاصله منچستر - تهران را به بند انگشتی تقلیل داده.


"قصه منچستری کارلوس" از سال 2000 شروع شد. پس از سه گانه رویایی یونایتد در 1999. یونایتد در فصل بعد هم لیگ را با هجده امتیاز بیشتر از آرسنال فتح کرد و طی 38 بازی لیگ 97 گل زد و در لیگ قهرمانان برابر رئال مادرید 2-3 شکست خورد. آن چه که قابل قبول به نظر می رسید، ولی آلکس فرگوسن زنگ خط را شنیده بود. حریفان اروپای اش انعطاف تاکتیکی بیشتری داشتند و خیلی های شان برخلاف یونایتد برای پیروزی جان نمی کندند. فرگوسن نمی خواست سرنوشت نبردهای شانه به شانه را به شانس و اقبال حواله دهد. نمی خواست حریفانش روزآمد شوند و یونایتد تیم انگلیسی تغییرنکردنی باقی بماند.


فرگوسن برای روزآمد کردن یونایتد به خوان سباستین ورون آرژانتینی و رود فن نیستلروی هلندی روی آورد. از سیستم 2-4-4 همیشگی اش - و دوایت یورک و اندی کول در نوک حمله - دل کند و به بازی با تک مهاجم دل بست. روی کین و ورون در صف پنج مرد میانی وسط زمین قرار گرفتند و پل اسکولز جلوتر پشت سر فن نیستلروی بازی کرد. واکنش طرفداران یونایتد در اولدترافورد منفی بود و شعار "چهار چهار دو، چهار چهار دو" روی سکوهای رفت بالا. بازیکنان یونایتد در سیستم جدید دست و پا زدند و طرفداران پی یونایتد همیشگی شان گشتند: سانترهای دیوید بکام، فرارهای رایان گیگز و پاسکاری های یورک - کول. ولی فرگوسن تسلیم نشد و سال 2002 با دل کندن از دستیاران انگلیسی - برایان کید، استیو مک لارن و جیمی رایان - به یک مربی پرتغالی روی آورد، به کارلوس کی روش پرتغالی. او اعتقاد داشت انگاره های نو این مربی پرتغالی پوسته های کهنه یونایتد را دور خواهد انداخت.

 


ولی کی روش پس از یک فصل نتوانست دعوت اغوا کننده فلورنتینو پرس را نپذیرد و راهی رئال مادرید شد. یونایتد فصل 2004-2003 را در رتبه سوم لیگ به پایان برد و در اروپا هم در یک چهارم نهایی برابر بایرن مونیخ سقوط کرد. کی روش در برنابئو ناکام ماند و در پایان فصل اخراج شد، و وقتی فرگوسن دوباره او را به همکاری دعوت کرد همه حیرت زده شدند. بازگشت او با راه و رسم منچستری سر ستیز داشت. روی کین توصیف کرد چگونه طی یکی از اردوهای آمادگی رو به کی روش گفته "تو از وفاداری حرف نزن، تو که با اولین پیشنهاد ما را ترک کردی". ولی فرگوسن چیزی در کی روش دیده بود ورای نیش ها. فرگوسن اعتقاد داشت می تواند برای دگرگونی یونایتد به او تکیه دهد و تکیه هم داد. 


کی روش در 2004 برگشت و دوباره شد مرد شماره دو یونایتد. دو سال نخستین بازگشتش با تلخی سپری شدند. آرسنال قهرمان 2004 لیگ شد و چلسی قهرمان 2005 و 2006. ولی فرگوسن دامنه اختیارات کی روش را بیشتر کرد: در تمرینات، آماده سازی و بازی های تاکتیکی. بازیکنان تیم واکنش منفی نشان دادند و گری نویل رهبری شورشی علیه کی روش را بر عهده گرفت، ولی فرگوسن کماکان کنار کارلوس باقی ماند. نشریات انگلیسی آن دوران لبالب از حمله به یونایتد و کی روش شدند. دومنیک فایفیلد در گاردین نوشت "... کی روش بوده که سیستم 3-3-4 در یونایتد را پیاده کرده. سیستمی که حین بازی به 1-5-4 بدل شده و هم فن نیستلروی را در نوک حمله تنها گذاشته و هم وین رونی به عقب برگشته را آشفته کرده. یونایتد برای پیاده کردن این سیستم طی سه بازی آخرش برابر منچستر سیتی، ویارئال و لیورپول جان کنده و فقط پنج بار توپ را درون قاب دروازه شلیک کرده. فرگوسن از مرد شماره دو حمایت کرده ولی ناآرامی میان بازیکنان بالا گرفته".

