پسر و پدر و برادر، همه دلخور از هم
ساپینتو، سیدحسین و چشمی: حواشی مثلث نفرت!
به گزارش "ورزش سه"، دیدار حساس و تماشایی استقلال و سپاهان در شرایطی با پیروزی ارزشمند آبیهای پایتخت به پایان رسید که حواشی پس از مسابقه، شاید حتی بیش از اتفاقات داخل زمین، این بازی را تحتالشعاع قرار داد. مسابقهای که در زمین نقشجهان با هیجان، گلهای حساس و نبردی تمامعیار دنبال شد، بعد از سوت پایان وارد فاز جدیدی از جنجال شد؛ جایی که تنشهای قدیمی، دلخوریهای انباشتهشده و اظهارنظرهای تند، این بازی را در صدر اخبار قرار داد.
آغاز این حواشی به مراسم پیش از شروع بازی بازمیگردد. در مراسم پیش از بازی، حسینی که پس از حدود ۱۰ سال حضور مستمر در استقلال و در مجموع نزدیک به ۱۲ سال ارتباط حرفهای با این باشگاه، این فصل راهی سپاهان شده بود، به سمت نیمکت استقلال نرفت و با اعضای کادر فنی و بسیاری از بازیکنان سابق خود خوشوبش نکرد؛ اتفاقی که خیلی زود بازتاب گستردهای پیدا کرد.
رفتار حسینی در این مراسم، تنها محدود به نیمکت استقلال نبود. او حتی با برخی از همتیمیهای سابقش نیز برخورد گرمی نداشت و جز سلامی کوتاه یا بیاعتنایی، واکنش خاصی نشان نداد بجز جلالالدین ماشاریپوف که حسینی به سراغ این ستاره ازبکی رفت و او را در آغوش کشید. جالب اینکه یکی از صفحات هواداری حسینی صحنه در آغوش کشیده شدن ماشاریپوف توسط حسینی را با یک متن کنایهآمیز منتشر و نوشته بود «وفادار در شهر خیانتکارها...» استوری که توسط ستاره ازبکی بازنشر شده بود اما شاید بدون اینکه ماشاریپوف بداند که منظور از متن روی استوری چه بوده است! شاید مهمترین و معنادارترین صحنه، برخورد سرد او با روزبه چشمی بود؛ دو بازیکنی که سالها کنار هم در استقلال بازی کردند و با هم قهرمانیهای مهمی از جمله لیگ برتر، جام حذفی و سوپرجام را تجربه کرده بودند. در این دیدار، برخورد آنها تنها به یک ضربه مشت کوتاه و سرد خلاصه شد؛ بدون لبخند، بدون گفتوگو و بدون نشانی از صمیمیت گذشته.
درباره جدایی سیدحسین حسینی از استقلال، از همان ابتدا ابهامات و روایتهای متفاوتی وجود داشت. برخی منابع از دلخوری عمیق این دروازهبان از نحوه جداییاش خبر میدادند و حتی گفته میشد بخشی از این ناراحتی، به روابط درون تیمی و نقش برخی بازیکنان باسابقه بازمیگردد. این شایعات زمانی پررنگتر شد که پس از دیدار استقلال مقابل گلگهر سیرجان، سیاوش یزدانی، مدافع سابق آبیها، صحبتهای جنجالی را مطرح کرد و از وجود «باند» در استقلال سخن گفت؛ حرفهایی که اگرچه بدون نام بردن مستقیم بود، اما نام سیدحسین حسینی نیز در میان گمانهزنیها مطرح شد و انگشت اتهام را به سمت برخی چهرههای فعلی استقلال نشانه رفت.
در چنین فضایی، صحبتهای ریکاردو ساپینتو در میکسدزون نقشجهان، آتش این حواشی را شعلهورتر کرد. سرمربی استقلال هنگام خروج از میکسدزون با پرسش یکی از خبرنگاران مواجه شد؛ پرسشی درباره رفتار سیدحسین حسینی پیش از آغاز مسابقه. ساپینتو گفت: «خیلی از این قضیه ناامید شدم. واقعا انتظارش را نداشتم. ایشان برایم مثل پسرم بود. تنها کسی بودم که میخواستم او را در استقلال نگه دارم و امروز اصلا نیامد به ما سلام کند. واقعا از این قضیه ناراحتم.» دروازهبان سپاهان دقایقی بعد با انتشار یک استوری، پاسخ تندی به صحبتهای سرمربی سابق خود داد. حسینی در این استوری نوشت که نیازی به سلام کردن نمیدیده، چرا که ساپینتو را جزو افرادی میداند که باعث جدایی او از استقلال شدهاند.
بخش دیگر صحبتهای ساپینتو نیز توسط حسینی پاسخ داده شد. سرمربی پرتغالی گفته بود: «امروز یک پیروزی خیلی خوب داشتیم و از این بابت خیلی خوشحالم اما ناراحتی هم دارم چون واقعا انتظار نداشتم. یک ماه و نیم که میخواستیم برگردد به من پیغام میداد ولی الان نیامد سلام کند. واقعا هم ناامید هستم و هم ناراحت.» حسینی نیز این بخش از اظهارات را اینگونه پاسخ داد: «مشکل تو با من از زمانی شروع شد که پارسال هفته سوم به من پیام دادی که با فدراسیون صحبت کن محرومیتم را ببخشند و برگردم. ولی چون من به آقای نکونام خیانت نکردم امسال را اینجوری جبران کردی. فعلا خوشحال باش.»
مجموع این اتفاقات، دیدار استقلال و سپاهان را به چیزی فراتر از یک مسابقه فوتبال تبدیل کرد؛ نبردی تمامعیار نهفقط در زمین، بلکه در حاشیهها، اظهارنظرها و واکنشهای احساسی. سیدحسین در این بازی چند سیو خوب داشت و حتی روی گل دوم نیز واکنش خوبی روی ضربه قلیزاده داشت ولی وینگر جوان در برگشت دروازه را باز کرد تا کاپیتان سابق آبیها نبرد انتقامی را ببازد. در نهایت، استقلال با بردی بزرگ و ارزشمند از اصفهان به تهران بازگشت و سه امتیاز حیاتی را به دست آورد، اما این پیروزی با جنجالهایی همراه شد که به نظر میرسد تا مدتها یکی از سوژههای اصلی فوتبال ایران باقی بماند؛ حواشیای که نشان داد تقابل استقلال و سپاهان، تنها یک بازی ۹۰ دقیقهای نیست، بلکه صحنه رویارویی داستانها، دلخوریها و زخمهای کهنه است.
