
به گزارش ورزش سه، پنالتی از دست رفته پاننکا که میتوانست قهرمانی را برای مراکش به ارمغان بیاورد، انتقاد و سرزنش تحلیلگران و حتی سرمربی مراکشیها را برانگیخته است. کل مراکش علیه براهیم دیاز بسیج شدهاند هر چند او از دنیای فوتبال پیامهای حمایتی هم دریافت کرده است.
دقیقه ۱۱۴، بله، ۱۱۴، از وقت قانونی و قبل از شروع دو وقت اضافه. براهیم پس از یک جنجال تاریخی و تهدید به ترک زمین سنگال ، برای زدن پنالتی جنجالی جلو آمد . او چهرهای جدی داشت. نگاهش به دروازه دوخته شده بود. بازیکن رئال مادرید تصمیم میگیرد ریسک کند و یک ضربه پاننکا بزند . مندی تکان نخورد و توپ به آرامی در دستانش غلتید. یک اشتباه باعث شد بازی به وقت اضافه برود، سنگال گل زد و براهیم و مراکش به گریه افتادند.
توالی اتفاقات برای براهیم ویرانگر بود. برای برخی، او یک قهرمان بود؛ برای برخی دیگر، براهیم به یک شرور تبدیل شد. به محض اینکه او با آشفتگی آشکار به نیمکت نزدیک شد، به نظر میرسید حتی راکراکی ، سرمربی مراکش او را سرزنش میکند. کمی بعد، الرکراکی تصمیم گرفت او را تعویض کند. براهیم در میان صدای هو کردن تماشاگران، زمین را ترک کرد. براهیم حتی وقتی برای دریافت جایزه بهترین گلزن مسابقات روی صحنه رفت، گریه میکرد و دلشکسته بود: ۵ گل در ۷ بازی. عبدالمجید بزیوات میگوید: «من تا آخر عمرم براهیم دیاز را نمیبخشم. زدن چنین پنالتیای بیاحترامی به مسابقه، فینال و قاره است.»

در RMC Sports ، رژی بروارد ، مربی و تحلیلگر ، مستقیماً به او اشاره کرد: «من تا آخر عمرم او را سرزنش خواهم کرد. زدن چنین پنالتیای بیاحترامی به مسابقه، فینال، قاره است. بیاحترامی به مربی و تیمش.»
خالد بولهروز با لحنی تند به ابراهیم گفت: «تو زیدان نیستی، تو رونالدو نیستی، تو حکیمی نیستی. تو آن جایگاه را نداری. شاید پنج گل زده باشی... اما این خیلی دردناک است.» این جمله را بازیکن سابق هلند به زبان آورد که اصالت مراکشی دارد.
این خطا آنقدر آشکار بود که برخی معتقدند ممکن است عمدی بوده باشد. در واقع، بازیکنان سنگال حتی شادی هم نکردند و این به تئوری توطئه دامن زد.
مندی، دروازهبان، در مصاحبه با beIN Sports توضیح داد: «البته که نه. بیایید جدی باشیم. آیا کسی واقعاً فکر میکند که با یک دقیقه مانده به پایان بازی و انتظار ۵۰ ساله یک کشور برای کسب این عنوان، میتوانیم روی چنین چیزی توافق کنیم که او عمدا نخواست گل بزند؟ او میخواست گل بزند و من با متوقف کردن او کارم را انجام دادم، نه چیز دیگری. او میخواست گل بزند و من کارم را برای متوقف کردنش انجام دادم، همین.»
در هر صورت، براهیم عمیقاً تحت تأثیر اوضاع کشوری قرار گرفت که با آغوش باز از او استقبال کرده بود. او به جای اسپانیا، مراکش را برای بازی انتخاب کرد و سرنوشت، شکوهی را برای او رقم زد که در نهایت به کابوس تبدیل شد. حالا او باید دوباره روی پاهایش بایستد... اما این کار آسان نخواهد بود.