 

 

جانی فلکس از اتحادیه طرفداران مستقل منچستر یونایتد با لحن توهین آمیزی نوشت "...طرفداران این یارو (کی روش) رو مسخره می کنن، کسی که در سقوط سابقه طولانی داره". راب اسمیت هم در تایمز نوشت "... طرفداران یونایتد می گویند بس است. اصرار برای پیاده کردن این سیستم توهینی به میراث باشگاه شده و آدمی به نام کارلوس کی روش که این جا کسی دوستش ندارد بر پیاده کردنش اصرار می کند".

 

یونایتد در دوران انتقال به سر می برد و یونایتد به دو بازیکن جوان با استعدادش تکیه داد، به وین رونی و کریستیانو رونالدو که باشگاه برای هردوی شان مبلغ بالایی پرداخته بود. کی روش همان زمان از آینده هیجان انگیز یونایتد حرف زد. این که به توفیق آن تیم و آن رویکرد اعتقاد دارد. یونایتد سال 2007 بعد از چهار سال دوباره قهرمان لیگ شد و سال بعد هم قهرمان لیگ و هم فاتح لیگ قهرمانان 2008. همه چیز در اولدترافورد دگرگون شده بود و به قول جاناتان ویلسون، تحلیل گر انگلیسی، برای اولین بار طی سی سال نخستین تیم انگلیسی شده بود که با نوآوری تاکتیکی بازی کرده بود. یونایتد طی چهار سال در سه فینال لیگ قهرمانان بازی کرد و چهار بار دیگر لیگ را فتح کرد. زمانی که همه رام شده بودند. همه با شیفتگی از کی روش حرف می زدند. وقتی کی روش در 2008 راهی تیم ملی پرتغال شد دنیل تیلور در گاردین نوشت "فرگوسن بدون کی روش چگونه یونایتد را جلو خواهد برد؟"

 

 


کی روش به زمان نیاز داشت و فرگوسن و یونایتد آن زمان را برایش مهیا کردند. کی روش در تیم ملی ایران هم به زمان نیاز داشت و آن زمان برغم همه نق زدن ها و نیش ها برایش مهیا شد. حالا تیم ملی ایران برای نخستین بار طی دو بار پیاپی راهی جام جهانی شده و این بار با اقتدار، بدون دلشوره، بدون نجات در آخرین لحظه. تجربه ای نو برای فوتبال این عصر ایران و مشتاقانش. آمیخته به احساس سبکی، خیلی زیاد.

 

 

 

حمیدرضا صدر

 

 

از همین نویسنده بخوانید:

 

 

وقتی عروسی به کوچه ایران رسید 

 

روزی که بلیت جام جهانی مهر باطل خورد

 

از رونالدو تا بوفون؛ از آسمان تا زمین

 

زیدان - آلگری: نیش‌ها را به هیچ بگیر

 

توخل و دورتموند: وداع سرد سرد با دیوار زرد

 

فرانچسکو توتی: پس باد همه چیز را با خود نخواهد برد

 

گاسکویین 50 ساله: بدون نامه‌ای از محبوبه بی‌وفا

 

آیا دو جام یونایتد، جام های میکی ماوس بودند؟!

 

سه سقوط کرده: ونگر، گواردیولا، مورینیو

 

زیدان ماند و انریکه رفت

 

جان تری: وداع مرد احساساتی تک باشگاهه

 

چلسی 2017: دویدن دنبال باد

 

شبی در آمستردام برخلاف جریان آب

 

وقتی هیولا، سرخپوست‌ها را بلعید

 

بازنگری تاریخی‌‌ترین قهرمانی پرسپولیس؛ جام 1352

 

کسی نمی‌گفت آفتاب در مونیخ می‌درخشد 

 

مسی: خرمن آتش در میعاد

 

ال کلاسیکو: شب خوک زده با فیگو

 

تونی آدامز و سالاد فصل هجده ملیتی گرانادا

 

سی ال؛ لبخند دارودسته مادریدی

 

یوونتوس - بارسلونا: هفت پرده از نبرد انتقامی

 

میلان؛ فیل بزرگ در تاریکی مطلق

 

منچستریونایتد؛ چرا این تیم خود را پیدا نمی‌کند؟

 

مرگ تدریجی فوتبال هلند: چرا و چگونه؟

 

سایه روشن‌های جذاب‌ترین لیگ جهان 

 

مارچلو لیپی: مردی برای همه فصول

 

قطر - ایران؛ بازخوانی نبرد تلخ دوحه 1376

 

بهشت بر تو ارزانی باد پسرجان...

 

سیتی - موناکو؛ کبریت خیس برابر آتش گداخته

 

بازخوانی اولین فصل مورینیو در چلسی 

 

سیندرلا؛ نیمه شب چهارشنبه به وقت نوکمپ

 

نه، این همه آرزوهای ناپولی نبود...

 

تو هم تمام شدی آقای ونگر

 

انریکه و بارسا: اینجا زمان برای کسی متوقف نخواهد‌ شد

 

خوردن استیک با دندان‌های مصنوعی

 

معجونی که فوتبال انگلیس را تغییر داد 

 

تجدید خاطره با ایکر کاسیاس

 

آلگری: از تورین تا لندن و بارسلونا

 

بارسا در پاریس: ده پرده از کشتار والنتاین

 

لیگ قهرمانان: ناقوس‌ها برای که به‌صدا در می‌آیند؟

 

اولین توفان: وسترن در امجدیه

 

ردبول؛ بوندسلیگا علیه نوشیدنی شیطان!

 

ظهور و سقوط لستر: وداع با رمانتیسم؛ سقوط نکنید، بمانید آقای رانیری

 

آرسن ونگر: گربه خانگی میان ببرهای گرسنه

 

یادداشت حمیدرضا صدر درباره تیم محبوب ایتالیایی؛ رم، کولوسئوم در غیاب سزار  

 

لیورپول و کلوپ: ژانویه عذاب آور

 

از رونی تا رونالدو: مسیر موازی پسران فرگوسن

 

از قلیچ خانی و هاشمی نسب تا سرجیو راموس: دست دادن با آتش

 

رونالدو برزیلی یا رونالدو پرتغالی؟

 

جام جهانی 48 تیمی: معما، پرسش و دلار

 

از اوفارل تا کی‌روش: همان شهرزاد قصه‌گو

 

بازگشت یاپ استام به منچستر: داغ آن وداع تلخ

 

یوونتوس: همان بالا با یک علامت سوال

 

قربانگاه والنسیا، نفرین خفاش‌ها

 

فوتبال سال 2016؛ ده پرده از زندگی و مرگ

 

آیا یونایتد و مورینیو سرانجام به جاده اصلی بازگشته‌اند؟

 

آقای گل محجوب؛ از سیلی عبده تا مرگ در استکهلم

 

از چلسی تا آرسنال، از آنتونیو تا آرسن

 

لیونل مسی 2016: هم شیرین شیرین؛ هم تلخ تلخ

 

یادداشت ویژه حمیدرضا صدر برای برنده توپ طلا؛ رونالدو: رنج به علاوه سرمستی 

 

گواردیولا در باتلاق انگلیسی

 

میلان: مشت آهنین درون مخمل راه راه

 

ردبول، نوشابه منفور بوندسلیگاست!

 

هفته چهاردهم لیگ برتر: باران آنها را برد

 

ال کلاسیکو 232 : کسالت آمیخته به جادوی صد

 

هفته سیزده لیگ برتر: کونته آن بالا و مورینیو این پایین

 

تا 41 سالگی در برنابئو؛ کریستیانو می‌تواند؟

 

با این بارسلونا چه باید کرد؟

 

رئال به روایت زیدان: بی های و هوی، بی زرق و برق

 

هفته دوازده لیگ برتر: نه، تو دیگه خاص نیستی!

 

استیون جرارد: تاریخ تو را به کدام سو خواهد برد؟

 

 وداع با منصور پورحیدری؛ آن چروک‌های عمیق

 

از سراسر وب
ديدگاه کاربران
    برای ارسال دیدگاه، باید وارد حساب کاربری خود شوید.
    برای ورود به حساب کاربری خود اینجا کلیک نمایید.